Izvor: Blic, 02.Jul.2002, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Dvorac sa Loare u Vojvođanskom žitu
Dvorac sa Loare u Vojvođanskom žitu
Sever bečejskog atara. Duboko među poljima, u šumarku, građevina koja nimalo ne liči na tako uobičajene salaše razasute po bačkim njivama. Blešatvo bele boje ona pre podseća na zamak sa obale Loare, nekim čudom prenesen na ove prostore. Bogdan Dunđerski, izdanak najbogatije srpske porodice u Vojvodini, između dva svetska rata podigao je ovaj dvorac i kapelu na svom bečejskom imanju.
Danas je dvorac Dunđerskih pretvoren >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << u hotel 'Fantast' čiji je vlasnik PIK 'Bečej' ali izgled njegove spoljašnjosti, kao i pratećih objekata, nikada nisu narušeni. Uz sam zamak i dalje postoji ogroman bazen čije su razmere daleko veće od onih koje danas znamo kao 'olimpijske'. A kako su u to vreme ergele bile statusni simbol veleposednika, Dunđerski nije žalio novca da podigne i nekoliko ogromnih objekata za svoja plemenita grla. Današnji neupućeni posetilac bi pred ovim zdanjima sa reljefima pomislio da se možda radi o kućama namenjenjim nadzornicima imanja, a ne konjima, makar i vrhunskih pasmina.
Zakleti neženja, Bogdan Dunđerski će, u nacionalnom i religioznom zanosu nakon Prvog svetskog rata odlučiti da svoje ogromno bogatstvo zavešta Crkvi 'da se sinovi i kćeri milog pravoslavnog srpskog roda rođeni u Mitropoliji Sremsko- Kralovačkoj unaprede korisnim zananjem i prosvete lepim umenjem' kako stoji u njegovom testamentu iz 1918. godine. Izraženi nacionalni i religizoni osećaji Dunđerskog navešće ga i da na svom imanju podigne srpsku pravoslavnu crkvu upravo na mestu koje je pre prevlasti Turske bila srpska zemlja. Prema njegovoj zamisli, taj sakralni objekat je treblo da bude stožer okolnim Srbima koji su nakon niza vekova ponovo dobili svoju kraljevinu.
Izgradnja dvorca krenula je 1920. godine a završena već 1925. godine. Agrarana reforma u Kraljevini Jugoslaviji je Bogdana Dunđerskog ostavila bez hiljadu jutara zemlje, a Crkva mu nije pomogla da vrati tu zemlju u svoje posedništvo. Razočaran u prvu jugoslovensku državu i zbog nedobijanja podrške od crkvenih vlasti, bački zemljoposednik odlučio je da preinači testament i svo imanje ostavi Matici Srpskoj 'na dodbrobit sveukupnog vojvođanskog srpstva'. No, i ova želja će mu nakon II Svetskog rata biti preinačena kada će njegovo imanje biti nacionalizovano, pretvoreno u poljoprivredno dobro dok će kapela sa umetničkim radovima Predića jedno vreme služiti kao - električna centrala. M. Trubarac
Dvorski duh
Bečejci veruju da svake godine na Preobraženje, sveti Stefan Prvovenčani dopušta Bogdanovoj duši da uzjaše svog mrtvog konja Inkvizitora i obiđe svoje imanje. Prema priči, njihove senke prvo obiđu grob Inkvizitora dok duša Dunđerskog odlazi u kapelu da bi pozdravila mesto gde počiva njeno telo. Bečejci kažu da Bogdab ponese poneki cvet, proverva da li se kapela održava i prinese se ikoni svetog Stefana na oltaru. Pivo hlađeno u šampanjcu
Najpoznatija anegdota o Bogdanu Dunđerskom koju prepričavaju bečejci jeste ona o jednom vrelom danu negde u Mađarskoj kada ožedneli Dunđerski u otmenom restoranu naručuje pivo da bi ugasio žeđ. Priča dalje kaže da su dva posetioca istog restorana u želji da pokažu gde je 'pravo mesto ovom srpskom seljaku' naručili šampanjac ohlađen u pivu. No, Dunđerski, zakleti ljubitelj piva, mirnoćom svojstvenom vojvođanima od konobara naručuje još jedno pivo zahtevajući da ga ohlade u - šampanjcu.
