Izvor: Politika, 04.Sep.2014, 23:04 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ršumović u društvu Končalovskog
Bučnim i srdačnim apluzom nagrađen je „Ničije dete” Vuka Ršumovića film visoke produkcije sa moćnom fotografijom Damjana Radovanovića
Venecija, Lido - U danu kada se na 71. Mostri prikazuju takmičarski filmovi „Pazolini” Ejbela Ferare i „Poštareve bele noći” Andreja Končalovskog, a van konkurencije i film „Sahraniti bivšu” legendarnog Džoa Dantea, zvaničnu svetsku premijeru u programu „Nedelja kritike” ima srpski film „Ničije dete” Vuka Ršumovića.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << />
I već sama ova i ovakva programska festivalska činjenica trebalo bi i da zadovolji i usreći autore i ekipu našeg filma koji se takmiči, ne samo za nagrade žirija kritike već i za najbolji debitantski film 71. Venecijanskog festivala. Scenarista i reditelj Ršumović je sa svojim filmom u visokom društvu jednog od tri najznačajnija svetska filmska festivala. I to je već ogroman uspeh.
Ali, to nije sve. Ršumovićev film je i dobar debitantski film. Produkcijski vrlo dobro i profesionalno upakovan (glavni producent je Miša Mogorović), sa vanserijski izdašnom i moćnom fotografijom (snimatelj je Damjan Radovanović, takođe debitant, a njegovo ime treba zapamtiti) koja je u funkciji važnog lika u filmu, sa izvanrednim malenim kosovskometohijskim glumcem–naturščikom Denisom Murićem u glavnoj ulozi, koji uz vešto rediteljsko navođenje sigurno i čvrsto nosi gotovo sveukupan film na svojim dečačkim plećima.
Snimateljski rad i maleni glumac, glavni su aduti „Ničijeg deteta”. Za hvalu su i scenografija i kostimi i doprinos glumca Miloša Timotijevića (u ulozi vaspitača u sirotištu)... Verujem da će to umeti da prepozna i vrednuje i inostrana filmska kritika. Bar onaj mali deo što pred kraj festivala još obitava na Lidu, jer su njihovi prvi utisci često presudni po kasniju bioskopsku i festivalsku sudbinu premijerno prikazanih filmova.
U tom smislu „Ničije dete” ima tu malu nesreću da se prikazuje na samom kraju, kada je najveći deo internacionalne kritičarske svite već otputovao u Toronto na tomšnji filmski festival koji je već počeo. U svakom slučaju, na samoj premijeri u dvorani Perla, ipak je bio prisutan znatan broj gledalaca i rekacije na Ršumovićevu, istinitim događajem inspirisanu priču – o dečaku odraslom među vukovima, pronađenim krajem osamdesetih na tromeđi Bosne, Srbije i Crne Gore, pred sam rat i raspad Jugoslavije – bile su i više nego povljne. Aplauz je bio i bučan i srdačan.
Imajući u vidu i vrednosti svih ostalih filmova prikazanih u ovogodišnjoj „Nedelji kritike” (a prirodom posla i učešćem u žiriju Fedeora, u obavezi sam bila da ih vidim sve) za Ršumovićevo „Ničije dete” mogu da kažem da je, uz vijetnamski „Lepršam usred nigde” i nemački „Savet ptica”, među tri najbolja filma u ovom programu.
Viljem Defo kao Pazolini
Među boljim filmovima u glavnom takmičarskom programu bez sumnje jeste i francusko-italijanski film „Pazolini” nezavisnog njujorškog filmskog maga Ejbela Ferare. Ovo je Ferarin emotivan i snažan omaž velikom italijanskom umetniku, piscu, kritičaru, scenaristi i reditelju, Pjeru Paolu Pazoliniju. Njegovim filmovima „Dekameron”, „Kanterberijske priče”, „Jevanđelje po Mateju”, „Salo”... Njegovom britkom umu i stvaralačkoj hrabrosti.
Ferara je snimio film koji prati poslednji dan u životu ovog vanserijskog intelektualca, filmskog stvaraoca i homoseksualca, ličnosti čiji su politički stavovi bazirani na nesvakidašnjem spoju katolicizma, marksizma i erosa, baš kao i njegov privatan život, izazivali kontroverze i žustre rasprave u italijanskom i evropskom društvu. Kontrovoreze i rasprave je izazivala i danas još uvek izaziva i njegova iznenadna smrt, još uvek zamotana u veo misterije. Pazolinija je u zoru 2. novembra 1975. godine ubila muška prostitutka u blizini stanice Termini u Rimu. Filmski velikan je ubijen samo dan pošto je stigao iz Stokholma u kojem se sreo sa Ingmarom Bergmanom, u istom danu kada je za italijanski list „Espreso” dao svoj eksplozivni intervju. Pazolinijiva porodica sumnjala je da se iza njegove smrti kriju politički moćnici koje je kritikovao u svojim kolumnama u „Korijere dela sera”.
Ejbel Ferara u svom filmu sve to rekonstruiše na sebi svojstven način, kombinujući refleksije Pazolinijevih filmova sa sopstvenim viđenjem njegovog stvaralaštva. I to čini sa neverovatnom nežnošću. Viljem Dafo je u liku Pazolinija sveden, a maestralan. Fizički čak neverovatno sličan. U filmu igra i jedan od voljenih Pazolinijevih glumaca Nineto Davoli. Ferarin film ne ostavlja nikog ravnodušnim. Čak ni one koji su mu zamerili muzičku grešku u filmu. Čuvenu makedonsku pesmu „Kako što e taa čaša polna so vino” , koju izdašno koristi u filmu, nazvao je hrvatskom.
Večeras zvanični susret sa publikom imaće novi film Andreja Končalovskog „Poštareve bele noći”, a za sam takmičarski kraj ostavljen je američki film „Dobro ubistvo” Endrjua Nikola. Ceremonija dodele „Zlatnog lava” i ostalih festivalskih nagrada zakazana je za subotu uveče.
----------------------------------------------
Najmnogoljudnija filmska delegacija na Lidu
Srpska filmska kinematografija jeste mala, ali je mnogoljudna. Tako je film „Ničije dete” na 71. Mostri pred publikom juče predstavljala dvanaestočlana filmska delegacija u sastavu: Vuk Ršumović (scenarista i reditelj), Miroslav Miša Mogorović (producent), glumci Denis Murić, Isidora Janković i Borka Tomović, Mirko Bojović (montažer), Damjan Radovanović (direktor fotografije), Dubravka Premar (dizajner zvuka), Jura Ferina (kompozitor), Maja Mirković (kostimograf), Zoran Janković (koproducent) i Ana Tomović (koscenarista).
Film je inače podržan sredstvima Ministarstva kulture Srbije, preko konkursa u FCS.
Dubravka Lakić
objavljeno: 05.09.2014.
