Izvor: Blic, 31.Avg.2004, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Vida Stefanović
Vida Stefanović
UG 'Stara kapetanija'
Posle nedavno održane, uspešne magistarske izložbe, Vida Stefanović još jednom samostalnom izložbom uverava posmatrača u svoju snažnu slikarsku ličnost, koja u ovom trenutku postiže prilično zaokružen vizuelni izraz. Motivski sloj slika čini obilje figura datih u obrisima ali i sa doživljajem treće dimenzije. Svetlost na slikama uglavnom je koncentrisana upravo na njih, te 'dragulje' koji isijavaju sa tamnih >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << ali koloristički bogato tretiranih pozadina. Pogled se, ipak, usmerava ka centralnom delu platna gde figure definišu sadržinski plan, nadovezujući se na poredak i odnose formi u figuralnim kompozicijama i žanr scenama poznatim u istoriji umetnosti, od onih antičkih, preko srednjovekovnih žitija svetih, renesanse, baroka i rokokoa do simbolizma, naravno, bez direktnih veza. U tekstu kataloga izložbe Bojan Bikić te figure određuje kao homunkuluse, što na latinskom znači - čovečuljke, koji su se, po verovanju, 'legli iz kokošijeg jajeta nošenog ispod pazuha 40 dana' ili pak alhemičarove savetnike, čuvane u boci. Ali, bio to prikaz elementarnog duha ili ne, važnije je uvideti i istaći likovni domet ovih slika. Pogotovo kada imamo u vidu da je ova autorka odbijena na prijemu za člana Ulupudsa, a upravo je među retkim umetnicima od 4500 prijavljenih, koji izlažu u Atini, po odobrenju međunarodnog žirija.
Vesna Galjak
Galerija FLU
Središte - to je naziv magistarske izložbe Vesne Galjak, koja se za sada opredeljuje za radove manjeg formata. Usredsređujući pogled na središte cveta, Galjakova u svojim pastelima i ostalim crtežima ostvaruje dodir sa sopstvenim bićem koje progovara u stalnom i iznova činjenom nadnošenju nad motivom, čija ekspresija varira od suptilne strukture mirišljavog dara prirode, preko erotične evokacije do gotovo zastrašujućeg sklopa oblika. Ali, zar i cvet, kao i sve ono što dovodimo u vezu sa Erosom nije nešto što gotovo osvešćuje smrt? Ipak, beg od ovih samo uskraćuje...
Teoretičar
(Boris Kapetanović, Škola boemije, Narodna knjiga, 2004)
Kapetanović ostaje veran junaku–gubitniku, samo što mu je ovoga puta promenio zanimanje: u 'Celovečernjem romanu' (Nolit, 2002) to je bio promašeni pisac, a u 'Školi boemije' umišljeni boem. Oslanjajući se na autoritet svog dede, priznatog zanatlije ali i čuvenog i svima dragog vinopije, junak pokušava da prida pijančenju bar malo dostojanstva i da ga predstavi kao pametan i romantičan izbor. Prozivajući to 'ratom protiv pravila', svojom predestinacijom ili, čak, faustovskom žrtvom radi sticanja znanja (jer su višednevna pijanstva 'privremene smrti', a 'pokojnik je jedini mudrac'), on više bulazni nego što mudruje, a život nehotično svodi na kafedžije, muzikante i teška izbezumljivanja od alkohola. Iako je dugo izdržao u pozi rezigniranog dendija ili 'užasno usamljenog' Vertera, junak na kraju i sam veselo kaže da njegova proza i prašnjavi soneti 'zaudaraju na štrokave kafanske stolnjake', a da boemi, ali ni ljudi, ni razum ni srce, više nisu što su nekada, u dedino idilično vreme, bili. Kao portret nekada učenog pijanca, čija fakultetska diploma samo opominje na dubinu njegovog pada, i suviše uplašenog čoveka koji ne može da se suoči sa istinom bez 'oblandi' veselja i smeha, ovaj roman je psihološki delikatan i potresan. Zbog junakovih pokušaja da teorijski odredi 'žanr' boemije i da ga razgraniči od 'žanra' pijanstva, to je i parodija naučne i pseudonaučne rasprave.
Kada je glavni lik, kao u ovom romanu, pripovedač, ali i fiktivni autor samog teksta, onda se sve što u tekstu ne valja njemu pripisuje i njime opravdava. Zato i 'Škola boemije', paradoksalno, nije kvalitetan roman, ali ima kvalitetnog junaka.
