Izvor: Politika, 28.Avg.2010, 14:02 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Loša volja i kilava namera
Antologija „Zlatni vek srpskog pesništva 1910/2010” Selimira Radulovića radi protiv svog priređivača i izdavača, protiv književnosti i poezije same
Kada kažemo „zlatni vek srpskog pesništva”, podrazumevamo stogodišnje obilje i različitost poetika i pesničkih sudbina. Da nije tako, pokazuje antologija „Zlatni vek srpskog pesništva 1910/2010” Selimira Radulovića, koja na silu svodi bogatstvo jednog stoleća na uzak (krnji) zbir od dvadeset pet autora: Laza >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << Kostić, Aleksa Šantić, Jovan Dučić, Milan Rakić, Vladislav Petković Dis, Miloš Crnjanski, Momčilo Nastasijević, Desanka Maksimović, Rastko Petrović, Oskar Davičo, Vasko Popa, Stevan Raičković, Dušan Radović, Miodrag Pavlović, Ivan V. Lalić, Branko Miljković, Ljubomir Simović, Branislav Petrović, Matija Bećković, Ranko Jovović, Rajko Petrov Nogo, Raša Livada, Novica Tadić, Đorđo Sladoje i Ivan Negrišorac.
Antologičar može da pravi svoj cvetnik kako mu milo i drago, njegovo je pravo da bira koga hoće, ali ako knjigu nazove „Zlatni vek srpskog pesništva 1910/2010”, onda to obavezuje i njega i izdavača, takav čin objektivizuje privatne namere. Istina, on je istovremeno skratio i produžio „zlatni vek” za celu deceniju?
Kakva je to poezija, koja za sto „zlatnih” godina ne iznedri više od jedne poetese? Nisu li u srpskom jeziku svoje zlatne tragove ostavile (i ostavljaju): Anica Savić Rebac, Dara Sekulić, Darinka Jevrić, Mirjana Stefanović, Tanja Kragujević, Radmila Lazić, Draginja Urošević, Ljubica Miletić, Ivana Milankova, Zlata Kocić, Gordana Ćirjanić, Mirjana Božin i druge.
Sačinjena povodom stogodišnjice smrti Laze Kostića, ova antologija (kao do joj nije do rođenja i života), nemilosno izgoni i gura u stranu nezaobilazne pesnike: Milutina Bojića, Dušana Matića, Simu Pandurovića, Dušana Vasiljeva, Radeta Drainca, Aleksandra Vuča, Ristu Ratkovića, Milana Dedinca, Tanasija Mladenovića, Branka V. Radičevića, Pavla Popovića, Vitu Markovića, Božidara Timotijevića, Milovana Danojlića, Miroslava Antića, Duška Trifunovića, Aleksandra Ristovića, Slobodana Rakitića, Borislava Radovića, Petra Pajića, Ivana Gađanskog, Aleka Vukadinovića, Gojka Đoga, Vujicu Rešina Tucića, Milana Milišića, Miroslava Maksimovića, Dragomira Brajkovića, Krstivoja Ilića, Slobodana Zubanovića, Vojislava Despotova, Milosava Tešića, Duška Novakovića, Slobodana Kostića, Bratislava Milanovića, Zlatka Krasnog, Andreja Jelića Mariokova, Dragana Lakićevića, Nebojšu Devetaka, Miloša Komadine, Miroslava Ceru Mihailovića, Nikolu Vujčića, Milovana Marčetića, Milana Đorđevića, Miodraga Raičevića, Vladimira Jagličića, Dragana Jovanovića Danilova, Vojislava Karanovića, Živorada Nedeljkovića i drugih.
U antologiji – samo jedan pesnik za decu?! Nema Ljubivoja Ršumovića, Pere Zupca, Mire Alečković, Moše Odalovića, Dragana Lukića, Slobodana Stanišića, Dobrice Erića i drugih!? Radulovićevo naglašavanje da je u antologiji reč o pesnicima „iznad pravaca, pokreta ili škola, iznad uglađenih književnih konvencija”, jednostavno ne stoji. Licemerno deluje priređivačev iskaz: „Svi pesnici odabrani u ovoj antologiji, stanari su iste kuće, dakle, svi stanuju pod istim krovom – pod krovom srpskog jezika”. A onda izjava u trendu – da su svi zastupljeni „istinski evropski pesnici, nastavljači grčke i vizantijske duhovnosti i kulture”. Šta bi na to rekao nezastupljeni Jovan Hristić?
Srpska poezija podrazumeva i prekodrinski jezičkikorpus: Đuro Damjanović, Branko Čučak, Ranko Risojević, Kolja Mićević, Ranko Pavlović, Zoran Kostić, Ranko Preradović, Stevka Kozić, Predrag Bjelošević, Radmilo Radovanović, Zdravko Kecman, Anđelko Anušić, Boro Kapetanović, Branko Brđanin, Ružica Komar, Mirko Vuković, Radomir D. Mitrić i drugi. Ako se ovim pesnicima pridodaju Skender Kulenović, Branko Ćopić, Dragan Kolundžija, Stevan Tontić, Milan Nenadić i drugi, eto nam kompletnije slike o ogrešenju. Iz Crne Gore našao se samo Ranko Jovović. Šta bi kazao Momir Vojvodić?
Ova antologija radi protiv svog priređivača i izdavača, protiv književnosti i poezije same, i napokon, protiv zastupljenih ni krivih ni dužnih pesnika koji su se našli u jednom prepotentnom eksperimentu. Farisejski pretenciozna, neozbiljna, gruba i pogrešno postavljena, puna pokidanih niti pesničkog kontinuiteta srpskog jezika, ona je primer loše volje i kilave namere.Knjiga koju je pojeo sopstveni naslov.
Nenad Grujičić
objavljeno: 28/08/2010
