Izvor: Glas javnosti, 17.Jun.2009, 14:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Crkvište na Rumiji
Jedna grupa pravoslavnih vernika iz Bara se negde početkom leta 2005. godine obratila Mitropoliji crnogorsko-primorskoj i njenom arhijereju g. Amfilohiju sa molbom da se na vrhu Rumije obnovi pravoslavna crkva Svete trojice, koju su turski okupatori porušili 1571. godine. Potpuno razumljivo, mitropolit je blagoslovio njihovu nameru. I onda su nastali neviđeni problemi. Ne pamti se da je igde u svetu podignuta manja crkva, a da se podigla veća gužva i galama od one koja se ticala i još uvek >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << tiče crkve Svete trojice - boga ljubavi na Rumiji. Kao što se pokazalo, nije bilo dovoljno ni to što je zbog najmanje crkve na vrhu Rumije smenjen čak i načelnik Generalštaba Vojske Srbije i Crne Gore.
Rumija je zaista bila u boljoj situaciji od Lovćena. Iako je crkvena ruševina zjapila od 1571. do 2005. godine, zaključuje se, nakon dubljeg i ozbiljnijeg razmišljanja, da i od goreg ima gore, a to se posebno pokazuje na Lovćenu i Rumiji. Nesporna je činjenica da su turski okupatori porušili crkvu božju na Rumiji. Još je nespornije da na ruševini crkve božje nisu ništa gradili. Lovćen je gore prošao. Komunistički režim je srušio crkvu Svetog Petra Cetinjskog na Lovćenu. Pogažen je amanet vladike Rada da ga sahrane u crkvu. Premetnute su njegove kosti i sahranjene u paganskom mauzoleju.
Verni pravoslavni narod božji je vekovima, a o tome postoje brojni istorijski izvori i svedočanstva, svake godine na praznik Svete trojice hodočastio na vrh Rumije. Svi su nosili svoju molitvu i po jedan kamen upravo zato što je od turskog rušenja crkve postojalo predanje da će se, kada se nakupi dovoljno kamena, obnoviti porušena crkva na vrhu Rumije. Iznošen je i krst svetog Jovana Vladimira, koji vekovima čuva časna porodica Androvića iz barskog sela Mikulići. Obred su isključivo vršili pravoslavni sveštenici. Zajedno sa pravoslavnima na isti pravoslavni praznik na pravoslavno crkvište su izlazili i muslimani i rimokatolici i prisustvovali obredu sa strane. Bezbroj pisanih izvora i istorijskih dokaza o tome su u opštoj medijskoj harangi na Mitropoliju crnogorsko-primorsku namerno se potiskuje u stranu. Prekid je nastao početkom pedesetih godina 20. veka, a običaj je sa mitropolitovim blagoslovom obnovljen početkom 90-ih godina i još uvek se poštuje i čuva.
I dok su pravoslavni sveštenici sa Androvićima i drugim vernicima godinama na Trojičin dan pešice uz najveći uspon iznosili krst svetog Jovana Vladimira i dok su na vrhu Rumije na porušenom crkvištu pod vedrim nebom služili svete liturgije, medijska pažnja za takav jedinstven poduhvat i običaj nije postojala.
A kada je na vrhu Rumije obnovljena crkva onda su se javili ateisti, raspopi, dušebrižnici, samoproglašeni zaštitnici prava i drugi kritičari Crkve iz raznoraznih vladinih i nevladinih organizacija. Bilo im je potpuno razumljivo da Mitropolija crnogorsko-primorska nema pravo da obnovi svoju crkvu koju su Turci porušili.
U opštoj harangi na Mitropoliju preskočene su istorijske istine, a teško se i mogao čuti glas „druge strane“. Najinteresantnije je to što se jedino u interpretacijama nekih tipova u Crnoj Gori obnova i gradnja vekovima porušenih i oskrnavljenih pravoslavnih hramova i manastira, kao i služenje svetih liturgija u njima, kao suštinski deo misije crkve Hristove može nazivati „devastacijama, razaranjima, poništavanjima i atakovanjima na identitet“. A u svemu vrhunski zahtev samozvanih mitropolita i njegovih „vernika“ iz takozvane „CPC“ za rušenje crkve Svete trojice na Rumiji.
Raspopski zahtevi za rušenjem Crkve svete Trojice na Rumiji su podstakli i određene političke predstavnike Albanaca da u Crnoj Gori kao građanskoj državi otvoreno postavljaju tvrdnje „da je njihova Rumija“ i ne samo ona. O tome - sledeće nedelje.
