Izvor: KMnovine.com, 22.Jul.2017, 03:49 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Šta se dešava sa Svetskim savetom crkava
Završetak Drugog Svetskog rata koji je svetu naneo tolika zla, doneo je sa sobom i mnoga goruća društvena i politička pitanja, dok je na crkvenom planu pojačao osećanje fenomena podvojenosti Crkava (pri čemu se pod pojmom „Crkve“ na Zapadu podrazumevaju raznovrsne hrišćanske zajednice na Zapadu).
Izvor: SVETI KNEZ LAZAR, GODINA 1995, BROJ 4 (12), STRANE 145-155.
Profesor Andreas Teodoru
Ovaj fenomen >> Pročitaj celu vest na sajtu KMnovine.com << postaje uzrok mnogih štetnih posledica ne samo za pojedine Crkve, već uopšte i za celi svet. Zaista, nije prijatno gledati telo Hristovo koje po svojoj prirodi poseduje jedinstvo zasnovano na metafizičkom jedinstvu trojičnog Boga, kako je razdeljeno na više međusobno stranih delova, bez ikakve objedinjujuće spone i razumevanja, razriveno podozrenjima i nerazumevanjem i, u najgorem slučaju, mržnjom, neprijateljstvom i međusobnim sukobima (ovo poslednje većinom se dešavalo u prošlosti).
Tako je protestantski hrišćanski svet na Zapadu pod bolnim pritiskom okolnosti koje su vladale pedesetih godina našega veka, a u želji da približi razdvojene Crkve krenuo ka osnivanju Svetskog Saveta Crkava (SSC) u Amsterdamu, u Holandiji, 1948. godine. Ovaj Savet je zamišljen kao konfederacija Crkava čiji su ciljevi: zajedničko proučavanje problema koji muče svet, iznalaženje načina efikasnijeg suočavanja sa tim problemima, razvijanje međusobnog poverenja, ljubavi i saradnje između srodnih Crkava, proučavanje njihovih dogmatskih razlika (posebno u okviru „Komisije za veru i poredak“ = Faith and Order) sa ciljem njihovog budućeg ujedinjenja i međusobnog opštenja. Danas u Svetskom Savetu Crkava učestvuju skoro sve Pravoslavne katoličanske (saborne) Crkve (nedavno je, međutim, kao što je poznato, iz Saveta istupila Jerusalimska Patrijaršija).Ovaj pokret koji teži jedinstvu Crkava, poznat kao Ekumenizam, ima svoje poreklo. Počeo je da se javlja opet na protestantskom tlu početkom ovoga veka. Ovaj pokret koji je mnogo obećavao, požurio je da u svoje redove uključi i Pravoslavnu Katoličansku Crkvu. Temelje za ovo približavanje postavila je Vaseljenska Patrijaršija u Konstantinopolju čuvenim Proglasom „svim Hristovim Crkvama“ 1920. g. Kasnije, godine 1952, i nakon osnivanja SSC, ona je izdala drugu encikliku sa naslovom „Enciklika Vaseljenske Patrijaršije autokefalnim Pravoslavnim Crkvama“.
U ovim tekstovima pažljivo se definiše ekumenski karakter Pravoslavlja. Važno je da kažemo da, prema ovim proglasima, osnovni cilj učešća Pravoslavne Katoličanske Crkve u Ekumenskom pokretu jeste njena saradnja sa nepravoslavnim Crkvama samo u pitanjima praktičnog hrišćanskog života, u jednoj zajedničkoj borbi za širenje i proučavanje društvenih i civilizacijskih ideala u životu sveta, očuvanje mira, pravde i bratstva među narodima, sprečavanje krvavih ratova kako ih je doživljavao svet u pedesetim godinama našeg veka.
Međutim, u dogmatskim pitanjima ovi proglasi izražavaju rezervisan stav. Predlaže se izbegavanje učešća u Komisiji za veru i poredak, u okviru koje se raspravljaju dogmatske razlike između duboko suprotstavljenih crkvenih predstavnika, što je veoma teško i opasno.
Istovremeno se izražava osećanje da Pravoslavna Katoličanska Crkva, koja ima punoću otkrivene božanske istine, želi da svojim prisustvom u Ekumenskom pokretu upozna nepravoslavne hrišćane sa suštinom svoje sabornosti, riznicama svoga dogmatskog predanja i karakterom svoje crkvenosti, u čemu oni oskudevaju. Ovo naravno ne treba da se odvija kroz dogmatske razgovore u okviru aktivnosti Komisije za veru i poredak, već kroz pisanje odgovarajućih informatimnih tekstova, brošurica itd.
Ne propušta se konačno ni to da se pravoslavni predstavnici podstaknu da budu rezervisani pri bogoslužbenim skupovima sa nepravoslavnim, jer su oni protivni sveštenim kanonima Crkve i otupljuju oštricu pravoslavnog ispovedanja istine, kao i da vrše čisto pravoslavne službe i obrede da bi drugi mogli svojim očima da upoznaju veličinu i sjaj pravoslavnog bogosluženja. (vidi J. Karmiri Τά δογματικά καί συμβολικά μνημεία tom II (1953), str. 950).
Između ostalog, evo nekih zanimljivosti koje se mogu naći u proglasima Vaseljenske Patrijaršije u vezi definicija i principa koji regulišu učešće Pravoslavnih u okviru Ekumenskog pokreta.
Od osnivanja Saveta Crkava (1948) prošlo je oko pet decenija. U ovom periodu dosta je učinjeno – skupštine, konferencije, kontakti, vođene su diskusije, pisani tekstovi, održavane manifestacije, preduzete inicijative, dakle veoma raznovrsne aktivnosti, da bismo stigli do kraja našega veka i postavili pitanje: Šta je sa Svetskim Savezom Crkava danas?
Za jednog doslednog pravoslavnog hrišćanina odgovor je bolan. Ekumenski pokret uopšteno gledano nije ostao na svojoj prvobitnoj osnovi, već se pretvorio u „Ekumenistički pokret“. Svi oni pozitivni elementi prvobitnog pokreta, kako su definisani u ekumenskim proglasima časne prvoprestolnice Pravoslavlja (iskreno i razumno nastojanje da se Crkve međusobno približe) vremenom su skoro nestali, dok su novi, čudni i neobični elementi počeli da menjaju fizionomiju Ekumenskog pokreta i da ga čine gotovo neprepoznatljivim. Razvoj, sam po sebi, sigurno je prirodan fiziološki proces u jednom živom organizmu. On je pokazatelj zdravlja i snage pod uslovom da je posledica prirodne evolucije i usavršavanja organizma. Ali kada on menja njegov prirodni identitet, tada nije samo lažan, već predstavlja bolest koja preti da ga uništi.
Ceo tekst pročitajte klikom na: Šta se dešava sa Svetskim savetom crkava - Eparhija raško - prizrenska u egzilu
Izvor: Eparhija RP u egzilu :: © 2014 - 2017 :: Hvala na interesovanju
