Izvor: Politika, 27.Sep.2010, 23:12 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Nastavak krivotvorenja Vukovog dela
Zavod za udžbenike u Beogradu, već po ko zna koji put, i posle rasturanja zajedničke jugoslovenske države, objavljuje udžbenike iz srpskog jezika, koji samo u naslovu i na koricama knjiga imaju formalan naziv „srpski jezik”, a, u stvari, samo su nastavak gotovo dužeg od stotinu godina falsifikovanja Vukove jezičke reforme i nastavak politički nametnute nelingvističke teorije i prakse o tzv. srpskohrvatskom jeziku među Srbima.
A ti falsifikati se ogledaju najbolje i u ovom >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << udžbeniku prof. Duške Klikovac, čiji su recenzenti dva profesora na Filološkom fakultetu u Beogradu – prof. dr Milorad Dešić i mr Balša Stipčević a treća ocenjivačica rukopisa ovog udžbenika bila je recenzentkinja, takođe iz Beograda, profesorka u srednjoj školi (u udžbeniku piše u muškom rodu profesor) Slavka Jovanović.
Za stručne potrebe ovog prikaza udžbenika citiraćemo dve-tri rečenice koje će potvrditi da je Vukov(sk)a teorija i praksa standardnog srpskog jezika falsifikovana, baš kao što je u srpskoj lingvistici celog 20. veka falsifikovano temeljno vukovsko načelo o srpskom jeziku pa se već stotinu godina u srpskoj lingvistici tvrdi besmislica da je Vuk Karadžić „utemeljio srpskohrvatski jezik”, što je mnogo više od laži. On je naravno i za Srbe, i za Hrvate i za buduće preimenovljavane južnoslovenske narode utemeljio samo srpski jezik. Jeste to „samo”, ali je sasvim dovoljno.
Evo, dakle, kako na srpski jezik formalno i suštinski gleda autorka udžbenika koji su odobrili pomenuti recenzenti. Ona kaže da južnoslovensku grupu jezika „sačinjavaju: bugarski makedonski, srpskohrvatski (naše isticanje, a to od Vuka autorka udžbenika nije mogla da nauči – D. Z.) i slovenački” (str. 16).
U jednom od naslova – „Dijalekti (narodni jezik)” a u podnaslovu „Dijalekti srpskog jezika” prva rečenica glasi: „Srpskohrvatski narodni jezik, kojim se govori u Srbiji, Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj ima tri narečja – štokavsko, kajkavsko i čakavsko” (str. 26). Autorka udžbenika prenebregava činjenicu da niko od Srba nikada nije u narodu govorio maternjim čakavskim i kajkavskim narečjem, kao i to da je kajkavsko narečje izvorna karakteristika slovenačkog jezika, a tim narečjem se služi(o) i deo Hrvata. Autorka ne poštuje Vuka po kome je srpski jezik Srba koji govore (svi) štokavskim narečjem, a da je tek zanemarljiv deo izvornih Hrvata govorio štokavskim narečjem, a da ga uči i njim govori većina Hrvata tek posle usvajanja Vukov(sk)og (srpskog, štokavskog) standardnog jezika krajem i na početku 20. veka, kada su ga usvojili i ubrzo ga preimenovali u skladu sa svojim nacionalnim i političkim interesima. Autorka je zaboravila i to da u srpskom narodu (osim u školstvu, kad su morali zbog ocenjivanja) ni mlađi ni odrasli Srbi nikada u svakodnevnom govoru nisu zvali svoj jezik „srpskohrvatskim” niti su ikada njime govorili. To je nametnula srpska komunistička ideologija i srpska serbokroatistička politička (dakle, nelingvistička) prisila. Ta prisila traje i dan-danas.
Nije ovaj udžbenik samo temeljno skandalozan i(li) nastavak krivotvorenja Vukovog dela, on je vrlo sumnjiv i stručno i metodološki. On je često i dvosmislen, protivurečan i stručno zbunjujući, čak često i besmislen. Autorka, na primer, tvrdi: „Prema nekim od navedenih kriterijuma, srpski jezik se smanjuje. Smanjuje se, najpre, broj ljudi koji njime govore, a i teritorija na kojoj se njime govori; njegovo osnovno pismo – ćirilica – sve se manje koristi; neki njegovi govorni tipovi praktično su nestali; u Srbiji je sve više nepismenih i polupismenih; udeo srpskih reči u svakodnevnoj upotrebi sve je manji, jer prodiru strane reči i izrazi, naročito iz engleskog jezika – u reklamama, nazivima preduzeća, na plakatima, u oglasima itd.; srpskih filmova i muzike u Srbiji je mnogo manje nego stranih; strani jezici uče se sve ranije i često nauštrb srpskog” (str. 18). Ona to sve ničim ne potkrepljuje, a kamoli da joj padne na pamet da to učenicima malo jasnije objasni. Ako bi počela da objašnjava, upala bi u svoju nelingvističku klopku. Onda daje primer od Duška Radovića koji, između ostalog, kaže: „Srpski jezik nema nikoga drugog osim nas.”
Možda je nepravedno svaliti toliki (ne)stručni „teret” na pleća samo autorke ovog skandaloznog udžbenika za osmi razred osnovne škole. Zamišljamo, iako ne možemo da tvrdimo – možda je ona izvorno bila sačinila rukopis u skladu s lingvističkom teorijom i praksom o srpskom jeziku i pismu, ali su joj, moguće je, nadređeni recenzenti tražili da svoj rukopis uskladi sa mrtvom serbokroatističkom teorijom i praksom i tako produžili agoniju srpskog jezika i pisma, kome, protivno prirodi, zadržavaju kao konkurenciju nasilno nametnuto pismo – hrvatsku latinicu da bi tako taj udžbenik bio preteča najavljenom novom pravopisu srpskog jezika koji bi zadržao teoriju i praksu o jeziku i pismu iz serbokroatističke „nauke”.
Dragoljub Zbiljić
objavljeno: 28.09.2010.
