Izvor: Politika, 21.Jul.2011, 23:18 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Za i protiv medijskih laži o Srbima
Samo dvojici naših pisaca, gotovo sva dela prevedena su na francuski: Danilu Kišu i Aleksandru Tišmi
Sve do raspada druge Jugoslavije i ratova devedesetih godina, prošlog veka, ističe Ana Vujović, autor knjige „Srpsko-francuska susretanja”, nema mnogo prevoda sa srpskog na francuski, jer naši autori nisu bili u prvom planu francuskih interesovanja. Čak ni dela najvećih naših pisaca nemaju bolju sudbinu: prevedene su „Na Drini ćuprija” i „Travnička hronika”, >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << a „Prokleta avlija” tek 1962. godine kada je Ivo Andrić već bio dobio Nobelovu nagradu za književnost. „Seobe” Miloša Crnjanskog prevedene su tek 1986. godine, kada su i dobile nagradu za najbolju stranu knjigu godine.
Samo dvojici naših pisaca, gotovo sva dela prevedena su na francuski: Danilu Kišu i Aleksandru Tišmi. Paskal Delpeš prevodila je i Ivu Andrića i Mirka Kovača. Prevođena su i dela Slobodana Selenića, Dejana Medakovića i Milorada Pavića. Od pozorišnih komada objavljen je samo prevod „Putujućeg pozorišta Šopalović” Ljubomira Simovića.
U Francuskoj je bio zapažen i posleratni srpski i jugoslovenski film. „Skupljači perja” Aleksandra Saše Petrovića, dobio je 1967. godine Gran pri žirija na festivalu u Kanu. Kasnije su veliki uspeh doživeli filmovi Gorana Paskaljevića, Srđana Karanovića, Gorana Markovića i Emira Kusturice, čiji je film „Otac na službenom putu”, 1985. godine, dobio Zlatnu palmu na Kanskom festivalu, „Dom za vešanje” nagradu za najbolju režiju na istom festivalu, 1989. godine, a „Undergraund” Zlatnu palmu 1995. Film Gorana Paskaljevića „Vreme čuda”, u francuskoj štampi nazvan je „malim događajem koji čini da ukupna filmska misao uznapreduje”.
Prednjačenje francuske države u antijugoslovenskim i antisrpskim stavovima, u vreme izbijanja sukoba u bivšoj Jugoslaviji, uvođenje sankcija i, često, krajnje neobjektivni i neprijateljski stav francuskih medija, koji se nisu libili ni od iznošenja neistina o Srbima i njihovim delovanjima, naglašava Ana Vujović, ostavili su dubok, negativan, trag kod srpskog naroda. Od 1991. do 1996. godine izašlo je u Francuskoj pedesetak knjiga koje su se bavile starom i novom Jugoslavijom, često veoma ostrašćeno i bez poznavanja činjenica i pravog stanja. Protiv Srba pisali su Bernar Anri Levi, Alen Finkelkrot, Andre Gliksman...
Na knjigu Pola Garda („Život i smrt Jugoslavije”), punu zluradih komentara i, očiglednog, nepoznavanja prošlosti i sadašnjosti, energično i argumentovano, odgovorili su, 1992. godine, zajedničkom knjigom (izdavač: „Laž dom” – L’Age d’Homme ), Pavle Ivić, Nikola Samardžić, An Jelen, Pjer More i Slobodan Despot. U knjizi „Od nepreciznosti do falsifikata”, autori, argumentovano, pišu o knjizi Pola Garda kao o delu koje je „model političke propagande”, govore o nedopustivoj i sramnoj podređenosti nauke i univerziteta trenutnim interesima i pritisku medija. Neistine i poluistine o Srbima, istoriji Jugoslavije i njenom raspadu devedesetih godina prošlog veka, argumentovano, i razložno, pobio je i Mihailo Pavlović, profesor francuske književnosti i najistaknutiji poznavalac francusko-srpskih književnih i kulturnih veza kod nas.
Neki autori su se, međutim, uprkos problemima koje su time stvarali sebi, trudili da otkriju prave uzroke zbivanja na teritoriji bivše Jugoslavije. Tako knjige Žana Nuzija i Žaka Merlinoa objektivno, sa poznavanjem situacije i simpatijama prema Srbima, govore o njihovim problemima. Čuli su se i neki drugi, usamljeni, glasovi u odbranu srpskog naroda, poput poslanika Iva Bonea, generala Binoša, pukovnika Bertrana Tranijea, novinarke Ani Krigel...
Izuzetno pozitivan primer je knjiga akademika Pjera Mari Galoa, vojnog stručnjaka i specijaliste za geopolitiku, koji otkriva i analizira pozadinu zbivanja na teritoriji bivše Jugoslavije. Aktivan je bio i Vladimir Dimitrijević, čija kuća „Laž dom” objavljuje čitav niz knjiga francuskih autora, koji podsećaju na tradicionalno prijateljstvo Srba i Francuza: „Sa Srbima”, „Srbi i mi”, „Pohvala Srbima”, „Saveznici Srba”, „Neka živi srpski narod”...
Alen Pokar, u predgovoru knjige „Sa Srbima”, piše: „Što je mnogo – mnogo je. Suviše je laži, hotimičnih prećutkivanja, silovitog izbijanja mržnje, fizičkog i verbalnog terorisanja, rečju – dezinformacija na račun srpskog naroda, koji je stradao u Otomanskom carstvu, koji je masakriran u dva svetska rata, bio porican pod Titom, i koji je, i danas, žrtva najvećeg sistematskog klevetanja za koje se zna”.
Na strani Srba je i Žan Ditur, član Francuske akademije, koji, podsećajući na tradicionalno prijateljstvo srpskog i francuskog naroda, kojim je zadojen još u detinjstvu, ironično piše o tobožnjoj humanosti francuskih i drugih zapadnih intelektualaca, pitajući da li će oni biti u stanju da napuste svoj antisrpski stav i srpske žrtve u Hrvatskoj – prikažu sa isto onoliko sažaljenja kao one koje su bile žrtve Srba. Svoj glas protiv medijskih laži diže i Vladimir Volkov, francuski književnik ruskog porekla.
Patrik Beson je, možda, u našoj sredini, najpoznatiji francuski savremeni autor, koji, u mnogim svojim knjigama, ne samo što piše o srpskim temama, već se, u sudbonosnim danima velikih napada na srpski narod, pokazao kao iskreni prijatelj. Mnoge je to začudilo, budući da je njegova majka Hrvatica. Beson je, uprkos tome, pokušavao objektivno da sagleda aktuelna zbivanja. Rado, i često, dolazio je u Beograd, za vreme bombardovanja (1999), i posle toga, nastojeći da opiše svoj doživljaj života ljudi u jednom velikom, i njemu veoma dragom, gradu koji je, ne svojom krivicom, i sasvim neopravdano, postao žrtva besomučnih napada najvećih sila sveta.
Ana Vujović veruje da će se srpsko-francuski odnosi i dalje uspešno razvijati. Ne zaboravljajući prošlost, valja prionuti na izgradnju budućnosti.
Zoran Radisavljević
objavljeno: 22.07.2011
