Izvor: Vostok.rs, 19.Jul.2012, 10:33 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Dvanaest spomenika Svetske baštine iz Rusije
19.07.2012. - Čudesna dela ljudskih ruku i mesta sudbonosnih istorijskih događaja
Prirodne lepote i fenomeni, čudesna dela ljudskih ruku i mesta sudbonosnih istorijskih događaja... Na Spisku Svetske baštine UNESKO-a nalaze se 24 ruska spomenika prirode i kulture. „Ruska reč“ je, po ruskoj tradiciji, izabrala 12.
Solovecka ostrva
Izvor: Vladimir Žurba.
Više o Soloveckim ostrvima na >> Pročitaj celu vest na sajtu Vostok.rs << sajtu „Ruske reči“
Burna istorija bisera Belog mora
Solovecka ostrva, najveći arhipelag Belog mora, čine šest velikih ostrva i preko stotinu manjih. To je mesto sa jedinstvenom istorijom i atmosferom. Na ovoj surovoj geografskoj širini (svega 165 kilometara od Polarnog kruga) u 15. veku je osnovan Solovecki manastir. Njegovi osnivači su bili monasi-podvižnici German, Zosima i Savatije. Sto godina kasnije iguman Filip je od manastira napravio moćno utvrđenje na severnoj granici Rusije. Videle su manastirske zidine mnoge goste, i prognane i svrgnute, i elitne ruske odrede i britansku flotu. Početak 20. veka bio je ujedno i početak tragičnog perioda: 1920. godine manastir je zatvoren, a tri godine kasnije tu je osnovan Solovecki logor sa posebnom namenom, u koji su upućivani uglavnom politički zatvorenici. U vreme Drugog svetskog rata na Soloveckim ostrvima je radila škola za mlade mornare Severne flote, a 50-ih godina je otvoren Muzej Soloveckih ostrva. Godine 1990. obnovljen je Solovecki manastir i sada je to ponovo jedan od glavnih pravoslavnih centara ruskog Severa.
Arhitektonski kompleks Kiži, Karelija
Izvor: Vilijem Bramfild.
Više o ostrvu Kiži na sajtu „Ruske reči“
Crkve ostrva Kiži
Biser Karelije, arhitektonski ansambl Kiškog sela kao da je sam nikao iz prirodnog ambijenta – sa blagih padina ostrva Kiži, iz vodenog ogledala Onješkog jezera. Ovo čudo harmonije sagradili su neznani neimari i majstori u 18. veku. Veliki hram Preobraženja Gospodnjeg sa dvadeset dve kupole visok je 37 metara. Drvena konstrukcija hrama nema u sebi nijedan ekser. Prema legendi, drvodelja koji je gradio hram imao je od alata samo sekiru, a i nju je po završetku posla bacio u Onješko jezero, da se zna da je on izvršio svoje životno delo. Drugi hram ostrva Kiži posvećen je Pokrovu Presvete Bogorodice, malo je manji i skromniji od hrama Preobraženja. Ansambl upotpunjuje veličanstveni šatorasti zvonik, sagrađen u 19. veku.
Trojice-Sergijeva lavra, Sergijev Posad
Izvor: Ana Degtjarenko.
Ansambl Trojice-Sergijeve lavre vidi se izdaleka. Kao da se ka nebu prostiru tamnoplave kupole sa jarkim zvezdama na crkvi Uspenja Presvete Bogorodice i zlatna kupola manastirskog zvonika, visokog 88 metara. Ispod zlatnih glava hrama Svete Trojice, unutar njegovih belih zidova, nalazi se kivot sa moštima prepodobnog Sergija Radonješkog, osnivača Lavre i jednog od najpoštovanijih ruskih svetitelja. Tvrde zidine i kule kojima je opasan manastir podsećaju nas da je Lavra, kao i mnogi drugi manastiri Rusije, bila i prava trđava. U smutno doba Lavra je izdržala opsadu poljske vojske koja je trajala skoro 16 meseci, u toku 1608. i 1609. godine. Sveta kapija je glavni ulaz u Lavru, ukrašen freskama sa scenama iz žitija Sergija Radonješkog.
Šume Komi
Izvor: Vadim Gipenrejter.
Netaknute šume Komi na severu Uralskih planina, u Republici Komi, najveća su šumovita prostranstva u celoj Evropi koja čovek još uvek nije narušio. Na teritoriji od preko 3 miliona hektara prostire se gusta tajga, naseljena endemičnim životinjskim i biljnim vrstama. U šumama Komi ima mnogo ugroženih vrsta koje su upisane u Crvenu knjigu. Na teritoriji pod šumom nalaze se dva rezervata prirode: Jugid Va, što u prevodu sa jezika Komi znači „čista voda“, i Pečoro-ilički rezervat, gde na platou Manjpupunjor stoje zagonetni „kameni kipovi“ – neobične figure nastale selektivnom erozijom stena.
Plato Putorana
Izvor: Vadim Kantor.
Plato Putorana, izolovani planinski greben u Krasnojarskom kraju (Istočni Sibir), jedinstven je po tome što ovde, na teritoriji od skoro 2 miliona hektara, koegzistiraju raznovrsni ekosistemi: šumovita tundra, arktička pustinja i netaknuta tajga. Prostrana ravna površina platoa ispresecena je klancima, kanjonima i jezerskim dolinama. Plato Putorana se ponekad naziva i „krajem sa deset hiljada jezera i hiljadu vodopada“. I zaista, nigde u Rusiji nema toliko vodopada kao ovde. Najveću visinu ima vodopad Taljnikov. Jedinstvena je i fauna platoa Putorana: ovde žive retke vrste risa i samura, ovuda prolazi putanja migracije divljeg severnog jelena.
Sihote-Alinj
Izvor: Vladimir Medvedev.
Centralni Sihote-Alinj je rezervat prirode u Primorskom kraju Rusije (ruski Daleki Istok) sa očuvanom biosferom. Prostire se od obala Japanskog mora do planinskog grebena Sihote-Alinj. Pokrivaju ga guste šume smreke i kedra, kao i reliktne tisove šume, planinska Šandujska jezera i nedostupne litice masiva Abrek. Na rtovima Severni i Srećni biolozi proučavaju staništa foka i mesta na koja sleću morske ptice. Pod zaštitom rezervata su endemične vrste životinja i biljaka. Godine 1935, kada je rezervat osnovan, sprečeno je izumiranje samura koji je u to vreme skoro iščezao. Danas se ovde mogu videti tako retke vrste životinja kao što su amurski tigar i himalajski medved.
Kavkaz
Izvor: ITAR TASS.
Više o Kavkazu na sajtu „Ruske reči“
Kavkaz: mesto drevnih tradicija i komplikovane istorije
Zapadni Kavkaz ili Kavkaski rezervat prirode najveći je planinsko-šumski rezervat Evrope i najstariji rezervat Rusije. Još u carsko vreme, u 19. veku, kada su veliki knezovi dolazili ovamo u lov, ta teritorija je dobila poseban status i naziv: „Velikokneževsko kubansko lovište“. U vreme građanskog rata početkom 20. veka bile su ugrožene i životinje koje obitavaju u ovim predelima. Naročito se smanjio broj divljih bikova, zbog čega je 1924. godine osnovan Kavkaski rezervat divljih bikova. Danas, kao i ranije, glavni stanovnici ovih mesta su krupni sisari: „bikobizon“ – hibrid divljeg bika i američkog bizona, crveni jelen, srna i divokoza. Rezervat je čuven po prelepim planinskim pašnjacima na velikim nadmorskim visinama.
Altajske planine
Izvor: Lori / Legion media.
„Zlatne planine Altaja“ – tako se zovu tri zaštićene planinske oblasti: Altajski i Katunski rezervat, i visoravan Ukok. Njihova ukupna površina je veća od 16 hiljada kvadratnih kilometara. Među Altajskim planinama najviša je Beluha (4506 m). Naziv je dobila po tome što je od podnožja do samog vrha pokrivena belim snegom. Veruje se da je upravo ovde skrivena legendarna Šambala (mitološka zemlja iz budističkih tekstova). Još jedna znamenitost Altaja je Telecko jezero, ili Altin-Kolj (Zlatno jezero), kako ga zovu narodi te oblasti. U njegovoj okolini ima živopisnih vodopada i pećina. Altajska zemlja je bogata i drevnim spomenicima. Na lokalitetu Pazirik arheolozi su pronašli humke i nekropole iz bronzanog doba.
Jezero Bajkal
Izvor: ITAR TASS.
Naziv „Bajkal“ najverovatnije potiče od jakutske reči „Bajg'al“, što znači „duboka voda“. I zaista, ovo jezero u Istočnom Sibiru je najdublje na svetu, a pored toga je i najveći svetski prirodni rezervoar slatke vode. Bajkal je dubok 1642 metra. Površina jezera je tolika da bi mogla potpuno pokriti Belgiju ili Dansku – preko 30 hiljada kvadratnih kilometara. Jezerska voda je hladna i toliko prozirna da se kroz nju vidi do dubine od 40 metara, i toliko je čista da se može piti umesto destilovane vode. Duž obale se proteže Velika bajkalska staza – turistička maršruta duga 1800 kilometara.
Istorijski centar Jaroslavlja
Izvor: Lori / Legion media.
Istorijski centar grada Jaroslavlja jedinstven je po svome planu i arhitekturi koja uglavnom datira iz 18. veka. Za vreme carice Katarine II sprovedena je velika urbanistička reforma, a Jaroslavlj je jedno od njenih najuspešnijih dostignuća. Široke ulice istorijskog centra sa dugim drvoredima protežu se između dvospratnih i trospratnih zgrada koje svojom visinom ne zaklanjaju crkve i kule – arhitektonske dominante čitavog ambijenta. Ulice se kao zraci stiču na centralnom Sovjetskom trgu gde se nalazi hram posvećen svetom Iliji. Na sreću, centar Jaroslavlja nije mnogo stradao za vreme sovjetske vlasti, kao ni u vreme najnovije haotične gradnje. Ostao je gotovo netaknut kej duž Volge i blago nagnuti kej duž reke Kotoroslj.
Kazanski kremlj
Izvor: Lori / Legion media.
Grad Kazanj, prestonica Tatarstana, simbol je mirne koegzistencije hrišćanske i islamske kulture. I u samom centru Kazanja, u Kremlju, nalaze se i pravoslavni i muslimanski spomenici. Kremlj je sagrađen na mestu gde se od 12-14. veka nalazila tatarska Bulgarska tvrđava. Sada na velikoj teritoriji Kremlja (1500 kvadratnih metara) u istom kompleksu stoje sa jedne strane hramovi posvećeni Blagoveštenju i Preobraženju, a sa druge džamija Kul-Šarif, sagrađena 2005. godine. Pravoslavni vernici redovno odlaze u hramove, a muslimani u džamiju. Najviša kula Kremlja se zove Sjujumbike. Sa nje se otkriva zadivljujući pogled na Volgu i celu okolinu. U bivšem gubernatorskom dvorcu smeštena je rezidencija predsednika Tatarstana.
Istorijski spomenici Velikog Novgoroda
Izvor: Lori / Legion media.
Mali grad po ruskim merilima (ima nešto više od 200 hiljada žitelja), Veliki Novgorod je uvršćen u spisak objekata Svetske baštine zahvaljujući impozantnom broju istorijskih spomenika. Novgorodski Detinjec ili Novgorodski Kremlj je tvrđava na obali reke Volhov, a njen glavni ukras je hram svete Sofije, čuveni Sofijski sabor, najstariji hram u Rusiji koji su sagradili Sloveni. Tu su i drevni manastiri sa bogatom istorijom: Zverin-Pokrovski manastir, zatim Antonijev, Jurjev... Predivna Spasova crkva na Neredici sa idealnim proporcijama dosta je postradala u Drugom svetskom ratu, ali je potpuno restaurirana. Daleko od gradske vreve, na Perunovom brdu, na mestu drevnog paganskog hrama, osnovan je Perinski skit. Ovo je samo mali deo novgorodskih spomenika srednjevekovne arhitekture. Na spisku UNESKO-a ima ih 37.
Polina Surnina, za RBTH
Izvorni link vesti
Izvor: Ruska reč
