Izvor: Blic, 28.Mar.2008, 08:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Ženi podigao crkvu
LOZNICA - Kada putnici namernici prolaze kroz pocersko selo Trbosilje, u jednom trenutku mogu da uživaju u nesvakidašnjem prizoru. Iza jedne krivine put vodi ka obližnjem brdu, na čijem vrhu se ukazuje prelepa mala crkva. Kako je pogled bliži crkvi, tako se primećuje da je ona novijeg datuma, ali i da nije završena. To je verovatno jedina crkva u Srbiji koju je gradio meštanin, svojim sredstvima, u znak ljubavi prema svojoj pokojnoj supruzi. Neimar je Mirko Simić, koji je umro pre četiri >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << godine.
- Moj otac je ovu crkvu počeo da gradi 1993, dve godine nakon smrti moje majke Slobodanke - počinje priču Dragica Petrović, najmlađa od tri ćerke Mirka i Slobodanke, koja živi na roditeljskom imanju.
- Gradio ju je deset godina pored groba supruge, žarko je želeo da je završi, ali nije uspeo. Poslednjih godinu i po dana svog života bio je bolestan, a umro je samo 24 časa pošto je jedan monah prihvatio njegovu želju da se crkva završi i da tu bude muški manastir. Nažalost, to se nije obistinilo - priča Dragica dok pomiče zavesu na prozoru i posmatra crkvicu udaljenu dve stotine metara.
Otac i majka su na početku braka bili siromašni. Mirko je puno radio, prvo stolariju, a potom je sekao po selima drva na gateru, dok se njegova supruga brinula o kući. Od ušteđevine Simići su kupovali zemlju, a onda je Slobodanka iznenada umrla 1991. godine.
- Otac je teško primio njenu smrt. Kako na seoskom groblju nije mogao da digne nadgrobni spomenik, odlučio je da majku prenese na plac kraj puta i tu je sahrani. Kada je počeo da kopa grobnicu, neko je to prijavio inspekciji, koja je zaustavila radove. Išao je do nadležnih u Beograd i oni su ga pustili da ostvari svoj naum, ali su mu savetovali da pored grobnice sagradi malu crkvu. Na godišnjicu smrti majka je prenesena u tu novu grobnicu, a godinu dana kasnije otac je pored grobnice počeo da izliva temelj crkve, koja je nicala po ugledu na crkvu u rađevskom selu Komirić - priseća se Dragica.
Ona kaže da je njen otac Mirko sam finansirao izgradnju crkve, uz pomoć nekih ljudi kroz manje donacije i fizički rad. Mirko je u izgradnju ove crkve uložio oko 100.000 nemačkih maraka, ne prodavši zbog toga ni pedalj zemlje. Nažalost, 1997. doživeo je tešku saobraćajnu nesreću, u kojoj je jedva ostao živ. Tokom lečenja, doktore je molio da mu omoguće bar još jednu godinu života kako bi završio crkvu. Koliko velika je bila njegova želja da završi ovaj objekat možda najbolje pokazuje to što je nakon izlaska iz bolnice nadzirao radove iz traktora, ušuškan u jastuke. Ova povreda znatno je usporila gradnju koja je obustavljena kada se Mirko 2003. razboleo i pao u postelju.
- Tada je pristao da se ta crkva pretvori u manastir, a jedan monah sa Kosova je na Savindan 2004. to prihvatio. Otac je sutradan umro i sahranjen je pored supruge. Monah se vratio na Kosovo, a crkva stoji tako i dalje, što je greh. Volela bih da crkva bude završena, ali ja nisam u mogućnosti da to uradim jer nemam posao - objašnjava Dragica.
Prema Dragičinim rečima, najveći posao, bar što se tiče spoljašnjosti crkve, bilo bi pokrivanje kubeta crkve bakrom, ugradnja stolarije i postavljanje oluka. Zbog nepostojanja krova i odvođenja kišnice, cigle na ovom objektu se krune, a u unutrašnjosti crkve stvara se vlaga. Dragica se nada da će neki dobri ljudi naći način da ostvare želju njenog oca i da ovaj spomenik ljubavi, odanosti i poštovanja konačno bude završen i predat narodu i crkvi za bogosluženje.
