Izvor: B92, 21.Nov.2013, 14:56 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Bolesti pasa koje se ne smeju ignorisati
Vakcinisanje protiv besnila je zbog opasnosti zakonska obaveza, a vakcinacija protiv štenećaka, parvoviroze, zarazne upale jetre, leptospiroze i koronaviroze nije zakonom obavezno, ali svakako predstavlja rutinu koju je preporučljivo sprovoditi
Štenećak
Pretpostavlja se da je u Evropu stigao iz Azije ili Perua, a prvi put je zabeležena pojava bolesti u Španiji polovinom 18. veka. Spominju ga Džener (prva vakcina protiv velikih boginja) i Darvin. >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << Od 1905. godine znamo da bolest uzrokuje virus, a 1923. godine počinju pokušaji vakcinacije protiv štenećaka inaktiviranim uzročnikom.
Virus koji ga uzrokuje sličan je onome koji kod ljudi uzrokuje ospice. Veoma je otporan - sposobnost izazivanja bolesti gubi tek nakon 25 zamrzavanja i odmrzavanja, a na -20°C može opstati i dve godine. Danas je bolest proširena celim svetom. Obolevaju pas, vuk, lisica, hijena, prerijski vuk, lasica, tvor, rakun...
Kada virus prodre u telo, množi se u limfnim čvorovima, prodire u krv i izaziva povišenu temperaturu. Krvlju dolazi do epitela organa za varenje, disajnih, mokraćnih organa i kože u kojima se množi od četiri do osam dana nakon infekcije. Virus prodire i u moždano tkivo.
Tokom bolesti, osim povišene temperature, mogu se pojaviti proliv, povraćanje, iscedak iz nosa, upala pluća, iscedak iz oka, promene na koži (crvenilo, prištevi i krastice), neurološki znakovi (gubitak koordinacije, orijentacije, tikovi, grčevi, epileptoformni napadi).
Smrtnost je od 30 do 80 posto. Kod preživelih bolest ostavlja trajne posledice.
Parvoviroza
Prvi je put virus izolovan iz psa 1970. godine. Kod nas je bolest prvi opisao profesor Cvetnić 1980. godine. Bolest je proširena celim svetom.
Širi se direktnim kontaktom sa bolesnim psom i posredno putem predmeta, tla, hrane, zagađenom slinom, mokraćom i stolicom psa koji izlučuje virus. Prenosilac može da bude i obuća ili odeća koju nosimo. Osetljiviji su mladi psi, ali obolevaju i odrasli, čak i stari.
Već dan nakon infekcije uzročnik se širi krvotokom u crevni epitel koji teško oštećuje. Od četvrtog do devetog dana nakon infekcije virus se obilno izlučuje stolicom. Pas povraća i ima vodenast, krvavi proliv uz jake grčeve. Posledično nastupa dehidracija i često uginuće (do 50 posto). Bolest se može pojaviti i u obliku kod kojeg dolazi do oštećenja srca i tada je smrtnost do 80 posto.
Zarazni hepatitis psa
Za ovu bolest znamo od polovine 20. veka, virus je proširen svetom, a od njega obolevaju pas, vuk, kojot i rakun.
Virus izlučuje inficirana životinja mokraćom od trećeg dana posle infekcije do šest meseci kasnije. Bolest se prenosi i putem zagađenih predmeta. Može nastupiti naprasno i uzrokuje uginuće bez prethodnih znakova bolesti. Može izazvati i povišenu temperaturu, bezvoljnost, upalu krajnika i boln u trbuhu u području ruba rebara. Nakon osam do 10 dana pojavi se zamućenje rožnjače. Moguća je i pojava otoka glave, vrata i pojava ostalih znakova vezanih za otkazivanje jetre.
Leptospiroza
Bolest uzrokuju bakterije. Smatra se da već tri bakterije u mililitru vode mogu izazvati bolest. Uzročnici su u prirodi najčešće u barama i otpadnim vodama. Rezervoari uzročnika u prirodi su zaraženi glodari koji izlučuju bakterije mokraćom i ostale zaražene životinje i ljudi.
Bolest se prenosi urinom ili zagađenim prostorom, predmetima, hranom, vodom... U vlazi na 4°C bakterija preživi i nekoliko meseci, a na suvom i vrućem (od 44 do 45°C) tek do sat vremena. Od leptospiroze obolevaju i ljudi.
Uzročnik u organizam prodire najčešće kroz usta, ali može i zbog povrede kože, sluzokože. Može da uđe i kroz neoštećeni deo oka. Kada prodre u organizam, sedam dana širi se krvlju telom i izaziva različita oštećenja unutrašnjih organa, mišića i krvi. Razvije se žutica. Na kraju uzročnika više ne nalazimo u krvi, već se povuče u bubreg koji teško ošteti i naposletku nastupi smrt od uremije.
Koronarni enteritis pasa
Bolest poznajemo kao posbnu od 1971. godine. Uzročnik napada epitel creva i limfne čvorove trbušne šupljine. Izaziva retko kašaste do sluzave prollive i povraćanje najčešće do pet dana posle infekcije. Obično traje sedam, osam dana i može izazvati uginuće slabijih, iznurenih životinja ili u slučajevima komplikacija.
Foto: freediigitalphotos.net/Poulsen Photo
Pogledaj vesti o: Vakcinacija
