Izvor: Politika, 31.Jan.2013, 23:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Iz šupljeg u prazno
Filmovi: „Ana Karenjina”, režija: Džo Rajt, uloge: Kira Najtli, Aron Tejlor-DŽonson, Džud Lou..., trajanje: 130 minuta, proizvodnja: Velika Britanija, 2012, „Gangsterski odred”, režija: Ruben Flajšer, uloge: Šon Pen, Rajan Gozling, Ema Stoun, Džoš Brolin..., trajanje: 113 minuta, proizvodnja: SAD, 2012.
Poslednja u nizu mnogih ekranizacija, filmski večno primamljive, Tolstojeve „Ane Karenjine” nije savršen film, ali mu se može priznati doza inovativnosti >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << u savremenom, zapadnjačkom čitanju ovog velikog realističkog romana. To se pre svega ogleda u tome što se gotovo sve u filmu događa u pozorištu, a zatim i u vizuelno-tehničkoj savršenosti i bliskosti raskošnom muzičkom videu, što je primamljivo mlađoj bioskopskoj populaciji.
Akcenat je stavljen na vizuelni izgled i celokupan imidž, a ne na supstancu koja stoji iza svega toga. Verzija Džoa Rajta odbacuje mnogo toga sa stranica Tolstojeve knjige (izostaju tematska širina i esencijalne slike političke i društvene klime, rodoljublje i hrabrost Rusa...) i fokusira se na ključna pitanja. Na ljubav i dvostruke standarde u visokom ruskom društvu. Na prezentaciju ljubavi u mnogim oblicima: destruktivno-romantična, (u filmu) prečesto i neurotična strast Ane prema Vronskom, srećno-amoralna zaljubljenost Aninog brata Oblonskog, nežna i suzdržana ljubav Ljevina prema Kiti, hladno-posesivna Alekseja Karenjina. Naravno, sve to bez suštinskog poznavanja i razumevanja kompleksne i senzibilne slavenske duše.
Imajući očigledno u vidu da je još jedna konvencionalna verzija poznatog književnog klasika poslednja stvar koju može da traži ozbiljna bioskopska publika, majstor adaptacija literature za veliko filmsko platno – scenarista Tom Stopard, traga za nečim „do sada neviđenim” i organizuje priču o nesrećnoj sudbini Ane Karenjine oko carskog ruskog pozorišta 1870. godine. To može da zaseni, ali i da odbije gledaoce. Sve što se dešava u filmu pod svetlošću je višenamenske, zamršene pozornice, na kojoj se (na i iza nje) smenjuju stilizovane koreografije za grupu i solo „igrače”. Pozorište kao simbol umetničke forme, apsurda i sujete, simbol mesta na kojem su i norme i licemerstvo javnog života najupadljiviji.
Reditelj Džo Rajt u glumačkoj podeli igra na sigurnu kartu, na glumicu Kiru Najtli koja, nažalost, nije sasvim adekvatna za lik Ane Karenjine. Njena Ana povremeno liči na Elizabet Benet, koju je Najtlijeva tumačila u Rajtovoj verziji „Gordosti i predrasuda”, a najčešće na ledi Džordžinu iz Dibove „Vojvotkinje”. Aron Džonson Tejlor je žustar grof Vronski, više vizuelno nego glumački privlačan, dok je Džud Lou, kao sredovečni Anin muž Aleksej Karenjin koji odobrava i slabosti drugih i svoju prinudnu toleranciju, podario inteligentan i ubedljiv performans...
***
Glasno najavljivani „Gangsterski odred” Rubena Flajšera, jedan je od sijaset filmskih naslova nadahnutih istorijom američkog kriminala u 20. veku, koji se temelje na zanimljivim istinitim događajima (i ličnostima), ali su retko i sami zanimljivi. Flajšer ne nudi nikakvo savremeno unapređivanje nekada veoma popularnog filmskog podžanra – gangsterskog filma, koji je vladao Holivudom pre Drugog svetskog rata (što tada i jeste odgovaralo društvenoj stvarnosti). Njegov film deluje kao zbirka ponavljajućih klišea koji čine i svo vezivno tkivo priče o gangsterima, potkupljivim političarima i pravosuđu, fatalnim lepoticama, nepotkupljivim policajcima koji se bore protiv korumpiranog sistema. Sve sama opšta mesta, „pokupljena” iz filmova, od Lirojevog „Malog Cezara” (1931) do De Palminih „Nesalomivih” (1987). Gledaocima se ne nudi ništa sveže ni novo, osim nekoliko prizora grafički prikazanog nasilja.
Na delu je dobar, a neshvaćen momak (Rajan Gozling kao Džeri Voters), koji se bori protiv lošeg momka (Šon Pen kao Miki Koen). Nagrada za trud stiže u vidu Koenove devojke Grejs (Ema Stoun) i to je, uglavnom, sve. Iz šupljeg u prazno, sa statičnim, nerazrađenim i prilično nezanimljivim likovima. Reditelj Flajšer i scenarista Vil Bil, nisu mogli da se odluče da li da naprave satiru ili ozbiljnu dramu. Pokušali su oboje, a rezultat je šuplja maskarada i demonstracija mačizma od skoro dva sata. Šteta za Šona Pena.
Dubravka Lakić
objavljeno: 01.02.2013.
