Izvor: Blic, 05.Jan.2009, 06:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Najveći umetnik zapadne Evrope
U madridskom muzeju „Prado", poznatom po jednoj od najlepših kolekcija evropske umetnosti od 12 do 19 veka, traje izložba „Rembrant: Slikar priča".
Među velikim majstorima slikarstva sa severa Evrope Rembrant (Lejden 1606. – Amsterdam 1669.) spada u najmanje zastupljene u španskim kolekcijama. To važi i za kolekciju muzeja „Prado", koji u svojoj stalnoj postavci ima samo jedno originalno delo sa potpisom ovog majstora, „Artemisiju" >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << iz 1634. Upravo iz tog razloga, muzej je odlučio da organizuje izložbu koja će publici omogućiti da se bliže upozna s delom ovog holandskog slikara, koji važi za jednog od najvećih umetnika zapadne Evrope.
Izložba obuhvata 35 slika i 5 grafika, pozajmljenih iz 20 evropskih i američkih muzeja i kolekcija, i usresređena je na Rembranta kao narativnog slikara.
Mada je bio i sjajan portretista i slikar pejzaža, Rembrantovo istorijsko slikarstvo naročito jasno pokazuje način na koji se njegova umetnost nadovezuje na evropsku renesansnu tradiciju, istovremeno otkrivajući i njegovu originalnost. Upravo ovaj aspekt Rembrantove umetnosti predstavlja najbolju vezu, a takođe i kontrast, u odnosu na likovnu tradiciju koja je u muzeju „Prado" zastupljena. Fascinantno je njegova dela videti kraj dela umetnika koji su bili njegov najveći izvor inspiracije, naročito kraj dela Ticijana i Rubensa, i uporediti njegov odgovor na ove uzore sa odgovorom Velaskeza, koji je u muzeju takođe zastupljen, a koji se nadovezuje na istu tradiciju.
Izložba je uređena je hronološki: prikazuje Rembranta kao slikara tema iz istorije, religije i klasične mitologije i pokriva sve faze njegove umetničke karijere, sa ciljem da posetiocu pomogne da upozna umetnikov jedinstven pogled na ove teme, koji odražava i njegovu viziju sveta. Kao mlad slikar, Rembrant se bavio spoljnim manifestacijama ljudskih emocija i osećanja, izražavajući ih kroz izuzetno žive gestove i izraze lica. Tih godina njegov pogled na svet je često podrugljiv, žovijalan. Oko 1645. u Rembrantovom delu je očigledno da se način na koji gleda na svet i na koji razume život promenio. Slike koje su naslikane otad pa nadalje otkrivaju jedan introvertniji senziblitet, koji je prožet većom ozbiljnošću i koji stvara upečatljiv utisak moralne težine. One spadaju u Rembrantova najoriginalnija dela.
Među ranim delima, na izložbi o kojoj je reč naročito upečatljiv primer predstavlja slika „Sveti Petar i Sveti Pavle", pozajmljena iz „Nacionalne galerije Viktorija" u Melburnu. Tu su i različita dela iz umetnikove zrele faze, kao što je monumentalna slika „Samson i Dalila" iz muzeja „Štedel" u Frankfurtu. Umetnikova najličnioja faza, u godinama koje prethode njegovoj smrti 1669, zastupljena je delima karakterističnim za taj period, uključujući i jednu od njegovih najvažnijih poznih slika, „Vitsaveju" kojoj je stalno boravište u „Luvru"
Gotovo sva pozajmljena dela stižu iz velikih svetskih muzeja, koji raspolažu najznačajnijim kolekcijama Rembrantovih slika. „Metropoliten muzej" iz Njujorka pozajmio je dva dela, „Rijksmuzeum" iz Amsterdama četiri, „Nacionalna galerija" iz Londona" četiri, a „Nacionalna umetnička galerija" iz Vašingtona, „Stara pinakoteka" iz Minhena „Gradski umetnički institut" i „Gradska umetnička galerija" iz Frankfurta, kao i „Muzej Pola Getija" iz Los Anđelesa po dva dela.
Uprkos manjem obimu svojih kolekcija Rembrantovih dela, po jednim delom izložbi su velikodušno doprineli i „Ermitaž" iz Sankt Peterburga, Pariski „Luvr", „Puškinov muzej" u Moskvi, „Nacionalna galerija Viktorija" iz Melburna, „Pti palas" iz Pariza, „Mauricijus" iz Haga, „Nacionalna galerija Kanade" iz Otave, „Umetnički muzej Timken" iz San Dijega, „Gemeldegaleri" iz Berlina i muzejska fondacija „Valraf-Riharc" iz Kelna.
Nacionalna biblioteka u Madridu pozajmila je grafiku „Skidanje sa krsta", dok je impresivna „Minerva" (ulje na platnu ) pozajmljena iz jedne privatne kolekcije u Njujorku.
Katalog izložbe, koji je izdao i redigovao kustos izložbe Alehandro Vergara, inače glavni kustos za dela flamanske i severne slikarske škole u muzeju „Prado", sadrži dva eseja, čiji su autori sam Alehandro Vergara i Marijet Vesterman.
Zaokupljen autoportretima
Izložba se onkončava autoportretom Rembranta kao grčkog slikara Zeuksisa, pozajmljenim iz muzejske fondacije „Valraf-Riharc" u Kelnu, naslikanim samo pet ili šest godina pre umetnikove smrti i poslednjim autoportretom ovog slikara koji je bio naročito zaokupljen prikazivanjem sopstvenog lika.
Na izložbi se nalazi i njegov autoportret (pozajmljen iz „Pti palasa" u Parizu) u orijentalnom odelu, a naslikan 1631, kada je Rembrantu bilo 25 godina. Činjenica da je sebe prikazao kao Zeuksisa, čuvenog grčkog slikara iz 5 veka pre nove ere koji je prema legendi umro od smeha dok je slikao jednu stariju gospođu, objašnjava komičan smešak na licu gotovo šezdesetogodišnjeg slikara.
