Izvor: KMnovine.com, 05.Sep.2016, 08:25 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Gučevski govor o đeneralu Draži – Marko Pejković
Gučevski govor o đeneralu Draži – Marko Pejković
Pokošen je Draža kosom smrti posle petogodišnje mučne odbrane života svoga naroda, osuđenog na smrt i na potpuno istrebljenje. Pokošen je kosom nepravde u borbi za pravdu svoga srpskog naroda, ili rečeno vidovdanskim jezikom: za krst časni i slobodu zlatnu…
Ilustracija: KM Novine / 2016.
Zastanimo >> Pročitaj celu vest na sajtu KMnovine.com << u današnji dan, i učinimo jedno sravnjenje sebe sa narodnim junakom kome činimo ovaj pomen. Po svim opisima, Draža je bio narodni čovek u bukvalnom smislu. Da li su svi oni koji njega sada slave, narodni ljudi, ili pak tuđinci srpskom narodu u svemu osim srpskog imena? Draža je bio duboko pobožan čovek, molio se Bogu dan i noć, postio, pričešćivao se i držao krsnu slavu. Da li tako čine svi oni koji se krepko drže za njegov šinjel i diče negdašnjim poznanstvom s njim? Draža je bio u zakonitom braku s venčanom ženom. Kako se mogu onda hvaliti Dražom neki koji se žene (ili polužene) tuđinkama, dok njihove zakonite supruge u Otadžbini, verne i čiste kao vestalke, čuvaju ognjište, pale krsne sveće, vaspitavaju decu i očekuju sastanak sa njima? Draža je činio sva usilja da ujedini i složi srpski narod. Šta, dakle, imaju zajedničkoga sa Dražom oni koji razdiru organizam srpskog naroda, cepaju Srpstvo i razbijaju ga u sitno iverje, koje nije ni za kakvu zidariju, nego samo za oganj, a sve viču: „Draža, Draža!“, „Ja i Draža!“, „Mi i Draža!“
Ovim rečima svetog vladike Nikolaja Velimirovića o Draži Mihailoviću mi ne možemo ništa niti oduzeti niti dodati. Možemo samo ove reči sagledati u okviru onog vremena u kojem je Draža Mihailović živeo, borio se, i ostvarivao podvige-rezultate na ličnom i nacionalnom nivou, kako bismo podveli bilans i uporedili ga sa zadacima koji stoje danas pred nama.
Draža je ispovedao čistu pravoslavnu veru i živeo po njoj i u njoj. Zahvaljujući pobožnom životu, svi njegovi vojnički talenti su zablistali u svom sjaju slavne vojničke srpske časti – od Gučevske bitke do bitaka sa bezbožnim komunistima i stranim okupatorima u Drugom svetskom ratu. Svuda se projavljivalo ne samo njegovo junaštvo nego i čojstvo. Draža nije izgubio niijednu bitku u vojničkom smislu. Od Gučevske bitke gde je Draža pobedio srpskog krvoloka Broza, pa do Drugog svetskog rata kada je opet tukao Broza. Međutim, na političkom planu Draža je izgubio od Broza, ako se zna da je pobedio 1945. satanski komunizam, a država rasparčana na federalne jedinice nauštrb srpskog etničkog prostora.
Ovde se mora naglasiti da nije samo izgubio Draža političku bitku te kobne godine, već i svi oni koji su disali srpstvom i pravoslavljem. Dalje, sam Draža nije bio političar nego vojnik, udeo njegove odgovornosti u političkom porazu Srba je minoran u odnosu na ulogu predratnih političara, pa i samih kraljeva, a naročito inteligencije. Politički poraz koji je srpska opcija doživela 1945. samo je finalni ekser u kovčegu koji se zove unitarna Jugoslavija, a koju su 1918. stvorili srpski masoni u redovima skoro svih političara i inteligencije, autošovinisti koji su se – na tragu monahobegunca Dositeja Obradovića i unijate Vuka Karadžića, postideli srpskog imena, srpskog opanka i pravoslavne vere pred tuđinskim, zapadnjačkim idealima novokovanih nacija modernih imena, pariskih cipela, šešira i ranog ekumenizma i pacifizma. Zajedno sa moćnim zapadnim silama kojima je u interesu bilo stvaranje unitarne Jugoslavije, u prvom redu Britanijom i Francuskom, ova srpska elita koju je srpski vladika Nikolaj zvao “janjičarima sa pariske Sorbone“ je izvršila pritisak na kralja da formira unitarnu državu sa papistima Hrvatima i papistima Slovencima.
Globalistički kreatori Jugoslavije iz Britanije i Francuske koji su u Versaju stvorili Kraljevinu SHS zajedno sa našom elitom, kao npr. vodeći stručnjak u britanskoj vladi Siton Votson, ceo poduhvat su ovako ocenili: “Da bi se uništio čisto pravoslavni karakter Srba, neophodno je da se Srbi ujedine barem sa rimokatolicima Slavonije i Dalmacije, a što da ne i sa svim Hrvatima i Slovencima ma gde oni bili nastanjeni“.[1] Prema mišljenju ovog Britanca, ključnog za taj period naše istorije, Srbi su 1918. imali da biraju između zaostale, klerikalne države vizantijskog tipa u vidu proširene Srbije, ili moderne, sekularne države zapadnog tipa.
Iako nevoljni da srljaju u ovaj projekat, pritisnuti zapadnim silama i domaćim “sorbonskim janjičarima“, kralj Aleksandar i Pašić su popustili. Kralj je docnije dva puta pokušao da napusti ideju Jugoslavije – i drugi put je zbog toga platio glavom. Uoči svog puta za Marsej, kralj je odlučio da sa Mačekom i Korošcem izgladi odnose i uvuče ih u vlast,[2] što je po svemu sudeći moralo da znači i razgraničenje i udaranje konačnih međa između nas i njih, ma bilo to i u federalnoj Jugoslaviji koja bi se pre ili kasnije raspala, ali pod našim, ne njihovim uslovima, ili uslovima Broza koji su značili razgraničenje Srba i ostalih, ali naopako razgraničenje – samo na našu štetu , a na korist svih ostalih naroda. Unitarnu Jugoslaviju su tada branili samo London i Pariz, i vrlo je indikativno to koliko su francuske službe i policija zatajili sa merama obezbeđenja u Marseju prilikom Aleksandrove posete, kao i to što i dan danas Francuska odbija da otvori sve arhive u vezi sa atentatom na kralja Aleksandra.
Kako je Draža pokušao da se odupre unitarnoj Jugoslaviji i Brozovoj federalnoj Jugoslaviji? Održavanjem narodnog Svetosavskog kongresa u selu Ba 1944. godine na kojem je kao plod Dražine saradnje sa ideologom Stevanom Moljevićem doneta odluka da se Jugoslavija iznutra podeli granicama na tri jedinice – srpsku koja bi obuhvatila srpski živalj, hrvatsku sa Hrvatima i slovenačku sa Slovencima (uz dogovornu razmenu stanovništva), bez bilo kakvih Crnih Gora, Makedonija, Vojvodini i Kosova što nam je servirao Broz u Jajcu.
Marko Pejković
Ako znamo da je unitarna Jugoslavija, kao i federalna Jugoslavija iscepkana teritorijama na štetu srskog naroda bila u britanskom interesu, onda nam je savršeno jasno zašto je Draža pao u nemilost kod Engleza koji su ga napustili i podržali Broza, čime su Dražu osudili na smrt – i kao da to nije bilo dovoljno, poslali su iz Londona generala Dušana Simovića kome mnogo duguju i bez toga, da svedoči protiv Draže na montiranom procesu, nakon čega je Simović mirno umro u komunističkom Beogradu deceniju i po nakon procesa, kao da se ništa nije desilo.
Na kraju, iako Draža za života nije ostvario ono što je započeo, njegovo delo i primer žive i svetle i nama danas – fizičkim i duhovnim potomcima njega i njetovih četnika od srpske Dinare do srpske Makedonije u vidu dva vrednosna megalita: 1) čista pravoslavna vera, 2) srpsko stanovište, odnosno srpsko ime, srpski jezik sa ćirilicom, srpske granice i srpski identitet. Rečeno današnjim jezikom, to znači, s jedne strane, da se po svaku cenu moramo boriti protiv ekumenističke jeresi, a s druge strane, da moramo braniti našu nezavisnost i teritorijalnu celovitost po svaku cenu od bilo kakvih EU i NATO integracija, ali jačati Srbiju kroz saradnju i integraciju sa pravoslavnim bratskim državama koliko god je to moguće. Večna slava đeneralu Draži i njegovim saborcima od Gučeva do slovenačkih jama!
[1] Christian Axboe Nielsen, Making Yugoslavs: Identity in King Aleksandar’s Yugoslavia, Universit of Toronto Press, 2014, str. 26-27.
[2] Ibid, str. 236.
Izvor: Srbi na okup :: © 2014 - 2016 :: Hvala na interesovanju
