Izvor: Blic, 18.Jan.2005, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Božidar Milović
Božidar Milović
Galerija SKC-a
Umetnik srednje generacije, Božidar Milović, koji živi i radi u Odesi, gde je diplomirao, a zatim i magistrirao, redovno predstavlja beogradskoj publici svoje projekte. Posle godinu dana, ponovo u Galeriji Studentskog kulturnog centra, ovaj autor je priredio multimedijalni projekat 'Dirigovanje' sa video instalacijom 'Psihodelična invazija boljševika na Zimski dvorac – halucinacije Dzige Vertova' i performasom, u galerijskom >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << prostoru 'popločanom' kao crno-belo šah polje, blisko starijim kupatilima, ali i sa reminiscencijom na vermerovski ambijent. U tako organizovanom prostoru, vodeći računa o likovnosti i neophodnoj meri svih dinamičnih elemenata koji jednom art događaju treba da doprinose, poput kolorita, zvuka, pokreta, koji nose određenu simboliku, Milović u kontekstu sećanja na socijalističku revoluciju u Rusiji, 1917. godine, progovara o revoluciji uopšte i svemu što ona podrazumeva.
O onome što donosi grupi i pojedincu, i o logici samog procesa, rizicima, uzrocima i posledicama, koji prevazilaze same činjenice zabeležene u istoriji. O revoluciji koja 'jede svoju decu', o 'deci' koja ubrzo postaju zaboravna, o revoluciji 'koja liči na skalpel koji preparira mrtvo tkivo sistema nesposobnog na život', ali dalje, i o praznini, pritajenoj između novog poretka i haosa, što danas i jeste prava tema u odnosu na trenutke koje upravo živimo, kao i na metastazirano svetsko tkivo... S druge strane, ovo je i filozofsko-umetnička opservacija o ličnom pokretu- manifestaciji života, kojoj teži čovek, umetnik, a čemu takođe mora prethoditi 'praznina u praznini, praznina eksplozije'.
Divlji i pitomi
(Dušan Kovačević, Meda peva bluz, Blicpress, 2004)
Uvodeći 'najveći evropski cirkus' u društveno-političku stvarnost Beograda uoči bombardovanja 1999, pripovedač dobija karnevalsku slobodu u interpretaciji događaja: on sarkastično poistovećuje Srbiju sa cirkusom (bez publike), poput basnopisca, objašnjava ljude životinjama i tako otkriva, opredmećuje pomešanost razuma i ludila u savremenom svetu. Junaci su grupisani po 'nivoima značenja': policajci (podmitljivi Kapetan i muzikalni Krstić) oličavaju bednu društvenu stvarnost; cirkuska bulumenta (gazda Arkadije, njegova neuništiva Majka, blesavi posinak i 'opozicioni' Dreser) je iskrivljena slika našeg nacionalnog mentaliteta i sudbine; savršena porodica šumara Srećka je srpska (neverovatna, ironična i tužna) varijanta američkog sna. Čuvenim Kovačevićevim motivima (zloupotrebe autoriteta, borbe za - pogrešno shvaćenu- slobodu) pridružuju se novi, aktuelni oblici izopačenja epskog nacionalnog sna: oklevetani junaci, 'humanitarne' osvete, ženidbe junaka i špijunski satelit umesto srpske zvezde u (beskrajnom) plavom krugu. Ovi burleskni likovi često plaču; nekada svetske zvezde, oni su sada beketovski bivši ljudi, groteskne cirkuske atrakcije, dobri i grozni, urnebesno–užasni, pobeđeni, ali neuništivi. Izdvajanjem Arkadija i Mede ('Mamin dobrica i nestaško' je i đavoliki diktator, 'gospodar života zaposlenih', a šumska zver je plašljivko lakiranih kandži), pripovedač sugeriše da Srbi nisu ni mučenici ni zločinci ili da su, možda, i jedno i drugo.
Ovo delo velikog majstora drame, objedinilo je prepoznatljiv 'kovačevićevski' humor, publici omiljene teme i nezaboravne tipove (plačljivog rmpalije, muzikalnog policajca, snebivljive mlade); to je roman u kojem je hepiend bio najtužniji mogući završetak.
