Izvor: Danas, 25.Sep.2015, 22:40 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Električni kosmos
Dvadeset četvrta Međunarodna Tribina kompozitora (umetnički direktor Ivana Trišić, selektori programa Ivan Brkljačić i Branka Popović) otvorena je ovog septembra da traje u znaku muzičke kutije i svih onih neočekivanih, a priželjkivanih dragocenosti koje iz nje, iz naših sećanja, iz naše najluđe mašte, mogu da nas preplave i poteku.
Koncert otvaranja pripao je tako s potpunim pravom neiscrpnoj čudesnosti Nade Kolundžije, koja svojim klavirom i svim drugim instrumentima >> Pročitaj celu vest na sajtu Danas << kojima se ove večeri služi, svojom imaginacijom iz bar nekoliko vekova dalje u budućnost i svojim sa posebnom pažnjom odabranim prijateljima na pozornici (Prerađivačka industrija muzičkog materijala: Nada Kolundžija, Miloš Veljković, Katarina Nina Antanasković, Jovana Đorđević, Darja Damjanović, Vladimir Dinić + Skot Filding /SAD/ režija, Milan Rore Popović video radovi, Bojan Barić animacija i elektronika, Miloš Milić pantomima, Dragana Udovičić kamera na sceni), preobraćuje našu sumornu jesenju zbilju u nadnaravnu muzičku kutiju jednog električnog kosmosa, kome nema ni kraja niti ravna u osluškivanju i reagovanju na ono natčulno, te samim tim senzibilizovanju svačijeg sluha za one neotkrivene čari koje se razležu u našoj glavi i našem telu kao instrumentu bez premca.
I zaista, konačni utisak o ovoj 'neovdašnjoj večeri' zvuka, kroz koju nas vodi jedna intuicija vrhunskog ranga, jedan nagon za samoodržanjem onog najplemenitijeg i istovremeno najkrhkijeg u našim čulima, najiskrenijeg takođe, jeste da smo učestvovali, gledali, slušali, upijali, ma bili potpuno natopljeni melemima samootkrivanja svih naših svojstava percepcije.
Uvedeni u ovu halucinogenu muzičku predstavu pantomimom, prepustili smo se tim beskrajnim vrtuljcima vibracija, tom hipnotičkom mnoštvu valjkova, zupčanika, treperenju, zujanju, podrhtavanju, čudnovatom kapanju, žuborenju, staklastim ubodima zvuka, te jednoj dirljivoj smeni slika izvođača i njihovih neverovatnih mašina-radilica na sceni, sasvim nalik nenadmašnim platnima holandskih majstora. Pred nama su iskrsavali bujni i kontemplativni prizori niza izuzetnih autora (Katarina Miljković, Miloš Raičković, Tobi Tvajning, Luj Andrisen, Džon Kejdž, Janis Kiriakides, Bojan Barić, Ričard Baret, Ivan Elezović, Miroslav Savić, Irena Popović), a medijumi da se prenesu te jedinstvene slike, nalik zrcaljenju dijamantskih caklećih hridina jednog nedoglednog okeana-kontinenta, bili su klavir, klavir igračka, muzičke kutije, elektronika, ljudski glasovi, drveni konjić, čak jedna lutka koja ispušta svoje nezemaljske zvižduke, uspostavljajući sa nama vezu kao predstavnik kakve udaljene planete! Cvetni časovnici zvuka i slika poput pulsirajućih zvezda džinovskih kaleidoskopa, cela jedna raritetna vasiona, tobože visoko iznad nas, a u stvari u nama, uspavanke za bebe-zvezde, cvrčanje i pucketanje i stenjanje planetarijuma od svetlosnih kvantova, čitav jedan gotovo pa bitefovski protok mikro-čudesa muzike, kojoj ne može da naudi ni zvonjava telefona iz publike, jer ona sve usisava u sebe i pretvara u divotno delo zvuka i koliko još toga... Kakav samo senzualni poduhvat misli i srca!
