Izvor: Politika, 17.Okt.2012, 13:36   (ažurirano 02.Apr.2020.)

Dorćolke u redu za bolji život

Film „Jelena, Katarina, Marija”, u režiji Nikite Milivojevića, uloge: Milica Zarić, Jelena Stupljanin, Borka Tomović, trajanje 95 minuta, proizvodnja Srbija, 2012.

„Jelena, Katarina, Marija”, debitantsko delo poznatog pozorišnog reditelja Nikite Milivojevića, od one je vrste filma u kojem se mnogo više priča nego što se dešava. Prave drame gotovo da nema, nema ni radnje, ni zapleta, ni raspleta. Zapravo, nema ni punokrvne priče koja bi bila istinsko, kvalitetno >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << i verodostojno pokriće za sve ono što se smatra istinskim filmom.

Emigrantska storija o tri beogradske, tačnije – dorćolske devojke, koje se 1999. godine sreću u Njujorku, opterećene prošlošću, sadašnjošću i budućnošću (koscenaristi Dušan Miklja i Nikita Milivojević), mogla je da ima veći filmski potencijal, da je bolje razrađena i detaljnije promišljena, da su likovi naslovnih junakinja kvalitetnije motivisani, da su njihovi međusobni odnosi i odnosi sa okruženjem interaktivniji, da su dijalozi značenjski dublji i manje izveštačeni... Tada bi filmska priča o tri Dorćolke koje u Njujorku, poput gotovo pola miliona mladih koji su tokom devedesetih napustili svoju rodnu zemlju, čekaju u redu za bolji život, mogla da bude i zanimljiva i dragocena, ali i emotivno izdašnija. Ovako, kako je sročena u Milivojevićevom filmu, kod gledaoca može da probudi jedino ravnodušnost i povremenu iziritiranost neubedljivim i najčešće veštački nakalemljenim dijalozima.

Tri naslovne filmske junakinje, u tumačenju Borke Tomović, Jelene Stupljanin i Milice Zarić, „osuđene” su uglavnom na komunikaciju sa odsutnim likovima (dečko, otac, porodica u Beogradu), čime im je manevarski prostor krajnje ograničen. Komunikacija sa Njujorčanima, sa sredinom u kojoj sada žive i grade i sadašnjost i budućnost, svedena je gotovo na incident. Uz to, otvoren je, ali ne i zatvoren čitav niz tema: od NATO bombardovanja do pitanja ličnog identiteta, sreće, večite nostalgije (u tu svrhu čuje se i „Lament nad Beogradom” Crnjanskog), sa kojima se Milivojević bori melodramski.

Međutim, kao i većina filmskih debitanata, previše je hteo. S jedne strane, gradio je film stanja, a sa druge klasičan narativni film o prepletu gotovo tri istovetne devojačke sudbine. Milivojević se, nažalost, zaglavio negde u sredini baveći se više nagoveštajima, teško uspostavljajući narativni ritam i razgrađujući skalu emocija.

Produkcijski ovo je prilično ambiciozan projekat. Film je sniman u fotogeničnom Njujorku, čije je ulice, uglove i stanove kroz objektiv svoje kamere „uhvatilo” vrhunsko oko Radoslava Vladića, a zapažen je i učinak montažera Petra Markovića, scenografa Džoane Tilman i kompozitora Dimitrisa Kamarotosa.

Dubravka Lakić

objavljeno: 17.10.2012.

Nastavak na Politika...