Izvor: Glas javnosti, 30.Jul.2008, 09:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Opasne zgrade postale istorija
Direktor Direkcije za građevinsko zemljište, Boris Ranković, juče je u naselju Bele vode uručio ključeve osam novih stanova za porodice koje su raseljene iz po zdravlje štetnog „Azbestnog naselja“. Kada se devedesetih godina otkrilo da je azbest, od koga su pravljene izolacione ploče, kancerogen, otpočela je dugogodišnja borba žitelja da se isele iz „azbestnih“ zgrada.
Zoran Ojdanić, koji je dobio dvosoban stan na trećem spratu u novoj zgradi u Komovskoj broj 12, u >> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << izjavi za Glas kaže da je prezadovoljan novim životnim prostorom.
- Od decembra prošle godine smo bili preseljeni u jedan od stanova Direkcije nedaleko odavde i evo, devet meseci kasnije, život moje petočlane porodice se promenio - zadovoljno kaže Ojdanić.
U Direkciji potvrđuju da su završene tri zgrade od kojih su dve spremne za useljenje. Četiri zgrade će biti gotove do 2009, a svih 14 objekata do 2011. godine. Na taj način će svi stanovnici „Azbestnog naselja“ dobiti novi smeštaj, dok će biti izgrađeno dodatnih 200 stambenih jedinica.
OD 1993. GODINE SE BORE ZA PRESELJENJE
Eksperimentalni projekat je obuhvatio 14 zgrada, a izgradnja je započeta davne 1966. godine.
- Kada je 1993. potvrđeno da je azbest kancerogen, počeli smo zajedno da se borimo za preseljenje. Plan od pre dve godine, koji je predviđao da nove stanove dobijemo do 2011, prepravljen je, tako da bi stanovi za nas, bivše stanare „Azbestnog naselja“, trebalo da budu gotovi do 2009 - ističe Mirko Matković, koji još uvek čeka novi stan.
- Za naše stanove koje smo izgradili u Novom Beogradu i Vojvođanskoj ulici, kao i na drugim lokacijama, postoji veliko interesovanje na tržištu. Ipak, oni nisu na prodaju i namenjeni su isključivo za raseljavanje infrastrukture na drugim lokacijama - istakao direktor Ranković.
Ispod svake zgrade nalazi se 11 ili 12 modernih garaža. Obezbeđen je i dovoljan broj parking mesta oko objekata, velike zelene površine kao i dečije igralište, a za svaku zgradu utrošeno je 125 miliona dinara. Cenu je, kako kaže Ranković, blago uvećalo rušenje postojećih objekata koji su, zbog stvaranja otrovne azbestne prašine koja pri rušenju nastaje, morali biti uklonjeni po ekološkim uslovima i uz posebne mere zaštite.
