Izvor: RTS, 05.Dec.2015, 15:58 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Stvaraoci Srbije – Đorđe Cenić
Đorđe Cenić je bio srpski pravnik, političar, profesor Pravnog fakulteta na Velikoj školi, predsednik Državnog saveta, predsednik Ministarskog saveta Kneževine Srbije i više puta ministar pravde.
Bio je glavni nosilac krivično-pravne misli u Srbiji devetnaestog veka.
Rođen je 25. januara 1825. godine u Beogradu, gde je završio osnovnu i srednju školu. Nakon završene srednje škole odlazi >> Pročitaj celu vest na sajtu RTS << kao državni pitomac u inostranstvo, gde na univerzitetima u Berlinu, Hajdelbergu i Halu studira pravo. Po završetku studija vratio se u Srbiju i postavljen je 1849. godine za privremenog profesora Pravnog fakulteta Liceja u Beogradu. U aprilu 1851. godine premešten je u administraciju i bio stolonačelnik u Popečiteljstvu prosvete, pravosuđa i inostranih dela. U svojoj dvadeset devetoj godini, krajem 1853. godine, postao je predsednik Okružnog suda u Smederevu, a zatim predsednik Suda za varoš Beograd. Bio je sekretar Vrhovnog i Kasacionog suda, a od jula 1858. godine načelnik Popečiteljstva pravosuđa. Član Apelacionog suda postao je u februaru 1860. godine, a u martu iste godine postaje predsednik Apelacionog suda, ostavši na tom mestu do kraja oktobra 1860. godine.
U nekoliko navrata bio je ministar pravde, prvi put 1861. godine u vladi Filipa Hristića, drugi put je postao ministar pravde i predsednik Vlade posle ubistva kneza Mihaila 1868. godine, treći put Cenić je bio ministar pravde 1873. godine u vladi Jovana Marinovića. Kao ministar Cenić je ulagao napore da uredi kaznene zavode u Srbiji i da izdržavanje kazne prilagodi savremenim engleskim shvatanjima. Podigao je kazneni zavod u Požarevcu. Njegovom zaslugom Srbiji 1873. ukinuta je u telesna kazna (batinanje).
Đorđe Cenić postaje predsednik Državnog saveta 1875. godine i na tom mestu ostaje narednih 10 godina. Po svojoj molbi 1885. godine odlazi u penziju.
Preminuo je u 24. septembra 1903. godine u Beču, u hotelu "Tegetthoff", gde je odlazio radi lečenja.
Bio je strog ali pravedan, vredan i tačan, što je zahtevao i od svojih zaposlenih, bez samohvalisanja, predan službi i otadžbini. Zbog svojih zasluga i vrlina dobitnik je najviših državnih odlikovanja: Takovski krst I reda sa lentama, Kraljevski orden Belog orla I reda sa lentama, Orden Miloša Velikog I reda sa lentama.
Cenić je pored svoje osnovne dužnosti obavljao vrlo malo javnih i društvenih dužnosti. Sa Stevčom Mihailovićem i Radivojem Milojkovićem, bio je tutor maloletnom knezu Milanu sve do njegovog punoletstva, 10. avgusta 1872. godine.
Pravnom fakultetu Velike škole poklonio je svoju veliku i bogatu pravničku biblioteku.
Sve njegove publikacije nalaze se u fondu Univerzitetske biblioteke "Svetozar Marković" u Beogradu i dostupne su korisnicima, a to su: Mogu li penzioneri biti pravozastupnici?; Nil Popov kao nazovi istorik srpski; Obяsneně Kaznitelnogъ zakonika za Knяžestvo Srbію / odъ Đ. D. Cenića, člena Državnogъ Sověta; Otvoreno pismo onome koji ga hoće; Spomenica Đorđu D. Ceniću. Univerzitetska biblioteka "Svetozar Marković" poseduje i časopis Branič od 1. 3. 1903. godine sa njegovom čituljom.
