Izvor: Arte, 06.Okt.2021, 08:36
Skulpture Slobodana Daneta Stojanovića
Izložba skulptura Slobodan Daneta Stojanovića, pod nazivom „Varijacije na temu leptirice“, biće svečano otvorena u četvrtak 7. oktobra u 19. časova u Galeriji `73 (Požeška 83 a).
Po rečima Dejana Đorića, istoričara umetnosti i likovnog kritičara, u skulptorskom delovanju vajara Slobodana Daneta Stojanovića, koje traje kontinuirano više decenija, dolaze do izraza mnoge klasične vrednosti skulpture, koje je odvajaju od drugih umetnosti. „Reč je o posebnom „govoru” >> Pročitaj celu vest na sajtu Arte << skulpture u smislu isticanja taktilnih osobenosti, zasnivanju kompozicije na simetriji ili odstupanju od nje, realnog ili simboličnog odnosa prema prirodi, simbolizovanju i apstrahovanju oblika iz stvarnosti, svođenju i ukazivanju na elementarno. U Stojanovićevom opusu dolazi do isticanja pune i prazne, šuplje i celovite forme, kontrasta velikog i malog, jednostavnog postamenta i složenog tela skulpture, do vizuelno upečatljive suprotnosti između oštrog, špicastog, nazubljenog i glatkog, tj. razlike u osnovnim, euklidovskim oblicima kocke, lopte i piramide. Te vrednosti moguće su samo kao posebnost skulpture, kao retorika trodimenzionalnih formi neostvariva u slikarstvu i u drugim umetnostima. One, u celini i detalju, ne samo da dolaze do potpunog izraza u pojedinim, već u većini ostvarenja Slobodana Stojanovića. Reč je i o elementarnom kontrastu otvorene i zatvorene forme, celine i detalja, živopisno, skoro crtački obrađene površine pojedinih skulptura i njihove potpune forme, uočljive možda najpre kao kontura. Tako, u toj drevnoj retorici skulpture, u njenoj gramatici oblika, postoji osnovna kontrastiranost između organskog i geometrijskog, prirodnog i veštačkog, forme bliske ljudskom, ženskom telu i one izvedene iz matematike, tj. geometrije; tu podelu ističe i Stojanović. Uočavamo u njegovom opusu i druge elementarne zasnovanosti, kao što su raskoraci teškog i lakog, ranoteže i destabilizacije, uspravne ose skulpture i one nagnute ili kose. U tom stvaralaštvu razvijane su i grupne kao i pojedinačne forme a stilizovane mačke ili ženski portreti dovedene su u sklad sa potpuno apstraktno rešenim skulpturama. Očigledno je da se tematski i izražajni prostor ovog umetnika širi prema granicama realnog i imaginarnog, ako apstrakciju uopšte smemo smatrati i jednim delom, ili svojstvom mašte. Ljudski oblici se kod njega mogu shvatiti kao apstraktni a apstraktni kao humanizovani ili, u još boljem smislu, kao apsolutni“. (Izvod iz teksta za katalog, Dejan Đorić )
