Izvor: Politika, 10.Jul.2007, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Tajna slikarske materije
Slike Dušana Junačkova, Paviljon u Tvrđavi u Nišu
Osnovni stvaralački problem Dušana Junačkova vezuje se za tajnu slikarske materije i istraživanje njene energetske i ekspresivne moći. Ovu kritičarsku refleksiju, zabeleženu 1995. povodom beogradske izložbe Junačkova potvrđuju i produbljuju njegovi novi radovi (2003-2006), nastali kao rezultat višegodišnjih paralelnih intervencija na platnima. Reč je o umetničkoj individui čiji se stvaralački princip zasniva >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << na standardnim vrednostima kao što su poverenje u slikarski čin, intuiciju i instinktivni doživljaj. Danas, u vremenu dominacije elektronske slike ova stvaralačka načela mogu delovati anahrono.
Uprkos izmenjenom umetničkom kontekstu vremena, ne odustajući od svog ubedljivog i iskrenog stvaralačkog koncepta, Junačkov brani pravo na sliku kao umetnički predmet u kojoj, kao po Žanu Futrijeu, "vredi samo kvalitet umetnikovog senzibiliteta, a umetnost je samo sredstvo ispoljavanja..."
Opčinjenost ljudskim licem i figurom, zapažena na slikarskim počecima Junačkova (80-ih godina), spontano je napuštena jer su visoke paste kojima je gradio tkivo figure narasle u makrosituacije i zauzele čitavo slikano polje. Slika je pretvorena u čistu i dominantnu formu. Možda je na taj način smanjeno rastojanje između stvaralačke ideje i samog slikarskog čina?
Koncentrisanost na kvalitet materije i njena plastična i pikturalna svojstva, kao egzistencijalnim žarištem ovako postavljenog sistema, nastavlja da razvija i u novim radovima. Teksture su dugo građene, a njihova ekspresivna osobenost potencirana je naslojavanjem slikarske površine. Radikalna dominacija nad slikarskom materijom i njenim oporim odnosima – slojevi paste različitih vrednosti ulja, akrilika, pigmenta, poliester i platna – pojačavaju dramatiku slike i komponente emocionalnog u ovom umetničkom jeziku. Jer, u građenju slike za Junačkova je primarno neposredno unošenje energije psihičkog napona slikanog polja čiju vitalnu snagu emituju harmonije kosmičkih crnih.
U slobodi ovog strukturiranja autor traži unutrašnji dodir sa slikom koja je, pre svega, model unutrašnje tenzije ispunjene sopstvenim potrebama. Homogenom izgledu slikarske serije doprinose naglašena reljefna struktura crne reljefne površine, svečani vagnerijanski ton i identični formati (210 x 255 cm).
Davno je rečeno da čovek ne stvara slike koje želi već one koje može (ili mora). Junačkov, kao izrazita umetnička individua, to radi dosledno i beskompromisno, sklanjajući sopstvenu iskušeničku sumnju od stranaca.
Ljiljana Ćinkul
[objavljeno: 10.07.2007.]
