Izvor: Blic, 19.Feb.2015, 08:29 (ažurirano 02.Apr.2020.)
BORBA SA NESLAVNIM NASLEĐEM Predapio, rodno mesto Benita Musolinija
Predapio, mestašce u italijanskoj regiji Emilija-Romanja ima tek nešto više od dve hiljade stanovnika. Ipak, za njega su čuli svi, jer se u njemu rodio Duče, predvodnik italijanskih fašista, ozloglašeni Benito Musolini. Danas, 70 godina nakon njegove smrti, stanovnici ovog malog grada različito se suočavaju sa neprijatnim nasleđem koje im je ostavio Musolini. Mali broj jedva čeka da sećanje na njega jednostavno iščezne, dok se većina ponosi Dučeom i bori da njegovo ime živi večno.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << />
Tri puta godišnje, glavni trg i ulica u Predapiu prepuni su tezgi na kojima se prodaju suveniri sa likom voljenog Dučea, od privezaka i kalendara do portreta nekadašnjeg premijera Italije.
Ljubitelji lika i dela Benita Musolinija okupljaju se obučeni u crne košulje, i poput njegovih ozloglašenih sledbenika koji su u oktobru 1922. godine marširali na Rim, marširaju do svog "svetilišta" - groba fašističkog vođe. Po dolasku, čuju se tri pokliča: "Duče, Duče Duče", čime mu odaju poštu.
- Dolazimo u mauzolej da se zahvalimo ovom čoveku na nekim od najboljih ideja i namera koje je imao za Evropu i Mediteran - kaže otac Tam, sveštenik poznat u desničarski orijentisanim krugovima, pre nego što je započeo sa molitvom.
Broj onih koji dolaze iz svih krajeva Italije daleko nadmašuje broj meštana koji odaju počast Dučeu. Svake godine njegovu porodičnu grobnicu poseti između 80 i 100 hiljada ljudi iz svih krajeva Italije.
- Dolazim ovde barem dva-tri puta godišnje još od 31. avgusta 1957. godine. Tog dana su ovde preneli Dučeovo telo. Moja vera u njega ostala je nepoljuljana, sve ove godine - kaže ratni veteran Marčelo (85).
Nisu samo veterani ljubitelji lika i dela Benita Musolinija. Naprotiv, daleko više je mladih koji se poistovećuju sa njegovom ideologijom. Ima i onih koji smatraju da je Italija u Dučeovoj epohi vladavine bila respektabilan faktor u Evropi, dok je danas daleko od toga.
- Italiji je neophodna korenita promena. Nalazimo se u rukama političara koji ne znaju šta će sa našim sudbinama, i koji nisu vredni glasova koje smo im poklonili. Mi smo predmet šale u Evropi. Ipak, mi nismo anarhisti. Živimo po današnjim pravilima, imamo kreditne kartice, vodimo drugačiji način života od onoga u Dučeovo vreme. Jedino što ne želimo je da se Musolini zaboravi - kaže Enriko Kozani, trgovac iz Luke.
Za razliku od njega, koji je više kivan na današnje političko rukovodstvo koje se nalazi na čelu Italije, postoji i ne tako mali broj onih koji bi veoma voleli da se vrati vreme Benita Musolinija.
- Mi volimo Dučea. On je naša vera - kaže Anđelo Akvilani, jedan od čelnika "Nove desnice".
Nakon što je Musolini pogubljen 1945. godine, doneta je odluka da se on sahrani na tajnoj lokaciji, kako njegovi istomišljenici ne bi mogli da se okupljaju i odaju mu poštu. Slično se desilo i u Libiji, gde je Moamer Gadafi sahranjen na nepoznatom mestu, ali i u slučaju Osame Bin Ladena, čije su telo Amerikanci bacili u more.
Nakon što je telo Benita Musoliniji visilo na kukama za meso na milanskom trgu Pjacale Loreto 29. aprila 1945. godine, sahranjeno je na neobeleženom mestu na obližnjem groblju. Ipak, godinu dana kasnije, neofašisti su saznali gde se nalazi telo njihovog vođe, iskopali ga i do 1957. godine krili u jednom manastiru u Lombardiji, nakon čega su Dučeove posmrtne ostatke predali njegovoj udovici, koja ih je položila u porodičnu grobnicu u Predapiu.
Domeniko Morosini, uspešan poslovni čovek iz Lombardije, odlučio je da 2001. godine izgradi muzej posvećen Musoliniju, baš u njegovom rodnom mestu. Barem tri hiljade ljudi svake godine, nakon marša do Dučeove grobnice, produži u posetu ovom muzeju. Morosini kaže da bi ih bilo i više da levičari ne lome table i putokaze koji do njega vode.
Broj meštana koji muzej i uopšte manifestaciju proslave lika i dela najvažnijeg Hitlerovog saveznika smatraju sramotom za Predapio i Italiju je veoma mali. Većina jednostavno sačeka i "pregrmi" tri dana godišnje, dok su retki oni koji po tom pitanju preduzimaju neke konkretne poteze. "Najekstremnije" akcije su zapravo smisalice o kojima je Morosini govorio: uništavanje tabli i okretanje putokaza koji vode do muzeja.
Skoro 100 hiljada istomišljenika, mahom obučenih u crne košulje, svake godine dođe u malo mesto u centralnoj Italiji kako bi se poklonili pred grobom fašističkog vođe. Propoveda se o opasnosti od islamskih imigranata, proklinju se LGBT zajednica i gej brakovi, a svaki govor se kao po pravilu završava tužnom rečenicom: "Duče bi plakao na sopstvenom grobu da vidi na šta je Italija spala", koju zatim prati onaj isti, fašistički poklič sa početka: "Duče, Duče, Duče". Ova vrsta turizma je nešto što Italija svakako želi da izbegne, i zbog se čega svi protivnici fašizma u Italiji propisno stide.
Ono što je sigurno je da duh Benita Musolinija i dalje živi u Predapiu, koji zapravo nikada nije prestao da bude Dučeov grad.
