Izvor: Politika, 17.Jun.2015, 22:01 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Izložba u četiri ruke
„Le cadavre exquise” instalacija Vane Urošević i Zorana Todovića u Prodajnoj galeriji „Beograd“
Vizuelni umetnici, Vana Urošević (1961) i Zoran Todović (1958), stekli su značajne profesionalne reference dosadašnjim samostalnim radom. Između ostalog, Vana Urošević je predstavljala Makedoniju na Bijenalu u Veneciji 2004, a Todović je devedesetih laureat relevantnih domaćih i inostranih priznanja za grafiku, među kojima se izdvaja Politikina nagrada, 1992. godine.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << />
Poznati su primeri umetničkih tandema, a njihove podsticajne relacije mogu se razumeti u bliskosti stvaralačke percepcije, relaksiranoj individualnosti, kontrolisanim sujetama, identitetskom balansu, potrebi za dijalogom, manjku formalnosti višku suštine, a često su tačke dodira i privatna bliskost. Umetnički tandem Urošević–Todović nastao je spontano i u sebi sadrži pomenute osobenosti, a dodatno je (mana ili vrlina) da oni žive u dva grada i dve države i da su susreti i rad vremenski veoma ograničeni.
Zahvaljujući kompjuterskoj tehnologiji ovo dozirano vreme premošćuju skajp komunikacijom relativizujući moguću sumnju da li i koliko geografska udaljenost i fizička razdvojenost utiču na kreativni rad. Pomenimo i da su moguće inicijacije za zajednički projekat Urošević–Todović instalacija Gojinih Kapričosa koje je 2011. Vana Urošević predstavila u Beogradu kao i Todovićevi crteži „Zaboravljeni alhemičar“ izloženi 2012. godine.
Njihov prvi (zvanično) zajednički rad „Le cadavre exquise” koncipiran je kao razuđena vizuelna i intelektualna tvorevina u četiri ruke čiji podnaslov „Uporedna povest o jednoj kući, jednom remek-delu, jednoj čudesnoj delatnosti i jednom neprevaziđenom postupku“ pojašnjava da su koreni kreativne sinergije nivelisani autentičnim doživljajima, vizuelnim senzacijama sa putovanja, iz literature, istorije i istorije umetnosti, iz dokumentarne građe. Ovaj projekat u procesu referira na različita prostorna i hronološka uporišta, različita polja značenja i igre slobodnih asocijacija, na fragmentarnost vizuelnih elemenata. U tehničkom smislu ovo je zidna i prostorna instalacija sačinjena od radova na ručno bojenoj svili, crteža, akvarela, veza, digitalne štampe crteža i fotografija.
A, da bi se uravnotežio sistem poruka i značenja, simetrija i asimetrija, ovim radovima na plemenitom i živom materijalu kakva je svila, dodat je i tamni svileni okvir koji pojačava težinu utiska; on se kasnije u radovima gubi ostavljajući više vazduha u prostoru same kompozicije. Ova vizuelna situacija strukturisana u formi poliptiha sugeriše i formu ambijenta bliskog lavirintu koji u izlomljenom toku pokazuje svoje lice i naličije, a ovim različitim poljima značenja nema kraja ni početka jer sve zavisi od izbora, afiniteta, igre inverzije i slučaja, posmatračevoj spremnosti na dijalog.
Tapiserija „Priča o Davidu“, srednjovekovna palata na Malti ili alhemičarske tajne poslužile su za kontekstualizaciju višeznačnih slojeva u nagoveštenim prostorno-vremenskim situacijama. Uspostavljanje značenjske vizure između ambijenata, umetničkog dela i ezoteričnih učenja u kontekstu ove instalacije povezano je i naslovom „Le cadavre exquise“, koji ima prenosni smisao, ali označava i jednu nadrealističku igru.
Autorska emancipacija i prepoznavanje sopstvenog bića, ulivanje jedne personalnosti u drugu, težnja da se materijalno transferiše u simboličko, trasiranje puta između istorijskih i savremenih kodova, između sopstva i zajedničkog, svakako predstavljaju energetski potencijal i simbiozu uspešnog stvaralačkog tandema Vana Urošević i Zoran Todović.
