Izvor: Blic, 06.Jan.2004, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Odbačeni 'heroji'
Odbačeni 'heroji'
Stalna potreba za novim tržištima na kojima bi se operisalo ili na kojima bi bili oprani i ulagani ogromni profiti koje organizovani kriminal stiče, te sve oštrija nacionalna zakonodavstva navode mafijaše svih boja na međunarodnu aktivnost. Već je prvi 'organizovani kriminalac' Džonatan Vajld svoju robu prodavao pored matične Engleske i u Francuskoj, Holandiji i Belgiji. Vajldova banda je početkom 18. veka krala stvari koje bi ovaj posle 'pronalazio' >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << i vraćao vlasnicima uz veliku naknadu. Ako vlasnici nisu bili spremni da plate naknadu, prodavao je ukradene ostvari preko svojih mreža. Vajld je imao zaštitu tadašnjeg engleskog kralja Džordža I, zbog čega se i smatra prvim organizovanim kriminalcem, i tek kada je ovaj umro, biva optužen, osuđen i obešen 24. maja 1725. godine.
Američka mafija je svoj konačni proboj napravila u vreme prohibicije, dvadesetih godina prošlog veka, umnogome krijumčarenjem alkohola u Čikago preko jezera Mičigen iz Kanade u kojoj proizvodnja i točenje alkohola tada nisu bili zabranjeni.
Današnji trgovci drogom, kradenim automobilima, neregistrovanim cigaretama, oružjem, pornografskim materijalom, belim robljem, imigrantima, perači novca nalozima 'preko žice'... uopšte ne mogu da rade bez prelazaka međudržavnih granica.
Andre Bosar, bivši generalni sekretar međunarodne policije Interpol, u svojoj knjizi 'Transnacionalni zločin i krivično pravo' navodi među elementima transnacionalnog organizovanog kriminala prelazak državne granice; od pojedinaca, kriminalaca ili žrtava; stvari (droga, oružje, novac za pranje...) ili kriminalne namere (na primer u slučaju kompjuterske prevare sa nalogom iz jedne da se izvrši novčana isplata u drugoj državi). Bosar naglašava da su kriminalci - pojedinci veoma retki u poslovima transnacionalnog kriminala, 'jer im kompleksnost odnosa u svetu veoma otežava posao'.
I dok sa svih strana sveta priznaju da postoji transnacionalni organizovani kriminal, u velikom se broju zemalja tvrdi da na nacionalnom nivou organizovanog kriminala - nema. Kriminolozi ovo apriorno negiranje postojanja organizovanog kriminala na sopstvenoj teritoriji objašnjavaju pre svega činjenicom da samo njegovo postojanje dokazuje spregu kriminalnih krugova sa nosiocima javnih funkcija iz policije, pravosuđa i politike. Vlade, tvrde kriminolozi, racionalno biraju da je probitačnije potpuno negirati postojanje organizovanog kriminala, nego se upuštati u rasprave o tome do kog je nivoa vlasti ili biznisa kriminal svojim vezama prodro.
S druge strane, i zemlje koje priznaju da u njima postoji organizovani kriminal u pravilu objašnjavaju da je on 'unet spolja'. U Sjedinjenim Američkim Državama je dugo smatran 'zaverom stranaca', a sa velikim žarom je dokazivano da je uvezen iz Italije, zbog čega je danas u celom svetu i odomaćeno da se svaki organizovani kriminal naziva jednostavno mafijom. Ruski zvanični organi su istrajavali u tvrdnjama da ne postoji ruska mafija, nego da u ruskom podzemlju dominiraju Čečeni, Gruzijci, Dagestanci, Tatari, Jermeni, Azerbejdžanci... Slično se u razvijenom delu Evrope, u Nemačkoj i Holandiji, na primer, u literaturi o organizovanom kriminalu najčešće može naći podatak da gro kriminalnog podzemlja ovih zemalja čine stranci. Opasni 'žrtveni jarci'
Kriminolozi i hroničari zbivanja u svetu kriminala najpoznatije likove iz tog sveta Al Kaponea, Lakija Lučana, Bagzija Zigela, Alberta Anastaziju, Vita Đenovezea, Pabla Eskobara... ili na nacionalnom planu Arkana, Gišku, Kneleta..., nazivaju, bez obzira na njihova privremena bogatstva, plebsom ili 'žrtvenim jarcima' kriminalnog univerzuma. Njihova 'slava' i isticanje u prvi plan javnosti, pored toga što uspešno regrutuje nove 'heroje' i 'antiheroje', ostavlja skrivenim stvarni vrh sistema koji 'žrtvenim jarcima' i omogućava trajnu 'slavu' i privremena bogatstva, 'mrvice' sa trpeze od oko bilion dolara godišnje, koliko se procenjuje da u svetu pravi organizovani kriminal. Samo retki iz reda 'slavnih' poput Lakija Lučana i Mejera Lanskog stigli su do prirodne smrti i to bežeći na vreme u druge zemlje.
