Izvor: Politika, 05.Okt.2006, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Šum u besmislu
Kada ste u poslednjih 15 godina videli nekog od aktuelnih likovnih umetnika na naslovnoj strani relevantnijih novina – pita se umetnik
Uroš Đurić (1964) je multimedijalni umetnik. Studirao je istoriju umetnosti, diplomirao i magistrirao slikarstvo na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Najširoj publici poznat je kao lik anđela iz filma "Mi nismo anđeli". U beogradskoj galeriji "Zvono" Uroš Đurić predstavio je ovih dana izložbu "Povratak mrtvog slikara sa novim >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << problemima".
Izložba u galeriji "Zvono" nije izložba Vaših radova već onih koji su uticali na taj rad. Porodično okruženje, na primer. Šta je suština ovakvog koncepta?
– Moram odmah na početku da razjasnim da izložbu "Povratak mrtvog slikara sa novim problemima" sačinjava rad pod nazivom "Prelazak velike praznine". Sam rad se sastoji od artefakata iz porodičnog fundusa – četiri fotografije na kojima su članovi moje porodice, dva rada moga oca, video-segment emisije "Koncert za ludi mladi svet" Jovana Ristića, deo američkog veb-sajta Selebritikafe i priča američkog autora Voltera Ebiša "Prelazak velike praznine", objavljene sredinom 80-ih godina prošlog veka u zagrebačkom književnom časopisu "Pitanja", po kojoj je i sam rad nazvan. Rad je blizak poststrukturalističkom metodu, tačnije semio umetnosti. U "Pojmovniku moderne i postmoderne likovne umetnosti i teorije"
Miška Šuvakovića stoji da je za semio umetnost karakteristično uspostavljanje sistema znakova ili tragova označavanja koji smisleno postoje kroz relacije sa drugim znakovnim sistemima – drugim slikama, istorijom slikarstva, masovnim medijima, teorijskim disciplinama, skrivenim ili neskrivenim ideološkim modelima. U semio umetnosti, umetničko delo se ne stvara da bi estetski bilo kontemplirano (doživljaj lepog, ekspresivnog, originalnog), već da bi umetničko delo bilo "simptom" na kome se otkrivaju ideološki, psihološki i jezički paradoksi, problemi, drame i iluzije poznog modernizma. U osnovi mog rada leži pokušaj da se sagleda fenomen modernizma iz vizure onih koji su više bili objekt nego subjekt istorije, koji nisu bili deo rukovodeće političke nomenklature ili kulturnog establišmenta. Poseban akcent je na načinu i uslovima preko kojih su pozicionirali i legitimisali sebe u modernističkim procesima. Takođe sam smatrao da je važno potcrtati razliku između tehnološke modernizacije društva i ideje modernosti, upravo time što, osim jednog, svi segmenti rada pripadaju periodu između 1948. i 1967. godine.
Pripadate malobrojnoj grupi umetnika koji su ostvarili uspeh izvan naše zemlje. Da li ovde, u Srbiji, to pomaže ili odmaže?
– Recimo da u Srbiji to pomaže pri ulasku na splavove, uglavnom me propuštaju sa osmehom na licu.
Koji su najznačajniji otkupi Vaših dela u javnim kolekcijama?
– Bilo ih je dosta. U neke od najznačajnijih svakako spadaju otkupi za kolekcije Esl i Ludvig u Beču, kolekcije Antoana de Galbera i Marsela Flajsa u Parizu, Muzeja savremene umetnosti u Beogradu...
Vi ste multimedijalni umetnik. Kada biste se bavili samo likovnom umetnošću, da li biste mogli da preživite?
– Multimedijalnost ili interdisciplinarnost mi malo znače. Ne radi se o nekom velikom, master planu kojim se rukovodim pri stvaranju. Biram onaj medij koji mi se čini najprikladnijim u realizaciji nekog projekta. Lakoća sa kojom se iskazujem u drugim disciplinama je pre proizvod neinhibiranosti nego želje. Veći deo prihoda ostvarujem u svojoj matičnoj struci.
Kako ocenjujete likovnu kritiku u Srbiji?
– Stanje je porazno, ukoliko ga uporedimo sa stanjem u osnovnom, bazičnom segmentu svake likovne scene – umetničkoj produkciji koja je obimna, raznovrsna i – neobrađena. Vi danas u periodici nemate likovnog kritičara ispod 60 godina. To je profesija koja u ovoj sredini odumire.
Kako komentarišete galerijski sistem u Beogradu?
– Slično kao i sa likovnom kritikom. Osim galerije "Zvono" i donekle galerije "Haos", nema privatnih galerija koje se kontinuirano bave recentnom produkcijom i plasmanom eksperimentalne, radikalne, savremene umetničke prakse, što je za dvomilionski grad ravno nuli. Koliko god one bile profilisane, stanje u medijima, kao i opšti status kulture u društvu, a posebno savremene umetnosti, takav je da ih čini gotovo nevidljivim. One su proizvođači šuma u moru besmisla. Zato i ne čudi što likovni umetnici nisu zvezde kao pisci, režiseri, glumci, operski pevači, baletani. A bili su. Kada ste u poslednjih 15 godina videli nekog od aktuelnih likovnih umetnika na naslovnoj strani relevantnijeg magazina, nedeljnika ili dnevnih novina? Nema ih.
Prošlogodišnji ste dobitnik nagrade Oktobarskog salona. Kako komentarišete ovogodišnji Salon?
– To je veliki događaj za ovu sredinu. Ne pamtim da se ikada u istoriji ovog podneblja održao tako reprezentativan skup velikih, značajnih imena iz sveta savremene umetnosti – umetnika, teoretičara i kustosa. Ova izložba još jednom otvara pitanje nedostatka značajnije, savremenije infrastrukture ne samo u centru, već i na širem području grada, koja bi servisirala izložbe ovakvog tipa.
Marija Đorđević
[objavljeno: 05.10.2006.]
