Izvor: Blic, 15.Dec.2003, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Pare ubijaju, zar ne?
Pare ubijaju, zar ne?
Razvoj organizovanog kriminala tokom devedesetih godina, osim povećanja nasilja, pojave novih bogataša i izuzetno unosnih poslova, stvorio je i jedan novi, u Srbiji do tada nepoznat fenomen - ubistva političara, poslovnih ljudi i policajaca. Bliska veza nekih državnih službi i podzemlja dovela je do toga da političari, biznismeni i kriminalci postanu saradnici, ali i konkurencija, što je rezultiralo međusobnim sukobima i ubistvima.
Radovan >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << Stojičić BadŽa, zamenik ministra unutrašnjih poslova i načelnik Resora javne bezbednosti MUP-a Srbije, ubijen je 11. aprila 1997. godine u restoranu 'Mamma mia' u Generala Ždanova 70 u Beogradu. Njegovo ubistvo bilo je za tadašnju Srbiju presedan jer je prvi put jedan visoki državni funkcioner ubijen na način na koji su se obračunavali mafijaši. Iz rata se dobro poznavao sa Željkom Ražnatovićem Arkanom, a zapadni mediji su ga označili kao jednu od tri ključne figure za naoružavanje i obuku pripadnika paravojnih jedinica u Hrvatskoj. Neki policijski funkcioneri su kasnije izjavljivali da je Badža bio vrlo blizak prijatelj sa čovekom koji je jedan od vodećih distributera cigareta na nelegelan način. Jedan drugi policijski rukovodilac rekao je da su 'Badžu ubile cigarete'.
Zoran Todorović Kundak, direktor 'Beopetrola' i sekretar JUL-a, smatran političkim miljenikom ženskog dela porodice Milošević, ubijen je 24. oktobra 1997. godine ispred zgrade 'Beopetrola' na Lenjinovom bulevaru u Novom Beogradu. U vreme sankcija radio je u 'Jugopetrolu' i Naftnoj industriji Srbije, a kratko vreme pre ubistva postao je direktor 'Beopetrola', inače naslednika 200 pumpi zagrebačke INA. Bio je suvlasnik privatnog preduzeća 'TIM Trade'. Pretpostavke o motivima njegovog ubistva koje su se mogle čuti u javnosti govorile su da je Todorović likvidaran zato što je duže vreme bio upleten u poslove koji nisu imali zakonsko pokriće. Pričalo se da je koristio svoj politički angažman da pretekne konkurente. Kao posrednik učestvovao je u kupovini ruskog gasa.
Pavle Bulatović, savezni ministar odbrane ubijen je 7. februara 2000. godine, dok je u večerao u restoranu Fudbalskog kluba 'Rad'. Bulatović je smatran jednim od glavnih oslonaca Miloševićevog režima u Crnoj Gori, ali za razliku od drugih likvidiranih političara, policajaca ili biznismena, po mišljenju mnogih, nije bio na spisku onih koji su napunili svoje džepove. Odbori Veća republika i Veća građana Savezne skupštine su početkom 2002. godine objavili svoje izveštaje o ubistvu Pavla Bulatovića, u kojima su tvrdili da je on likvidiran jer je 'predstavljao smetnju u finansijskim malverzacijama i mahinacijama, suprotstavljao se nekim neracionalnim nabavkama, odolevao pritisku da se sklope štetni ugovori po vojsku i odbijao da se potčini mafijaškim centrima moći'.
Žika Petrović, generalni direktor JAT-a ubijen je 25. aprila 2000. godine u Ulici Jaše Prodanovića kod broja 20, ispred stana u kojem je stanovao. Beogradska policija je u saopštenju posle ubistva ocenila da je 'nesumnjivo reč o terorističkom aktu izvršenom nad visokim privrednim funkcionerom SRJ'. Petrović je bio osam godina prvi čovek JAT-a i član Jugoslovenske levice, a kao jedan od bliskih saradnika tadašnjeg predsednika SRJ Slobodana Miloševića, bio je na listi osoba kojima je zabranjen ulazak u zemlje Evropske unije. Njegovo ime nikada nije vezivano za bilo kakve političke i poslovne sukobe, a još manje za kriminalne i mutne poslove. Jedna od pretpostavki o eventulnim motivima likvidacije je da je on imao udela u iznošenju novca, odnosno deviza iz Srbije.
Izuzev Stojičića, život su tokom devedesetih godina zbog različitih motiva izgubili i policajci Dragan Radišić, inspektor Odeljenja za krvne i seksualne delikte SUP-a Beograd, koji je ubijen 1. februara 1996, zatim Milorad Vlahović, pomoćnik načelnika kriminalističke službe beogradske policije, koji je snajperom pogođen 11. marta 1999. godine, a 8. jula iste godine ubijen je i Dragan Simić, načelnik Odeljenja unutrašnjih poslova Savski venac. Žrtvovani na oltaru politike
U niz likvidacija povezanih sa organizovanim kriminalom nekoliko ubistava izdvajaju se po pretpostavkama odsustva takve veze, odnosno pretpostavkama da se radi o političkim motivima. Iako žrtve nisu bile povezivane sa podzemljem, kasnije se ispostavilo da su ih ubili ljudi iz tog miljea.
Slavko Ćuruvija, osnivač i suvlasnik 'Dnevnog telegrafa' i vlasnik magazina 'Evropljanin', ubijen je na pravoslavni Uskrs, 11. aprila 1999. godine, usred dana u Svetogorskoj ulici 35 u Beogradu, ispred svog stana. Pripadnici Državne bezbednosti pratili su ga do samog ubistva, a osim političkih, zvanično nema naznaka da je bilo drugih motiva likvidacije. Njegove ubice još nisu uhvaćene, uprkos čestim izjavama Dušana Mihajlovića, ministra unutrašnjih poslova, da je slučaj policijski rešen.
Ibarska magistrala kod Lazarevca bila je 3. oktobra 1999. godine poprište teške saobraćajne nesreće u kojoj su poginuli Veselin Bošković, direktor Direkcije za građevinsko zemljište i izgradnju Beograda, Zvonko Osmajlić, direktor Sportskog centra 'Tašmajdan' i dugogodišnji telohranitelj predsednika SPO Vuka Draškovića, Vučko Rakočević, upravnik Hale 'Pionir' i član ličnog obezbeđenja lidera SPO, i Dragan Vušurović Gaga, član obezbeđenja Vuka Draškovića. U atentatu je povređen predsednik Srpskog pokreta obnove, a kasnije je uhapšeno nekoliko pripadnika Jedinice za specijalne operacije i DB koji su organizovali i izveli četvorostruko ubistvo. Ostalo se pri tvrdnji da su motivi likvidacije bili isključivo politički.
Ivan Stambolić, bivši predsednik Srbije, nestao je 25. avgusta 2000. godine oko devet sati ujutro dok je trčao kroz Košutnjak. Ispred restorana 'Golf' nepoznati ljudi ubacili su ga u beli kombi i odvezli. Neposredno pre nestanka, Stambolić je prihvatio da se kandiduje za predsednika SRJ protiv Slobodana Miloševića. Njegovo telo pronađeno je kasnije, za vreme policijske akcije 'Sablja', na Fruškoj gori, a protiv izvršilaca otmice i ubistva iz Jedinice za specijalne operacije u toku je sudski postupak.
Nebojša Simeunović, istražni sudija Okružnog suda u Beogradu, nestao je 7. novembra 2000. godine, a njegovo telo je nađeno na obali Dunava u blizini hotela 'Jugoslavija' 3. decembra iste godine. Između ostalih slučajeva, sudija Simeunović je istraživao ubistva Pavla Bulatovića, saveznog ministra unutrašnjih poslova, i Radovana Stojičića, tada vršioca dužnosti ministra unutrašnjih poslova Srbije. Uprkos zvaničnoj verziji, prema kojoj je Simeunović izvršio samoubistvo, njegova sestra Jelena i neki prijatelji smatraju da je ubijen.
