Izvor: Blic, 12.Dec.2006, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Papiri Ljiljane Stojanović
Papiri Ljiljane Stojanović
SULUJ
Kao i svaki put, odlazak na izložbu grafika Ljiljane Stojanović predstavlja lep ugođaj, pre svega zato što umetnica poštuje posmatrača nudeći mu ne samo profesionalno izvedeno delo, već čitav postupak njegove produkcije od papira do otiska na njemu. Sam po sebi, papir koji grafičarka sama izrađuje protkan je finim tragovima biljčica, čime i sam takav kakav je postaje suptilno osmišljen nosač još finijeg grafičkog >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << otiska.
Grafike Marija Đikovića - Grafički kolektiv
I Điković pripada onoj vrsti slikara i grafičara koja poštuje publiku pa samim tim i svoj poziv. U njegovom delu nema kolebanja između teme i tehnike. Na prvom mestu, upada u oči vanredna tehnika koju je učio kod naših vrsnih majstora na Akademiji, a potom tek utisnut sadržaj razigranih što prepoznatljivih formi (akta, konja, psa, trešanja...), što imaginarnih znakova koji imaju funkciju da ispune prostor do same ivice otiska. Đikovićeva 'slika' tako postaje svet za sebe, uz živ kolorit, gotovo fantastičanih bića.
U slavu akvarela - Biblioteka grada
Reč je o pratećoj izložbi učesnika 7. međunarodnog bijenala akvarela Meksiko 2006/07. Osmislila ju je jedan od izlagača – Leposava Milošević – Sibinović. Uz njene, tu su i radovi njenih klega: Slobodana Jelisijevića, Ratka Lalića, Žarka Vučkovića, Vlastimira Nikolića i Radislava Trkulje – svako sa pet akvarela. Sa sličnim radovima, ovi umetnici upravo učestvuju na Bijenalu akvarela u Muzeju akvarela u gradu Meksiku, prvoj instituciji u svetu posvećenoj isključivo ovoj likovnoj tehnici. Beogradska izložba nastavlja se u Zaječaru, Boru, Gornjem Milanovcu, Despotovcu, Čačku i Kraljevu.
Granice
(Radovan Beli Marković, Kavaleri starog premera, Narodna knjiga, 2006)
Ovaj roman je studija ljudskih (ovdašnjih i stranih, modernih i starinskih) naravi i jedak pamflet protiv zloupotreba (uzora, ideala) u politici i literaturi; on je utemeljen na simbolici kampanje (kao srži postojanja, kojom se ljudi dele na obmanjivače i obmanute) i granice (između država, živog i mrtvog, stvarnosti i poezije). Njegov junak, 'bivši zemljomerac' u ulozi 'drven-pisca' i istoričara-amatera, karikaturalan je izraz (političke) neodrživosti svakog idealizma: na 'spisateljskim mukama' zbog opštih mesta savremene književnosti, 'umetnički navijenog očajanja' i ludila, on posredno raskrinkava pripovedačke i filozofske šablone nastale oponašanjem Kafkinog 'Procesa' i 'Preobražaja'.
Podražavajući metode rada na istorijskom romanu (prikupljanje građe uz 'pribirak ličnih domišljaja') i odričući se forme koju bi 'stari red zapovedao', zarad kompozicionog preplitanja fragmenata 'kao u stihovima', autor se obrušava na onaj tok naše književnosti koji je od 'Tuge i opomene', preko 'Seoba' doveo do 'Hazarskog rečnika' i 'Opsade crkve svetog Spasa', kao na (otrovno) 'cveće iz mastionice'; suprotstavljajući se, u ime 'mere' i 'razloga', zanosu ironijom, a melanholoji parodijom, on otkriva da su 'rodoljubive oracije' samo opijum za (seljački) narod, da su im pobude vulgarne (koristoljubive), a posledice užasne (ratne); opisujući Srbiju kao 'katastarsku trivijalnost' čije se granice, u opštoj pometnji, neprestano menjaju, on na smešno-strašan način tumači društveno-političku stvarnost.
U istoriji naše književnosti nije bilo tako upornog i doslednog pisca kakav je R.B.Marković; on romanom bukvalno vlada, rušeći ga i praveći iznova, dok je zbog tužne želje da pouči i urazumi, porediv jedino sa Sterijom.
Priča o nestajanju
Dušan Spasojević, 'Odumiranje', režija Egon Savin, produkcija 'Atelje 212'
Posle tri decenije čekanja, plodna grana srpske dramaturgije koju je razvila Milica Novković komadom 'Kamen za pod glavu' dala je prve zrele plodove. Drama 'Odumiranje', mladog pisca Dušana Spasojevića, uspešan je nastavak tog tematskog kruga, priče o srpskom selu koje, kako pisac konstatuje, izumire.
Na prvi pogled glavni junak ove priče o nestajanju (ne samo sela) jeste Jovan, mladić koji nakon boravka u Beogradu odlučuje da se vrati u svoje rodno selo i - sve rasproda. A onda pravac inostranstvo. Jedina prepreka je majka, sa kojom osim ljubavi, deli sećanje na torturu kojoj su oboje bili izloženi za vreme života njegovog oca, alkoholičara i nasilnika. Za Janka stoga više dileme nema.
Kao zaokružena, tragična figura ove priče, ne samo zbog sjajne igre Borisa Isakovića, nameće se lik komšija Strahinje, kome nije ostalo ništa, pa ni budućnost. Njegov sin najbolji drug glavnog junaka ove priče Janka, izvršio je samoubistvo, dok se ćerka, sveteći se i kažnjavajući roditelje zbog bratovljeve smrti, prepustila narkomaniji, a žena je zauvek zaćutala od žalosti za izgubljenim sinom i razorenom porodicom. Strahinja se, međutim, ne predaje, odnosno on svoju tugu utapa u bezrazložnom trtljanju, veselosti bez povoda, sitnim lažima i nastojanju da kobajagi normalno i dirljivo živi.
Spasojevićevu realističnu priču punu lirskih (ne patetičnih) tonova reditelj Egon Savin ucrtava oštro i bez preterivanja, poput grafičkog crteža koji je svoj konačni oblik dobio njegovim uramljivanjem, u izrazito efektnu i zančenjski bogatu scenografiju Geroslava Zarića.
Osim Borisa Isakovića, značajne uloge ostvarili su i, ponajpre, Dara Džokić u ulozi majke, simbola dobrovoljne patnje i odricanja, i Anđelika Simić u ulozi sestre, zatim Branka Šelić-Ilić kao zanemela majka samoubice i Igor Đorđević u ulozi devetnaestogodišnjeg Janka.
|
