Izvor: Blic, 08.Nov.2010, 01:15 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Zaboravili znamenite ličnosti Jadra
Loznica - Mada je još pre sedam godina trebalo da odbornici tadašnje skupštine usvoje odluku komisije za određivanje naziva ulica i da od 253 ulice na području Loznice 60 dobije nove nazive, to se nije dogodilo, a mnogi sugrađani se i danas pitaju kako je moguće da i dalje neke od znamenitih ličnosti ovog kraja nemaju svoj trg, spomenik, školu ili barem ulicu.
Loznica i danas ima ulice Marije Bursać, Žikice Jovanovića, Ivana Gorana Kovačića, Save Kovačevića, Boška >> Pročitaj celu vest na sajtu Blic << Buhe... Ali, potpuno su zaboravljeni potpukovnik Veselin Misit, prota Ignjat Vasić, Mića Popović, Milić od Mačve, kao i Joksim Bendula, deda Vuka Karadžića. Iz lozničkog kraja potekli su Vuk Stefanović Karadžić i Jovan Cvijić, velikani kojima su se potomci odužili pa tako u Loznici njihova imena nose trgovi, ulice, škole i ustanove, imaju spomenike, biste kao i manifestacije posvećene njihovom delu. Međutim, ima ličnosti, zemljaka ili onih pridošlih u grad na obali Drine, koji su mnogo učinili za ovaj kraj, ali su ostali neopravdano zaboravljeni.
- Loznica se još uvek nije odužila proti Ignjatu Vasiću, koji je bio narodni prosvetitelj, učitelj i kulturni radnik, Momčilu Gavriću, najmlađem vojniku i podoficiru svih armija u Prvom svetskom ratu, ili potpukovniku Veselinu Misiti, pod čijim vođstvom su ustanici 31. avgusta 1941. oslobodili grad od okupatora. Mnoge ulice nose imena ljudi koji su zasluge stekli na nekim drugim prostorima ili čija dela nije verifikovao sud istorije, naročito ne u Loznici. Samo su neuki šematizam, prepisivanje, neznanje i nezainteresovanost doveli dotle da grad, na primer, ima Skadarsku ulicu, Italijanskih dobrovoljaca ili Ivana Cankara, a nema ulicu Momčila Gavrića iz Trbušnice. Njegovo ime ne nosi nijedna loznička škola ili ustanova, a nema ni spomenik. Samo Muzej Jadra čuva uspomenu na najmlađeg kaplara na svetu - kaže istoričar Zoran Tošić.
On objašnjava da punih 20 godina grad ne rešava zahtev da Loznica dobije ulicu Veselina Misite, a to bi trebalo da bude ona koja vodi od muzeja do Štire, jer je on njome prošao s ustanicima da bi napali nemačke vojnike u gimnaziji. Tošić kaže da ni prvi počasni građanin slikar, akademik i režiser Mića Popović nije poštovan koliko je trebalo, jer osim galerije koja nosi njegovo i ime njegove supruge Vere, ni on nema ulicu, spomenik ili neku ustanovu koja nosi njegovo ime.
- Tek ove godine setili smo se boja na Loznici, valjda zbog okrugle godišnjice, a vojvoda Anta Bogićević još nema spomenik, mada ima svoju školu, ulicu i trg, na kome se, doduše, nalazi spomenik Jovanu Cvijiću. Grad, inače, još ima ulicu 29. novembra, Omladinskih radnih brigada, Dalmatinsku, Skojevsku, Partizansku, a glavna ulica u Banji Koviljači je Maršala Tita - kaže Tošić i dodaje da je na vlasti da ispravi decenijske greške.
Ignjat Vasić
Iako nije rođeni Lozničanin, Ignjat Vasić je 44 godine, sve do smrti 1888, proveo u ovom gradu. Za negov dolazak može se vezati početak razvoja građanske kulture i društva u Loznici. Zahvaljujući njemu ovde je 1850. godine grupa činovnika izvela prvu pozorišnu predstavu, a 1868. osnovao je prvu kulturnu instituciju, društvo „Podrinjska sloga" sa horom, pozorišnom trupom, orkestrom, čitalištem i bibliotekom. Prota je Društvu poklonio zemljište na kome je sazidana čitaonica, a kamen-temeljac postavio je knez Milan Obrenović 1869. godine. Vasić je 1870. bio inicijator i rukovodio je gradnjom lozničke crkve posvećene Pokrovu presvete Bogorodice, završene tri godine kasnije.
Momčilo Gavrić
Kada je počeo Prvi svetski rat, Momčilo Gavrić je imao nepunih osam godina. Bio je osmo dete svojih roditelja. U avgustu 1914. godine austrougarski vojnici zapalili su njegovu kuću i pobili mu porodicu. Ostavši bez najmilijih, Momčilo se pridružio Šestom artiljerijskom puku Drinske divizije i u svojim prvim vojničkim danima redovno je tri puta dnevno pucao iz topa da se osveti za svoju porodicu. Kao desetogodišnjak sa svojim pukom prešao je Albaniju i stigao do Krfa. Bio je najmlađi kaplar na svetu. Učestvovao je u proboju Solunskog fronta, gde je ranjen, a vojvoda Živojin Mišić ga je unapredio, pa je kao dvanaestogodišnjak imao čin podnarednika. Posle rata otišao je u Englesku gde je završio gimnaziju, a 1921. se vratio u Beograd gde je živeo do smrti 1993. godine.
