Izvor: Danas, 17.Jun.2016, 14:35 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Hrišćansko-muslimanski divan i kurban
Dvadesetdevetogodišnji Omar Matin ubio je pedesetoro i ranio pedeset troje ljudi u Orlandu. To je najmasovnije krvoproliće koje je u Americi izvršio pojedinac. U istoriji taj događaj ostaje kao jedan egzistencijalni atribut našeg doba.
"Oružani napad na noćni gej klub u gradu Orlandu, u američkoj državi Floridi, koji je ostavio više od sto mrtvih i ranjenih, izveo je borac Islamske države", informiše nas Amaka, novinska agencija Islamske države.
"SAD će >> Pročitaj celu vest na sajtu Danas << biti ujedinjene u zaštiti Amerikanaca protiv onih koji prete zemlji", izjavio je predsednik SAD Barak Obama.
Ove dve izjave od ključne su važnosti za razumevanje problema nesporazuma u današnjem svetu i iživljavajućih sukoba u njemu.
Obama govori o zaštiti građana Sjedinjenih Država. Ali, masovni ubica Matin američki je državljanin. Šta je to u društvu što jednog njegovog pripadnika nagoni da se sveti i ubija svoje sugrađane, ljude koje i ne poznaje? Kakav je to problem politike i kulture? Kakav je to problem u civilizaciji?
Saopštenje novinske agencije Islamske države jasno stavlja do znanja da je Matin ubica u njeno ime. Ali, kakav je to vojnik u ime islama koji ubija u dane Ramazana - u vreme posta i odricanja zarad drugih, u vreme proćišćenja tela i duha, odstranjivanja mračnih misli i zlih namera, u vreme nepomišljanja na zlodelo, a kamoli ubijanja nedužnih, nevinih ljudi? U Kur'anu jasno piše: "Ko god ubije jednog nevinog čovjeka, kao da je ubio cijeli svijet."
Zaključujemo: Islamska država radi protiv islama, a svi oni koji ubijaju u njeno ime rade nasuprot reči Poslanika Muhameda.
Kad hrišćanski političari u Americi i Evropi, koje potresa terorizam Islamske države, iskreno prihvate činjenični sud da i hrišćanstvo i islam imaju istovetan problem sa ideolozima i teroristima u ime Islamske države, onda će se ukazati i rešenje zajedničkog problema, jer će se ukazati novi okvir suživota evroatlantskog i afroazijskog dela sveta: nova svetska politika, kao što odavno postoji svetska književnost, u kojoj ove granice, nesporazumi i ignorisanja ne postoje.
Isprepletenost hrišćanskog i islamskog učenja tolika je da joj nema kraja. Postoji svega nekoliko verskih dogmi koje su kod jednih problematične za druge. "Otuđenje dve religije nije bilo posledica teoloških razlika, nego specifičnog istorijskog toka", veli Filip K. Hiti, libansko-američki arabista.
Porazna je činjenica koliko malo hrišćanskih vernika zna da Isus iz Nazareta, Isa, sin Merjemin (Isa ibn Maryam), ima posebno, jedinstveno uzvišeno mesto u islamu. Kur'an za njega kazuje da je: "Duh od Boga", "Riječ Božija", "Vjerovjesnik", "Božiji poslanik", "jedan od onih Allahu bliskih"... Isus je u islamu "Poslanik najvišeg stepena koji donosi obnovu Božje vere", donoseći objavljenu knjigu Indžil (Jevanđelje), piše Siril Glase (Cyril Glass) u svojoj "Enciklopediji islama". On piše i ovo: "Prema različitim hadisima (vestima koje su o rečima i delima Muhamedovim proneli njegovi neposredni učenici, prim.aut), Isa će se vratiti pre Sudnjeg dana, i uništiće Dedžala (Lažnog mesiju, Antihrista, prim.aut), koji će se pojaviti pred kraj vremena kao izopačena duhovnost, zavodeći ljudski rod u konačnu i kobnu iluziju." Jasna je i razgovetna sličnost ovog shvatanja i pripovedanja sa novozavetnim tekstom "Otkrovenja" Jovana Bogoslova.
Dakako, islam Isusa smatra verovesnikom islama. U islamu Isus je čovek, a ne sin Božji, kao što je i Prorok Muhamed čovek, a ne božanstvo. Jer je jedino božanstvo, jedini apsolut - Allah. Veoma slično propovedaju i neka nekanonizovana, gnostička jevanđelja, koja prethode pojavi islama.
Treba li uopšte naglašavati da svi hrišćanski vernici kojima je arapski jezik maternji, Boga pominju imenom Allaha? To ime Boga stoji u arapskom prevodu i Starog i Novog zaveta.
Na kulturu islama uticali su kako grčka medicina i filozofija, tako i persijska književnost i indijska matematika. Islam koji nastaje u judeo-hrišćanskom okruženju i preuzima osnovna pitanja te kulture, kasnije će sam bitno uticati na tu kulturu. Hrišćanska filozofija menjala se muslimanskim doprinosom.
Dva velika arapska lekara i filozofa, Ibn Sina i Ibn Rušd, pod latinskim imenima poznati kao Avicena i Averoes, postali su temelj evropske sholastike, potom i renesanse.
Avicenino medicinsko delo "Kanon", napisano u XI veku, izučavano je na evropskim univerzitetima kao osnovni udžbenik sve do XVII veka. Bez Averoesovih tumačenja Aristotelovog dela, ne bi bilo ni slova Tome Akvinskog. S druge strane, "Priče hiljadu i jedne noći" u arapskom svetu postaju uticajne tek pošto su postale nezaobilazne u evropskoj kulturi.
Ukratko, hrišćanstvo i islam prožimaju se u kulturi Zapada tako i toliko kao što Hrvati i Crnogorci, Bošnjaci i Srbi "žvaću" jedan jezik. Na kraju, ne mogu da odolim pohvali ovom našem jeziku koji je tokom stotina godina stekao iskustvo i jevanđelja i sura, i gnostičkog ushićenja bogumila i oduševljujuće kritike dogmata.
Pogledaj vesti o: Kurban Bajram
