Izvor: Glas javnosti, 27.Jan.2009, 07:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Postao svetac odmah posle smrti
Bog je prema Srbima bio veoma milostiv! Dao im je do kraja „sveta i veka“ svetitelja, učitelja, zaštitnika, pokrovitelja, pazitelja, uzor i utehu, radost i ponos.
Sveti Sava je pribrojan svetima (kanonizovan) neposredno posle smrti i prenosa moštiju u Srbiju, 1237. godine. U crkvama i manastirima kratko potom slikan je svečev lik. NJegovi učenici i sledbenici ubrzo su mu napisali životopis - žitije, beležeći ono što bi za Savino potomstvo bilo od značaja. Kult svetitelja >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << negovala je crkva, nemanjića država, a posle njene propasti i despotovina, dok i ona nije otišla u prošlost.
Crkva je u vreme ropstva nastavila s negovanjem svetoga kulta. Ni spaljivanje moštiju nije naudilo narodnoj ljubavi prema prvom srpskom arhipastiru. Velikom seobom 1689. godine i potonjim manjim seobama na sever, svetitelj ostaje i dalje u središtu crkvenog i narodnog poštovanja. Tek u 19. veku kult dobija nove i poželjne dimenzije.
Kako su Srbi u to vreme živeli u raznim državama, proteklo je više decenija dok se nove svečanosti nisu svuda ustalile i svetosavska himna prodrla do svake kuće. Kada je nastalo iseljavanje u 20. veku u Ameriku, potom u evropske zemlje i Australiju, iz političkih ili ekonomskih razloga, svi iseljeni Srbi sa sobom su poneli ime Svetog Save, čak i oni koji se nisu smatrali vernicima. Dakle, kult ovog svetitelja svima je zajednički, na svim kontinentima, nezavisno od političke ili ideološke orijentacije.
