Izvor: B92, 24.Maj.2008, 14:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
GREATEST HITS: The Cardigans
Jedan od onih bendova koji nikome ne smeta, jedna od onih kompilacija koja svima dobro dođe...
The Cardigans su početkom devedesetih u Švedskoj formirala dva metalca i jedna devojka koja nikada do tada nije pevala. Njihov prvi singl Rise & Shine objavljen je za etiketu Stockholm koja se uglavnom bavila plesnim izdanjima. Ko (ni)je već tada mogao da pretpostavi da će se par godina kasnije u njihovim spotovima kotrljati otfikarene glave po vrelom autoputu... >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << Kao i da će to biti stvar koja proizilazi, a ne štrči iz njihove estetike.
The Cardigans su za relativno kratko vreme, sa par ubitačnih hitova (pomenuti, Sick & Tired, Carnival i Lovefool), postali neka vrsta zaštitnog znaka dobrog, ali ne preterano probirljivog ukusa svih onih koji žive brzo, a hrane se lako. Naročita posvećenost melanholiji u čokoladnom pakovanju učinila ih je miljenicima građana Srbije koji su tokom Miloševićevih godina razvili nasušnu potrebu za svim stvarima sa sedativnim efektom. Stanovita količina crnog humora kojom je bend pokosio sve pokušaje fiokiranja u „bezazleni retro pop šlageraj" samo je doprinela dubljem vezivanju srpskog i švedskog naroda.
Best Of kompilacija koja rezimira 15 godina njihovg rada čini to kroz hronološki niz: svih objavljenih singlova, nekih pesama koje bend odn. njihovi fanovi smatraju veoma bitnim (After All odn. Communication koja je u izboru slušalaca švedskog nacionalnog radija izabrana za najbolju pesmu benda), a tu je i ogavna obrada Talking Heads, Burning Down The House koju su uradili sa poluprepariranim Tomom Jonesom.
Iako 15 godina i nije neki period da se pravi rekapitulacija karijere, Best Of impresionira koliko su, sa produkcijske strane, sve pesme Cardigansa ujednačene, pa nema nikakvih problema da se one u svom neprirodnom kontinuitetu slušaju jedna za drugom. The Cardigans su uspeli da unutar prepoznatljivih formi sunčanih šansona šezdesetih ili, kasnijih, formulaičnih pop-rok pesama na tragu „ženskog pisma" bendova poput The Pretenders ili The Cranberries naprave odličnu meru nenametljivog autorskog i produkcijskog upliva u klasičnu muzičku slagalicu. Insistiranje na efektnim refrenima je dominirajuće, čak i kada su oni dublovani huškačkim semplovima (My Favourite Game) i/li skoro sasvim potisnuti u pulsirajući tok pesme (I Need Some Fine Wine and You, You Need To Be Nicer).
The Cardigans nikada ne puštaju pesmu iz svog umiljatog zagrljaja koji se neretko završava dugačkim noktima spremnim da vam se zariju u meso dok krv ne prolipti. I to neprekidno ostavljanje na raskrsnici gde „levo" vodi u tugu, a „desno" u veselje pravi tenziju koja ovu kolekciju ne čini toliko klasičnom, koliko dugovečnom.
SELEKTAH:
****
