Izvor: Blic, 22.Jun.2005, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nek glumac (ne) misli
Nek glumac (ne) misli
Tok celog mog pozorišnog života slušao sam floskulu: 'Glumac nema šta da misli. On treba da glumi.' To najčešće onako veoma ležerno, sa rukama u džepovima, izgovaraju reditelji.
Smatra se da je u našu sredinu taj stav preneo, kako sam čuo od starijih glumaca i reditelja, bečki đak Mihailo Isailović. Da ironija bude veća, on je i sam počeo kao glumac. U Narodno pozorište sa prilično boemski raspoloženim ansamblom, uneo je tokom >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << 20-ih i 30-ih godina prošlog veka disciplinu i strogost, koju su verovatno nezadovoljni glumci protumačili kao mišljenje da oni nemaju šta da misle, već da on misli za njih.
Kod naših najboljih reditelja, a neću ih imenovati, ostalo je nešto od tog starinskog odnosa prema glumcu. Naši najautoritativniji reditelji, naročito u vatri probe, često su isključivi kao da su sledbenici starinske parole da 'glumac nema šta da misli'.
Naravno, potrebno je da reditelj ima konačnu reč, da većinu proba ne mogu da se pretvore u debatni klub, ali ima načina izvan proba i za vreme nekih proba glumac kaže nešto o svojim razmišljanjima o svom liku i o celini predstave na kojoj se radi.
Inače, zašto bi glumci imali toliko časova iz istorije pozorišta, teorijske časove najrazličitije vrste, kad se ne bi, iz najdubljih razloga, u njima vaspitala saznanja i intelektualna žica.
Nije teško uočiti da danas naši najbolji glumci imaju u sebi tu izrazito misleću žicu, kao što su Ljuba Tadić, Petar Kralj, Dragan Nikolić, Mihailo Janketić, Predrag Ejdus, Vojislav Brajović i sve veći broj mladih glumaca i glumica sa Draganom Mićanovićem na čelu. A to što imaju u glavi, nimalo im ne smeta za ono što imaju u srcu.
Dakle, nema nikakve dileme da glumac ne sama da sme, nego i mora da misli.
