Izvor: Blic, 13.Mar.2003, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Zbrisali sa zemlje pet miliona Kurda
Zbrisali sa zemlje pet miliona Kurda
Za samo 26 godina, od 1975. do 11. septembra 2001, Amerika je imala više od 160 oružanih vojnih operacija. Činjenica da, u proseku svaka dva meseca SAD vode više od jedne oružane bitke van svojih granica razlog je zbog koga mnogi danas u svetu smatraju da je Amerika globalni siledžija i najmoćniji terorista, kaže Piter Skouen u'Crnoj knjizi Amerike' (uskoro izlazi iz štampe u Narodnoj knjizi iz Beograda (011/8487035; 3226427) 'SAD drži >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << rekord na polju agresije, međunarodnog terorizma, masovnih ubijanja, mučenja, zloupotrebe hemijskog i biološkog oružja, narušavanja ljudskih prava...' Razmere američkih zločina su tolike da je jedan analitičar izjavio da 'Svakom američkom predsedniku od 1945. do danas treba suditi kao ratnom zločincu', a jedan fizičar sa Masačusetsa da je 'Američka zastava simbol terora i smrti, straha, destrukcije i ugnjetavanja'. Uprkos tome, kaže Skouen, većina Amerikanac još uvek ne dovodi u vezu američke zločine širom sveta sa događajem od 11. sptembra 2001. Feljton koji sledi donosi najzanimljivije stranice 'Crne knjige o Americi' kojima se opisuje strahote američkih intervencija, od bezrazložnog bacanja dve atomske bombe na Japan, do brojnih slučajeva u kojima su SAD 'sponzorisale državne terorizme i podražavale ubilačke diktature'.
To je ujedno i američki ogranak službe zadužene za zaštitu 70 procenata svetskih zaliha nafte. (Zanimljivo, nije odgovoran za Izrael.) Prema veb stranici CENTCOM (www.centcom.mil), u ovim zemljama, u mirnodopskim vremenima, nalazi se između 17.000 i 25.000 američkih vojnika, a znatno više u periodima konflikta, kao što je, na primer, tokom Zalivskog rata više od pola miliona vojnika poslato da primora povlačenje Iraka iz Kuvajta. Sve u svemu, u 1999. godini u stranim zemljama je boravilo oko 260.000 američkih vojnika (ne uključujući borbeni personal), za polovinu više nego za vreme Hladnog rata. Najviše ih je bilo u Nemačkoj, i Evropi u celosti, dok su u velikom broju bili i u Japanu i Južnoj Koreji.
U svojoj knjizi 'Uzvratni udarac' Džonson se fokusira na cenu onoga što naziva američkim vojnim imperijalizmom. On piše o događaju iz 1998. u kome je jedan američki lovački avion, očigledno leteći prebrzo i prenisko iznad naseljene oblasti, presekao kabl na žičari u jednom italijanskom skijaškom odmaralištu i usmrtio 20 ljudi. Američki pilot, odgovoran za nesreću, poslat je u SAD, gde ga je vojni sud oslobodio svake krivice. Bil Klinton, tadašnji predsednik, izvinio se Italiji i obećao novčanu nadoknadu, ali je Kongres kasnije oborio nacrt zakona koji bi obezbedio pomoć porodicama žrtava. Kako Džonson primećuje, ovaj osion stav nije ništa neobično za američku vladu i vojsku; to je stav koji može da zauzme samo jedna imperijalistička nacija.
'Na američkom tlu, naravno, nema italijanskih baza. I sama pomisao na to bila bi smešna. Pri tom, u Italiji nema ni nemačkih, indonežanskih, ruskih, grčkih niti japanskih trupa. Štaviše, Italija je blizak saveznik Sjedinjenih država i nikakav potencijalni neprijatelj ne ugrožava njene obale.
Sve ovo je toliko očigledno da se kaže - pa ipak skoro nikad se ne govori. To jednostavno nije predmet diskusije, još manje debate, u zemlji poslednje imperijalističke moći. Možda je slično razmišljanje duboko usađena navika u svakoj imperiji. Možda ni Rimljanima nije bilo ništa čudno da imaju svoje trupe u Galiji, ili Britancima u Južnoj Africi. Ali ono neizrečeno nije i manje stvarno, niti nosi manje posledica samo zato što nije deo nikakve domaće diskusije'.
Džonson ističe da je bombardovanje aviona 'Pan Ameriken' na letu 103 iznad Lokerbija bila odmazda za američki raketni napad na Libiju 1986; da su blokada i embargo nad Irakom, nakon Zalivskog rata, doveli do smrti pola miliona nedužnih Iračana, bez mnogo bola nanetog njihovom omraženom lideru Sadamu Huseinu, istovremeno obezbedivši kivnost Iračana na Amerikance i njihovu vladu; i da su Amerikanci obučavali i finansirali Osamu bin Ladena kada im je trebao u borbi protiv Rusa u Avganistanu, učinivši ga još opasnijim kada se okrenuo protiv SAD nakon Zalivskog rata, jer se protivio njihovom nemilosrdnom vojnom prisustvu u Saudijskoj Arabiji. Džonson još ukazuje na američko ponašanje prema Kurdima koji su, kako smo već spomenuli, bili pod zaštitom američke vojske kao deo operacije 'Severna straža'. Dok američki ratni piloti patroliraju nebom iznad severnog Iraka da bi sprečili Sadama Huseina od trovanja Kurda gasom po drugi put, SAD obučavaju i finansiraju turske vojne operativce koji su nemilosrdno zbrisali sa lica zemlje pet miliona Kurda u južnom delu zemlje, 'uništivši oko tri hiljade kurdskih sela i zaseoka'. Amerikancima je Turska potrebna kao saveznik zbog svog geografskog položaja na granici bivšeg Sovjetskog saveza, ili je barem to bila tokom Hladnog rata. Od 1991. do 1995. SAD su obezbedile četiri petine turskog uvoza vojnog oružja. Godine 1999, CIA je locirala vođu kurdskih pobunjenika, Abdulaha Očalana, tako da su lokalne vlasti mogle da ga uhapse. Prema Savezu američkih naučnika, jedan dokument Stejt departmenta iz 1995. navodi da je oružje, nabavljeno iz Amerike, korišćeno prilikom kršenja ljudskih prava. Dok, na jednoj strani, SAD pobožno štite Kurde od zlog Sadama Huseina, na drugoj finansiraju i doprinose uništenju mnogo većeg broja Kurda od strane Turaka. To je hladnokrvni, licemerni imperijalizam protiv koga se Gandi borio u Indiji i nije jedini američki primer. nastaviće se
