Izvor: Glas javnosti, 16.Okt.2008, 12:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Tajna bez kamera
BEOGRAD - Predložili smo novo veštačenje od komisije sledećih struka: veštaka medicinske struke patologa - obducenta, veštaka balističke struke, veštaka oružara (stručnjaka za oružje i municiju), veštaka fizičko-mehaničke struke na okolnosti dejstva hidrauličnog uređaja i veštaka hemijske struke.
Predložili smo i rekonstrukciju događaja koja bi bila obavljena sa ili bez prisustva komisije veštaka i utvrdila jedina relevantno položaje učesnika ovog nemilog događaja, >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << međutim ovo veće je naš predlog odbilo na glavnim pretresima 20. i 22. marta 2007. godine kao i predloge za formiranje komisije veštaka medicinske struke radi davanja komisijskog nalaza i mišljenja mehanizma nastanka povrede kod pok. dr Zorana Đinđića i oštećenog Milana Veruovića, kao i predlog za obavljanje uviđaja u Birčaninovoj br. 6-8, i predlog za saslušanje stručnog lica u vezi sa raketnim ručnim bacačem, a vezano je za događaj kod hale „Limes“.
Tokom krivičnog postupka, takođe se pojavio i niz nedoumica u odnosu na okolnosti i činjenice kritičnog događaja.
Utvrđeno je da su video-kamere i video-nadzor bile isključene dva dana pre atentata. Nismo mogli doći do podatka ko je izdao nalog da se kamere isključe. Svedoci su davanje naloga prenosili sa jednog na drugo ovlašćeno ili neovlašćeno lice.
Različiti iskazi
Naime, 10. marta 2003, Dragica Gerov iz Instituta za bezbednost je preko mobilnog telefona dobila zahtev od majora Danila Koprivice, šefa obezbeđenja zgrade Vlade Republike Srbije, da se demontiraju kamere, tj. oprema za snimanje, kako se ista ne bi oštetila, pošto su u tom trenutku izvođeni građevinski radovi na zgradi vlade.
Istog dana, dakle 10. marta 2003. godine u 10.30, dva radnika Instituta isključuju sistem, a sledećeg dana, 11. marta 2003. demontira se i celokupna oprema.
Na glavnom pretresu 5. aprila 2005. godine svedok Maja Vasić, tadašnji sekretar vlade, u pogledu okolnosti funkcionisanja video-nadzora na ulazu u zgradu vlade navodi da ona o činjenici da kamere nisu radile dana 12. marta 2003. saznaje tek nekoliko dana nakon atentata, i to iz medija.
Danilo Koprivica u svedočenju 8. septembra 2004. godine navodi da mu je usmena naredba sekretara vlade da se isključe kamere preneta preko zamenika sekretara Zorice Nikodinović.
U obrazloženju presude Sud na strani 345 navodi da se... „ nije upuštao u dalje razjašnjenje ovog pitanja, s obzirom da se ni u optužnici Specijalnog tužilaštva ove okolnosti posebno ne spominju“.
Deo plana za atentat
Potpuno je nerazumljiva i nedopustiva tolika nezainteresovanost Suda da se utvrdi po čijem nalogu su isključene kamere ispred ulaza br. 5 u zgradu vlade, kao i, blago rečeno, „nonšalantnost“ prilikom razjašnjenja ove činjenice.
Da li je isključivanje kamera bilo u sastavu pripreme plana za izvršenje atentata?
Saslušani svedoci na glavnom pretresu, posebno mislim na svedoke iz ličnog obezbeđenja pokojnog premijera Đinđića i obezbeđenja zgrade vlade, različito opisuju položaj pokojnog premijera u trenutku kada je pogođen. Jedan broj svedoka (kao što su Aleksandar Bjelić, Saša Simić i dr.) izjavljuje da je pokojni Đinđić izašao iz vozila, prihvatio štaku i započeo kretanje licem okrenut prema ulaznim vratima u trenutku kada ga je pogodio projektil. Odmah je klonuo i pao licem prema zemlji i prema ulaznim vratima.
Drugi svedoci, kao što su Veruović, Janjušević i dr, tvrde da su primetili pokojnog Zorana Đinđića u ulazu zgrade i da je bio okrenut leđima prema podu, a da je pao kroz vrata. Između ova dva viđenja stoje izjave svedoka Koprivice i Trajkovića, koji tvrde da je pokojni Đinđić pao licem prema zemlji, a da ga je svedok Trajković uvukao u ulaz br. 5 zgrade vlade.
Jedan broj svedoka, posebno onih koji su se nalazili u zgradi u Ul. admirala Geprata, tvrdi da su čuli dva pucnja, dok veći broj svedoka, kao što su Veruović, Bijelić, Babić, Nastić, Đurić, Drobnjak, Lalić, Purić, Janošević, Živković, tvrdi da su bila tri pucnja.
Nastaviće se
