Izvor: B92, 10.Mar.2008, 13:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Lice od stakla
U četvrtak 6. marta u Studentskom kulturnom centru izvedena je premijera predstave BITEF teatra Lice od stakla Marije Karaklajić u režiji Anje Suše.
Tekst Marije Karaklajić dobitnik je nagrade „Borislav Mihajlović Mihiz" za 2007. godinu. Scenograf i potpisnik video dizajna je Igor Vasiljev, kostimografkinja je Maja Mirković, kompozitor je Vladimir Pejković, a autor scenskog pokreta je Dušan Murić.
Lice od stakla Marije Karaklajić je drama >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << napisana u duhu postdramskog teatra (izraz Hansa Tisa Lemana). U modernom mlečnom restoranu tržnog centra muškarac ubija dete čija je majka morala da ode do toaleta.
Rediteljka Anja Suša usložnjavanjem dramaturgije teksta predstave stvara scenski tok svesti gde isti događaj sagledavamo iz vizure više scenskih likova.
Predstava počinje ekspozicijom bez reči u mlečnom restoranu koju smenjuju verbalne scene koje se izvode klasično - sa prividom četvrtog zida, a zatim sa brehtovskim otuđenjem na publiku. Takođe, publika može da pročita najave pojedinih scena ili bitne replike na displeju iznad igrališta za decu u dubini scene.
Glumci variraju situacije kroz improvizacije i menjaju uloge što povremeno stvara komične efekte. Kao kada krupni i visoki glumac Damjan Kecojević zaigra lik konobarice u mlečnom restoranu posle ženstvene Sene Đorović.
Rediteljka Anja Suša neprestano relativizuje sklonost publike ka tzv. linearnoj dramaturgiji. Smisao odnosno konačna montaža predstave u duhu postdramskog teatra ostvaruje se kasnije kao predstava u glavi gledaoca. Ako se ostvari. Naime, nagomilavanje različitih značenja navodi gledaoca da ovu predstavu doživi putem mašte i zanosa. Međutim, predstava Lice od stakla nema elemenata magične umetnosti (izraz Bele Hamvaša).
Muški deo glumačkog ansambla izvodi predstavu ,,na belo’’ dok se Sena Đorović i Jelena Ilić uživljavaju u svoje likove.
Ova razlika posebno dolazi do izražaja kada Jelena Ilić govori emotivni monolog majke koji deluje začudno u odnosu na dominantni stil predstave.
Damjan Kecojević je pokazao dobru kulturu pokreta sa povremenim problemima artikulacije u prvoj verbalnoj sceni. Stefan Šteref (iz Bugarske) pokazuje neobičnu scensku prisutnost koja se kreće između privatnog i opuštenog delovanja na sceni. Sena Đorović je pokazala zavidno vladanje scenskim prostorom, dobru govornu kulturu i sposobnost za kontakt igru. Dušan Murić (autor pokreta) bolje se snalazio u scenskom pokretu nego u verbalnim pasažima. Tada je Murićeva interpretacija otkrivala nedovoljnu snagu i ekspresivnost.
