Izvor: Blic, 03.Feb.2009, 13:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Peđa Milosavljević
Povodom stogodišnjice rođenja Peđe Milosavljevića videli smo tri izložbe ovog velikog, srpskog, građanskog slikara. U galeriji „Haos” - njegove crteže, u galeriji na Kosančićevom vencu i Spomen-zbirci Pavla Beljanskog (Novi Sad) - mitološke slike, a u galeriji RTS - 18 dela (devet ulja, jedna tempera i osam akvarela) iz Narodnog muzeja u Beogradu.
„Umetnost se pre svega oseća, pa tek onda razume jer je ona stvar intuicije, instinkta i ljubavi čiju suštinu >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << niko nije tumačio da bi došao do ploda i poroda. Ta velika neprotumačena dela govore, kako Marlo kaže, jezikom svoje tišine, uzbudljivim jezikom sfinge koja nam ne može odati sve tajne ovog sveta zato što smo suviše nedorasli i suviše radoznali”, napisao je slikar čije reči citira Ljubica Miljković, autor prve izložbe kojom je započelo obeležavanje jubileja, kao i treće kojom je ovo obeležavanje završeno.
Čime je to nekad plenio pažnju javnosti po povratku iz Pariza gde je otišao da od impresionista udahne miris boje i oseti treperenje svetla, i šta je to što nas i danas dugo zadržava ispred njegovih slika? Tri su tajne Peđine privlačnosti: emotivnost (urođena), rafiniranost (koju je prepoznao u francuskom duhu) i virtuoznost (koji je stekao učeći kod Jovana Bijelića).
U ovom omažu poseban značaj imaju njegova kapitalna dela „Beli prozori” i „Četnaesti jul u Parizu”, slike izložene na Venecijanskom bijenalu „Muzej Klini” i „Bogorodičina crkva”, iz 1938. godine, i motiv Dubrovnika po kome je najviše prepoznatljiv. Na tom lirskom putu, međutim, nije bilo lako opstati u jeku socrealizma kada su ga nazivali dekadentom jer slika svetitelje, crkve, pejzaže s Meseca (umesto radne akcije), antičke skulpture, a praznik revolucije, 14. jul, pretvara u pogled na krovove Pariza sa saksijama u prednjem planu. Ostati onda imun na nove (pobedničke) tokove, isto je što i danas istrajavati u slikarstvu.
