Izvor: Blic, 12.Okt.2007, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Kultura građanskog otpora
Građanski otpor fašizmu jedina je istinska mogućnost sprečavanja rasističkog divljaštva. Vajmarske lekcije svetske istorije savladane su po principu bolno očigledne nastave: kad se kaže Vajmar misli se na slabost socijaldemokratije i/ili liberalne demokratije da se odupre radikalnoj desnici; u isti mah, moguće je govoriti o nedostatnom građanskom otporu nezavisno od partijskih akcija - veličanstvena umetnička dela vajmarske epohe govore o tome, jedanko kao što svedoče o nemogućnosti >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << da umetnost spreči političku katastrofu - to joj, uostalom, nije zadaća.
Kada se govori o tranzicionoj Srbiji, ponekad se njena kulturno-političko-civilzacijska kretanja porede sa epohom Vajmarske republike, onih petnaestak godina gorespomenutog dvojstva između kulturnog procvata i političke kataklizme.
Negde na sredini te epohe, negde oko godine dvadeset i pete, stoji ona znamenita bavarska pivnica, kao nulta tačka: osam godina kasnije, svet je izgledao kao u tim pijanim vizijama, iako bogatiji za nekoliko remek-dela. Građanski otpor, tada prepušten umetnosti, naprosto je izostao. To je taj slavni istorijski poučak.
Usred Srbije, zemlje pobednice nad fašizmom, „neka deca" prizivaju u sećanje bavarske pivnice, baš kao što odsustvo istinskog socijal-demokratskog modela i politikantska koketerija građanske desnice sa nacional-socijalizmom neminovno podsećaju na istorijsku katastrofu zvanu holokaust. Tako to biva: najpre se negira očigledno, posle se traži krivica negde drugde.
Građanski otpor stvar je svesti udruženih pojedinaca. To je prvorazredno kulturno pitanje. U zemlji u kojoj se sveopšte izmirenje svih sa svima smatra prihvatljivim, građanski otpor sveden je na opasni minimum.
Posle pristajanja - nema kajanja.
