Izvor: Vostok.rs, 07.Okt.2015, 17:30 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Vuk između srpske narodne kulture i Evrope
07.10.2015. -
Karadžićeva filološka delatnost bila je od samog početka usredsređena na pitanja srpskog nacionalnog potvrđivanja. I sami nazivi Karadžićevih dela, Srpski rječnik (1818), Srpska gramatika (1818), Narodne srpske pripovijetke (1821), Narodne srpske pjesme (1823), Narodne srpske poslovice (1836) itd., o tome rečito govore.
Takav pristup je od Karadžića tražio jasan raskid sa crkvenom tradicijom u svetovnoj pismenosti i književnosti, te s njom skopčanim >> Pročitaj celu vest na sajtu Vostok.rs << ruskoslovenskim (i ruskim) jezičkim uticajima, koji su dodatno unosili šarenilo i na jezičkom i na pravopisnom planu. (Brojni primeri kao knjaz, sovjet, verhovni vožd i dr. prisutni su i u srpskim ustaničkim dokumentima.) Na tom zahuktalom nacionalnom kursu Karadžić je u početku imao veću podršku evropskih (J. Grim, J. V. Gete, L. Ranke, J. Kopitar, Dž. Bauring i dr.) nego domaćih intelektualaca, što znači da njegov srpski nacionalni program nije bio neposredno suprotstavljen političkim interesima vodećih evropskih država. Tako je, iako delom podstaknuta i savremenim komunikativnim i kulturološkim potrebama, podrška Karadžiću imala i političku pozadinu, jer se vodilo računa o tome da balkanski Sloveni ne budu prepušteni „prljavim rukama Rusa“, kako se u jednom pismu izrazio Karadžićev učitelj i mentor Jernej Kopitar (1780?1844). (Možda i u tome svetlu treba posmatrati mnoge pohvale koje u to vreme evropski učenjaci iznose o Srbima i srpskom jeziku.)
Puna nacionalna afirmacija Srba nije, dakle, mogla biti sprovedena bez čvrstog oslanjanja na narodnu kulturu i narodni jezik, tačnije, bez uvođenja narodnog jezika u sveopštu pismenost i književnost. Otuda, Karadžić započinje svoju reformu s uverenjem da je srpski narodni jezik (upravo je„zik svinjara i govedara“, kako je ponegde pogrdno nazivan) sasvim sposoban da preuzme funkciju modernog srpskog književnog jezika.
Već do 1818. koncepcija Karadžićeve reforme će dobiti svoje glavne obrise, o čemu svedoče: Mala prostonarodnьa slaveno‑serbska pєsnarica (Beč, 1814), Pismenica serbskoga іezika (Beč, 1814) i, posebno, Srpski rječnik istolkovan njemačkim i latinskim riječma (sa Srpskom gramatikom u uvodnom delu, Beč, 1818). U sledećim decenijama ova reforma će se upotpunjavati u mnogim detaljima, iako uz stalne otpore u delu srpske javnosti.
(Karadžićeva azbuka će u Srbiji biti u potpunosti prihvaćena tek 1868, posle pola veka od objavljivanja njegovih prvih dela.) Vidimo da se već među prvim Karadžićevim delima, zajedno sa skromnim gramatikama srpskog jezika, javlja mala zbirka srpskih narodnih pesama, što je bio početak njegovog organizovanog rada na sakupljanju i objavljivanju srpskog folklora.
Između ostalog, Karadžić je ovim pokazao da je upravo srpski folklor sa svojim brojnim istorijskim temama i motivima najbolji predstavnik srpske nacionalne posebnosti i čuvar istorijskog pamćenja u srpskom narodu.
U romantičarskoj Evropi toga vremena bio je pojačan interes za folklor kao izraz posebnosti jednog naroda („ogledalo narodnog duha“), a srpska narodna poezija je na tom planu imala šta da ponudi. Već su prvi evropski kontakti sa srpskom narodnom poezijom doneli povoljne stručne komentare u kojima se ove pesme porede s Homerovim. Karadžićeve zbirke narodnih pesama masovno se prevode i postaju poznate Nemcima, Francuzima, Rusima, Poljacima, Mađarima, Česima, Slovencima, Italijanima, Šveđanima, uključujući i krajnji evropski zapad. Tako se u Londonu 1827. pojavila zbirka srpskih narodnih pesama, Servian popular poetry, Dž. Bauringa (1792?1872). U opširnom uvodu autor daje kratku istoriju srpskog naroda, pregled književnog rada među Srbima, te osnovna kulturološka obeležja srpskih narodnih pesama.
Karadžićeva folkloristička izdanja, prvenstveno objavljene epske pesme, nisu samo podizala nacionalnu svest srpskog naroda u vreme kada mu je to bilo preko potrebno, već su uticala i na to da se na ustanke Srba protiv orijentalnog ugnjetača gleda sa simpatijama u javnom mnenju evropskih država.
Zapaženo je da je Karadžić u tome svetu „više raširio ime srpsko nego sve pobede Karađorđeve i svi uspesi Miloševi u stvaranju nove države“ (Lj. Stojanović, Život i rad Vuka Stef. Karadžića, Beograd 1924, 726).
Naravno, zvanična politika dela evropskih država znala je i za drugačije pristupe u vezi s tadašnjim ustancima Srba i slabljenjem turske vladavine na Balkanu. Takav je upravo bio slučaj s britanskom politikom, koja je na ova dešavanja i rešavanje srpskog nacionalnog pitanja i tada gledala s podozrenjem.
Profesor Filološkog fakulteta Univerziteta u Beogradu
Dr Prvoslav Radić,
Politika
