Izvor: Blic, 26.Maj.2009, 12:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Bivša direktorka iznela je brojne neistine
Miroslav Perišić, direktor Arhiva Srbije
Kome i zbog čega danas smeta ugled Arhiva Srbije?Lično, niti kao istoričar, nikada ne bih komentarisao „tvrdnje" Vjere Mitrović objavljene u „Blicu" u tekstu pod naslovom „Bivša direktorka ostala bez posla". Činim to kao direktor državnog arhiva obavezan da štitim ugled ustanove na čijem sam čelu.
Nije tačno da Finansijski izveštaj za 2007. godinu nije verifikovan. Usvojen je na sednici >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << Upravnog odbora održanoj 29. februara 2008. godine. Netačna je, a time i stručno potpuno neodgovorna „tvrdnja" Vjere Mitrović da je arhivska građa koja se spominje „opštepoznata". Između tvrdnje i znanja postoji bitna razlika. U Arhivu Srbije postoji Izveštaj Komisije o stanju arhivske građe u Depou I na 177 strana, kao i više stotina komisijski načinjenih snimaka. U stručnim informativnim sredstvima o „opštepoznatoj" građi ne postoji podatak da ona uopšte postoji. A kako bi mogao i da postoji kad je jedan njen deo inače odnet iz Srbije za vreme Prvog i Drugog svetskog rata, a potom putem restitucije iz Beča predat našoj zemlji i pre duže od dve decenije poveren Arhivu Srbije prošlog leta u Depou I Arhiva Srbije pronađen u neraspakovanim paketima sa voštanim pečatom Kriegs archiv-a u Beču.
Netačno je da je Vjera Mitrović dobila otkaz ugovora o radu „jedino" zbog toga što je neovlašćeno fotografisala hol, izložbenu salu, zaposlene i arhivsku građu. To nije bio jedini, već samo poslednji u nizu njenih neobjašnjivih prekršaja, od kojih su pojedini i van svakog etičkog kodeksa arhiviste. Tako su se, na primer, bez validnog objašnjenja, kod Vjere Mitrović, a ne u Depou, duži niz godina nalazila 133 pisma kraljice Natalije, bez signature i reversa, čime su ta dokumenta bila nezaštićena i prikrivena od očiju istraživača. Važno je naglasiti da je prilikom otkaza ispoštovana pravna procedura. Državni arhiv je svuda u svetu ustanova sa specifičnim režimom rada, boravka i ponašanja.
Nije mi poznato, niti se obazirem na takve postupke, gde je to i kad („nedavno"?) Vjera Mitrović „ismejala svog naslednika". Ne zaslužuje komentar.
Iako je nijednog trenutka nisam prozivao, pitam se kako Vjera Mitrović može da ostane neosetljiva i imuna od stručne i lične, moralne odgovornosti za činjenicu da za četiri i po godine koliko je bila direktor Arhiva Srbije, a pre toga izvesno vreme i šef Depoa, nije preduzela mere da spreči propadanje arhivske građe, a pominjem samo jedan deo, u količini od 3.805 svežnjeva, 101 paket i 774 rolne mikrofilmova sa više stotina hiljada snimaka dokumenata Vojnog generalnog guvernmana (Austrougarske okupacione uprave) pronađene u neraspakovanim kutijama, a dobijene iz Beča tokom osamdesetih godina prošlog veka.
Kako je uopšte u prošlosti bila moguća tolika nebriga prema tako vrednom kulturnom dobru srpskog naroda?
Ovim završavam svako dalje komentarisanje izjava Vjere Mitrović.
