Izvor: Blic, 01.Sep.2005, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ginko
Ginko
Album 'Ginko” (PGP RTS) kompozitora i multiinstrumentaliste Slađana Jovanovića predstavlja, u kontekstu domaće scene, ali i muzičke industrije (ili onoga što se ovde tako naziva) potpuno iznenađenje. Najpre je iznenađujuće što je PGP, očigledno u usamljenom bljesku prosvetljenja, shvatio i prihvatio ulogu 'mejdžor” kompanije, koja, pored banalnih, eksploatatorskih i na prvu loptu komercijalnih izdanja, mora – iz prostog razloga što je jedina koja to može >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << sebi da dopusti - voditi računa i o pokrivanju prostora koji, po diktatu svoje složene i beskompromisne prirode, ostaje izvan domašaja najšire publike, a u kome se dešavaju značajne, inspirativne i uzbudljive stvari. 'Ginko”, koji s pravom nosi podnaslov 'Zvučna fantazija”, počinje u najmanju ruku neobičnom numerom 'Pod maslinom”, čijom elegantnom mediteranskom melodijom dominira operski bariton.
Veći deo ostatka albuma je instrumentalan – izuzimajući obrade 'Zajdi zajdi” i 'Volare”, 'Između neba i dna” i potencijalni hit 'Slobodni i predivni (slonovi)” – i oslobođen bilo kakvih kalkulacija. Muzika jednostavno teče svojim putem, prateći konfiguraciju zadatog zvučnog terena, meandrirajući, obrušavajući se i smirujući u skladu sa zahtevima pojedinih kompozicija. Instrument koji dominira je harmonika, najčešće u rukama samog Jovanovića, ali i uglednih gostiju poput Bobana Bjelića ('Morski konjić”). Prisustvo vrhunskih muzičara poput Ljubiše Jovanovića (flauta), Bore Dugića (frula), Miroslava Karlovića (bubnjevi) i drugih, ništa manje važnih, obezbeđuje ovom nesvakidašnjem ostvarenju snimanom od 2001. do 2005. dodatne stepene intrigantnosti.
Posle smrti
Elfride Jelinek 'Mala trilogija smrti', režija Nebojša Bradić, koprodukcija Belef i BDP
U Drami Elfride Jelinek, tačnije dramskom predlošku sačinjenom od tri samostalne prozne priče ove spisateljice, ne dešava se ništa. Elfride Jelinek i njeni junaci nalaze se naime s druge strane života i nakon svega što se moglo desiti.
Od svih nama dostupnih napisa i kritičkih osvrta o neobičnom delu ove spistaljice, kao najbliži istini čini se onaj koji se odnosi na realnost zastupljenu u ovom delu. Mrtva glumica koja razbacuje delove svoga tela na spostvenom sprovodu, večiti putnik ostavljen čak i od smrti, Snežana koju je lovac ubio pre nego što je stigla do patuljaka, naglo povezivanje ove junakinje iz bajke sa mrtvom glumicom, nisu tipični dramski junaci koji imaju svoju sudbinu, niti je reč o uobičajenoj priči sa početkom i krajem. Predstava Elfride Jelinek u režiji Nebojše Bradića, nije zabavna, nije vesela i ne računa na (tipičnu) reakciju. Ona kao i delo ove spisateljice, podseća na stručni časopis velikog uticaja, koji obična publika ne razume niti je njoj namenjen. U delu Elfride Jelinek, kao i njegovoj scenskoj interpretacji u BDP, reč je dakle o posredovanoj slici sveta prve vrste. Za ovu spisateljicu je nesumnjivo da nije istinita realnost već njena slika, bilo ona u medijima, umetnosti, filozofskim sistemima ili nekom drugom delu ljudskog duha i zato i zaključuje: ne preostaje nam ništa drugo nego da se suočimo sa činjenicom da je život predtekst smrti.
Kada je reč o scenskoj interepretaciji dela austrijske nobelovke, reditelj Nebojša Bradić, i njegov tim uspevaju da aktiviraju ovo delo koje, kako sugeriše Elfride Jelinek 'nije za izvođenje' Ubedljivi Glumci Đurđija Cvetić, Nobojša Dugalić, Dragan Petrović, i tri Snežane, Milica Zarić, Ljubinka Klarić i Sonja Živanović, imaju aktivnog sagovornika u devetorici glumaca, igrača, pripovedača, oponenata, praktično (paraantičkog) hora, sa kojim ostvaruju scenski dijalog ukazujući pri tom na osnovni sukob - realnosti i njene slike_arhiva.
