Izvor: RTS, 14.Apr.2015, 23:36 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Mađarsko-srpska ljubav bez granica
Nekada jedan odsto pravi ogromnu razliku, a takav primer je požeško selo Ljutice na obroncima Maljena, gde je taj vredni izuzetak mađarska manjina. Tačnije, jedna Mađarica koju je pre četvrt veka u taj deo Srbije dovela ljubav.
Kada su u Mađarskoj sklopili brak, Mađarica Andrea i Srbin Milan odlučili su da slave hrišćanske praznike i po katoličkim i pravoslavnim običajima. Za Mađaricu iz ravničarskog >> Pročitaj celu vest na sajtu RTS << gradića Đera najteže je bilo prilagođavanje brdsko-planinskom području Srbije, ali je vreme učinilo svoje.
"Kad odem kod mojih, lepo mi je tamo deset do petnaest dana. Međutim, ubrzo počne da mi smeta gužva, jurnjava tamo-vamo. A onda Milan obično kaže kakav sam baksuz, jer stalno kukam kad ću kod mojih", kaže Andrea Marković Kovač.
Milan Marković objašnjava da su on i supruga sve lepo izbalansirali, da su 25 godina u braku i da imaju troje dece.
Krajem osamdesetih majka je vršila pritisak na Milana da se oženi. U Mađarsku je pobegao od ženidbe, gde mu je Andrea zapečatila momkovanje. Majci je ispunio želju, ali nije očekivala Mađaricu.
Andrea je naučila srpski, ali je zadržala mađarski pasoš. Nikada nije uspela da dobije jugoslovensko državljanstvo, koje je bilo na ceni kada je Jugoslavija Istočnoj Evropi predstavljala Zapad.
"Drugarice su me zafrkavale kako mi je upala kašika u med, jer se u Jugoslaviji bolje živelo u to vreme nego u Mađarskoj", kaže Andrea Marković Kovač.
Sa ličnom kartom za strance trajno je rešila pitanje boravka, za koji je devedesetih morala da plaća vizu.
"Znači, četiri puta godišnje po 350 maraka, 1992, 1993, 1994, 1995", objašnjava Milan Marković.
Iako je Mađarska u EU, porodica Marković ne razmišlja o odlasku iz Srbije, jer su zajedno prebrodili sankcije, rat, bombardovanje. Ni deca ne žele da napuste Srbiju i da odu da žive kod bake i deke u EU. Andrea kaže da joj je Mađarska u srcu, ali je i Srpkinja, jer je veći deo života provela u Srbiji.
