Izvor: Blic, 01.Jun.2004, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Entuzijazam ne ugrožavaju ni mlake predstave
Entuzijazam ne ugrožavaju ni mlake predstave
Na početku druge polovine Pozorja ustalila se stalna postava na predstavama i okruglim stolovima kritike, čiji entuzijazam nije pokolebao čak ni mlaka preksinoćna predstava 'Teatra&TD' 'Kako ubiti predsjednika' Mira Gavrana, u režiji Zorana Mužića.
Program za prvi dan juna počinje u popodnevnim satima otvaranjem izložbe 'Vladimir Rebezov 1921-2003' u Galeriji arhiva Vojvodine, posle čega slede 'Filmski krugovi' >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << u KCNS. Na Sceni 'Jovan Đorđević' pojaviće se domaći predstavnik 'Kome verujete' Jelene Đorđević u režiji Darijana Mihajlovića i izvođenju glumaca Srpskog narodnog pozorišta. Zajednički projekat 'Dah teatra' iz Beograda i 'Seven stages teatra' iz Atlante 'The Last Public Execution' biće prezentovan na Kamernoj sceni u 22 časa.
U utorak ćemo ponovo moći da vidimo tumačenje domaćeg teksta od strane gostiju iz inostranstva, u ovom slučaju 'Šine' Milene Marković u izvođenju teatra iz Poznanja, Poljska, kao i polaznu tačku 'Krugova' Kafkinu 'Ameriku', u režiji Štefana Milera i izvođenju 'Maxim Gorki teatra' iz Berlina.
D. B.
Dragiša Radulović
'Artget'
Veličina umetničkog fotografa-dokumentariste, kakav je majstor Dragiša Radulović kada snima umetnike, meri se količinom ličnog (tuđeg) koje 'hvata' u ateljeu, stanu, na ulici. Koliko je u tome uspeo, prepoznaćete po večnom osmehu Radenka Miševića, šeretskom Dušana Otaševića, radoznalog deteta Dragoluba Tošića, iz očiju Vladimira Veličkovića, šmekerskom Radovana Kragulja, damskom Marte Lakočević, zagonetnom Bebe Pavlović, osmehu sa čela Miloša Šobajića, zavodničkom Mome Antonovića, dečačkom Peđe Milosavljevića... Međutim, sve ovo ne možete znati unapred, jer 'Artget' nikad ne daje nazive svojim izložbama. 'Portreti' sami po sebi malo govore. Zašto?
Radojka Samardžija
Etnografski muzej
Poema Simonidi u sedam slika - kako je istoričar umetnosti Emina Ćirić napisala u katalogu izložbe Radojke Samardžije posvećene ženi kralja Milutina, pored njene tajanstvene privlačnosti, sedmovekovne, i nadahnuća koje je pružala majstoru iz Gračanice, Milanu Rakiću, Aleksandru Joksimoviću, potvrđuje da neke istorijske ličnosti vremenom dobijaju status božanstva. Onda kada uključuju osobine toliko trajne da postaju simbol. Simonida je simbol nevinosti devojčice, ženstvenosti obožavane kraljice i čistote monahinje. Veoma težak zadatak za slikara. Gotovo provokativan - danas! Radojka Samardžija, međutim, ne prilazi Simonidi na taj način. Ona se s njom poistovećuje i moli joj se (podnaslov izložbe je 'Slike jedne molitve'). Rekla bih da njeno slikanje (batik na platnu) vuče u religiozno slikarstvo. Znajući da se slikarka bavi islikavanjem linija i boja slova i ornamenata (prema Miroslavljevom jevanđelju, na primer), njen odnos prema fresci ili inicijalima je odnos posvećenog radnika, ali ne prema simbolu (hrišćanskom, mitološkom, istorijskom, ili, naprosto, narodnom), već prema sopstvenoj posvećenosti - gotovo veri. Nije pretenciozno, verujte: da je drugačije, bio bio koncept!
