Izvor: Glas javnosti, 16.Jun.2009, 12:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Same u razorenoj crkvi
ĐAKOVICA - Četiri Srpkinje, koje su u martovskom pogromu 2004. godine proterane iz Đakovice, vratile su se u obnovljeni konak potpuno razrušene pravoslavne crkve Uspenje Presvete Bogorodice. Poleksija Kastratović (73), Nadežda Isailović (80), Belka Mijović (80) i Vaska Perić (62), jedine su Srpkinje u metohijskom gradu Đakovica, u kome je do 1999. godine živelo više hiljada Srba.
Povratnice kažu da su se vratile uz svesrdnu pomoć vladike Teodosija i bratstva manastira Visoki >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << Dečani, u kojem su bile smeštene posle proterivanja i nadaju se da će još ove godine biti obnovljena i pravoslavna crkva u Đakovici.
Crkva, konaci i parohijski dom su razoreni i spaljeni marta 2004. Konaci i parohijski dom su obnovljeni, a oko porte je izgrađen novi ogradni zid.
Poleksija Kastratović, koja je u đakovičkoj crkvi živela 40 godina, kaže da monasi iz manastira Visoki Dečani stalno dolaze da ih obiđu, donesu sve što im treba i sa ocem Ilarionom obavljaju bogosluženja i pričeste ih.
Kosovska policija danonoćno čuva ove četiri žene i pomaže u svemu što im zatreba, a svako ko dolazi obavezan je da im ostavi lična dokumenta.
Međutim, povratnice kažu da im je žao što još nisu kročile Srpskom ulicom, koja je odmah iza crkvenog zida.
- U toj ulici su bili naši preci i naše porodice i u njoj smo provele ceo svoj vek. Kada negde idemo i kada se vraćamo, kola ulaze u portu tako da ulicu vidimo samo iz automobila - priča Vaska Perić.
Nadežda Isailović žalila se gradonačelniku što su komšije napravile smetljište u obnovljenoj kući njenog pokojnog brata, u kojoj je i ona ranije živela.
- Gradonačelniku sam rekla da je obnovljena kuća mog pokojnog brata ponovo provaljena i pokradena. Stanovnici cele ulice bacaju smeće u tu kuću koja je bila spaljena marta 2004. Iako je obećao da će doći da vidi šta je sa kućom, to jop nije uradio - kaže Isailovićeva.
Ona napominje da je do 2004. godine u bratovljevoj kući živela pod zaštitom italijanskog Kfora koji je štitio i ostale Srpkinje koje su živele u obližnjoj crkvi u Srpskoj ulici.
- Zbog stalnih provokacija Albanaca mene su tada svakodnevno, tih tridesetak metara od kuće do crkve, pratili pripadnici Kfora - kaže Isailovićeva.
Belka Mijović, koja je takođe rođena u Srpskoj ulici u Đakovici, sa tugom napominje da je ostala sama, jer njeni rođaci više nisu među živima.
Pošto više nema nikoga, odlučila je da svoj deo porodične kuće u Đakovici zavešta manastiru Visoki Dečani.
Sve četiri žene ističu da im je jedna od najvećih želja da se u Đakovicu vrate i drugi Srbi i Crnogorci koji su u izbeglištvu od 1999, odnosno od dolaska međunarodnih mirovnih snaga na Kosovo i Metohiju.
