Izvor: Politika, 06.Apr.2008, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Večnost za pravdu
– Na dan 20. avgusta 1971. godine zajedno sa svojom suprugom Ćetković Slavicom i bračnim parom Drobnjak Živoradom i Drobnjak Vidosavom kupili smo u Beogradu nepokretno imanje od Jakovljev Sofije upisano u Zemljišne knjige, broj " Prilikom kupovine Jakovljev Sofija nam je prezentirala kao dokaz vlasništva zemljišno-knjižni izvadak iz koga se jasno vidi da je ona u njemu upisana kao vlasnik. Istovremeno nam je prezentirala i Rešenje Komisije za nacionalizaciju – Vračar N. br. >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << 1622 od 3.11. 1960. godine kojim se potvrđuje da nepokretno imanje nije nacionalizovano. Po overi kupoprodajnog ugovora izvršili smo uknjižbu vlasništva u Zemljišne knjige i " direktno uleteli u životni pakao – počinje ispovest Mihailo Ćetković, naš sugrađanin,osamdesetogodišnjak, koji se tri i po decenije, ili precizno brojkama 35 godina, ne vadi iz opštinskih, gradskih, sudskih i ko zna sve kojih hodnika.
Njegova priča, dugotrajna priča, ima toliko elemenata drame, komedije, tragedije, tragikomedije, da bi polutalentovani pisac očas posla mogao da napiše književno delo koje bi pomno proučavali psiholozi, istoričari književnosti, sociolozi, pravnici i ostali brojni koji se bave društvenim naukama.
Dakle, po kupovini imanja i objekta na njemu, pobunili su se stanari tražeći pravo preče kupovine. Ne uspevajući u tome, stanari su se potom obratili Opštini Vračar tvrdeći da prodavac Sofija Jakovljev nije jugoslovenska državljanka, pa kao takva nije mogla da poseduje nepokretnosti u Jugoslaviji. Opština Vračar, uz mišljenje Republičkog MUP-a od 21. novembra 1973, donosi Rešenje o nacionalizaciji tog zemljišta sa danom 28. 4. 1948(!) i prenosi u Fond društvene svojine.
I tada, počinje igranka. Slede: rešenje Drugog opštinskog suda da Opština ne može da uknjiži zemljište na svoje ime; žalba Opštine Okružnom sudu u Beogradu koju on odbija; tužba opštinskog Javnog pravobranilaštva Okružnom sudu protiv kupaca – Ćetkovića i Drobnjaka i prodavca Sofije Jakovljev koja u međuvremenu umire u Americi. Okružni sud odbija tužbeni zahtev Opštinskog pravobranilaštva, koje se zatim žali Vrhovnom sudu Srbije koji ukida presudu Okružnog suda i vraća na ponovno rešavanje. Okružni sud ponovo donosi istu presudu, a Vrhovni ubrzo preinačuje i ugovor o kupoprodaji proglašava ništavnim. Stranke traže reviziju procesa, a Vrhovni sud odbacuje zahtev. Sve to traje, traje i traje. I tu nije kraj. Naprotiv...
Paralelno sa tim vodi se i spor o validnosti akta o nacionalizaciji koji traje, traje i traje, kao i prethodno sporenje, do današnjih dana. U međuvremenu umire i Vidosava Drobnjak.
Pominju se opštinski i gradski komiteti i sekretarijati za privredu i finansije, opštinske i gradske uprave za imovinsko-pravne poslove, opštinska i gradska odeljenja za komunalno-stambene poslove, opštinska i gradska odeljenja za građevinske poslove, ondašnji Savezni sud i Savezni SUP, Treći opštinski sud, Ministarstvo finansija Republike Srbije, nekadašnji savezni državni tužilac, slovo Ugovora o trgovini i plovidbi između Srbije i Amerike zaključen 2. oktobra 1881, stambena zadruga „Prostor” koja je u međuvremenu srušila objekat i napravila novi. Pominju se advokati, advokatske komore Beograda i Srbije"
Minule srede, ponovo je održano ročište, a novo suđenje je zakazano za 14. maj. Ćetkovići i Drobnjaci su novac dali, do danas dinar obeštećenja nisu dobili. Spor nastavljaju, a godine pritiskaju. Da li će dobiti trku sa vremenom posle 35 godina suđenja koje traje li traje?
Dragan Vlahović
[objavljeno: 07/04/2008]
