Izvor: Blic, 01.Dec.2003, 13:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Lažni poštari protiv krijumčara heroina
Lažni poštari protiv krijumčara heroina
Usvajanje Zakona o Ministarstvu unutrašnjih poslova 31. januara 1990. godine događaj je koji, po mišljenju poznavalaca ove problematike, predstavlja završetak najblistavijeg perioda beogradske policije i bezbednosti u Jugoslaviji. Donesen za vreme najvećeg uspona Slobodana Miloševića, taj zakon je centralizovao kriminalističku policiju, potpuno je podredio jednoj osobi - ministru unutrašnjih poslova i stvorio pretpostavke za njeno >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << propadanje. Nekoliko godina kasnije, ubistvo inspektora Dragana Radišića, likvidacija Radovana Stojičića Badže, načelnika Resora javne bezbednosti, i njegovog kuma Milorada Vlahovića, pomoćnika načelnika kriminalističke službe SUP Beograd policajcima su predstavljali jasan signal o njihovom trenutnom položaju.
Razvoj i napredovanje beogradske kriminalističke policije tokom sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog veka odredili su događaji iz visoke politike tadašnje države i uspešnost ljudi koji su tada radili. Marko Nicović, nekadašnji načelnik kriminalističke policije Beograda, koji je započeo svoju karijeru upravo u trenutku kada su se dešavale te promene, objašnjava da je odluku o razvoju ovog dela beogradske policije donelo najviše rukovodstvo SFRJ.
- Zemlja je izašla iz ljušture, otvorila se ka Zapadu, vize nisu postojale prema velikom broju zemalja i dolazilo je mnogo turista. Tadašnjem rukovodstvu koje su činili Stane Dolanc, Sergej Krajger i Miloš Minić bilo je jasno da se takva situacija ne može kontrolisati bez razvijene kriminalističke policije. Dolazi do osavremenjavanja, otvaranja prema Zapadu i profesionalne saradnje sa drugim policijama - objašnjava Nicović.
Prvi veliki slučaj saradnje beogradske policije sa stranim kolegama bilo je ubistvo Austrijanca Johana Hojsa, vozača kamiona koji je 1978. godine pronađen mrtav na autoputu kod Sportskog centra '11. april' u Beogradu. Saradnjom turske, austrijske, nemačke, holandske, švedske i jugoslovenske odnosno beogradske policije uhvaćen je ubica.
- Vozači su sa sobom uvek nosili novac kojim su kupovali gorivo i ubica je to znao. Zajedničkim radom otkriveno je da je ubica stopirao kamione, pljačkao i ubio pet vozača u nekoliko zemalja - objašnjava Nicović koji je i sam učestvovao u rešavanju ovog slučaja.
Ubrzo posle propasti demonstracija na Kosovu 1981. godine, objašnjava Nicović, Albanci se masovnije okreću krijumčarenju heroina u zapadnu Evropu i srpska policija se susreće sa znatno ozbiljnijim izazovima. Po ugledu na Zapad, u beogradskoj policiji formira se odeljenje za borbu protiv narkotika, na čijem je čelu bio Nicović.
- Prilikom nastanka tog odeljenja, odmah smo došli u sukob sa nadređenima. Policajci za borbu protiv narkotika počeli su da voze bolja kola, da dolaze na posao u patikama, da puštaju bradu, kosu, da stavljaju minđuše i uopšte da izgledaju kao većina ljudi na ulici. To je bila prava revolucija u kriminalističkoj policiji, jer do tada je bilo uobičajeno da policajac nosi kravatu i sako, a da vozi 'zastavu' ili 'fiću'. Tako je bilo nemoguće raditi, jer su nas svi prepoznavali. Po prvi put, nabavljene su uniforme poštara, železničara, pekara, 'Elektrodistribucije', telefonista i drugih javnih službi koje su korišćene za prerušavanje i hvatanje krijumčara droge - priča Nicović.
