Izvor: Glas javnosti, 11.Nov.2009, 02:30 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Suočavanje s prošlošću
Nedavno je, o trošku nevladine organizacije „Otkrićemo istinu“ iz Budve, a bez ikakve pomoći crnogorske države, objavljena potresna knjiga o stradanju velikog crnogorskog zbega u Sloveniji polovinom 1945. godine. Ispred nas je, nakon toliko decenija ćutanja, izronilo potresno svedočanstvo, jezivi spomenik, knjiga o našoj najdužoj koroti posle Kosova, knjiga o razmerama bratoubistva, nepobitna istina sa upozoravajućim i strašnim naslovom - „Pucaj, rat je završen“ autora Sava Gregovića.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Glas javnosti << />
Prvi put u istoriji monogostradalnog našeg naroda, Mitropolije crnogorsko-primorske, Srpske mučeničke crkve, u naše nebivalo i, po mnogo čemu, antiistorijsko vreme na početku trećeg hiljadugodišta hrišćanstva, događa se novo i neobično čudo. Prvi put u svojoj krštenoj istoriji svoje mrtve ne sahranjujemo u grobove, porodične grobnice i groblja, kako smo to vekovima činili, nego u knjige paćenice i pamćenice koje i pre pečatanja i čitanja postaju bukvari savremene istorije srpskog naroda.
Slutim da ovo nije samo knjiga nego Novi Zejtinlik Crne Gore i najneobičniji spomenik za najtragičnije žrtve naše krštene istorije.
Knjiga govori o nebivalom stradanju našeg sveštenstva i naroda pri kraju i nakon završetka Drugog svetskog rata. Koncipirana je kao ilustrovana i dokumentovana hronika velikog i još uvek nedovoljno istraženog komunističkog zločina nad oko 11.000 pravoslavnih hrišćana od oko 20.000 koliko ih je u decembru 1944. godine krenulo na put „od Vezirovog do Zidanog Mosta“.
Mnogo pitanja postavlja i na njih odmah odgovara ova potresna knjiga spomenik. Šta se to dogodilo i šta se poremetilo u ovom narodu te mrtve, posle više od šezdeset godina, sahranjujemo u knjige, a ne u grobove, groblja i grobnice? Ko će i kada imenovati sve oce zla i počinioce ovakvih zločina u srpskom narodu? Kolika knjiga o njima i njihovom nečoveštvu treba da se napiše? Jesu li ovo prvi sveštenoslužitelji, vojnici, junaci i slobodari i prve žrtve u našoj istoriji, koji su nakon toliko decenija sahranjeni u knjigu? Da li je ova knjiga samo potvrda istine, koju je zapisao morački borac za grob vladike Rada na Lovćenu, da su najstrašniji porazi u istoriji bitke dobijene protiv sopstvenog naroda? Kakav je to čovek koji mrtvom protivniku nije dao pravo na grob i spomenik? Ima li danas čoveka koji ne smatra da posle ove treba ukinuti Ginisovu knjigu?
Veliki stradalnik pod komunizmom i pisac knjige „Arhipelag Gulag“ Aleksandar Solženjicin je u toj knjizi o zločinima sovjetskih komunista nad pravoslavnim Rusima naglasio da nijedno ime, nijedan datum i nijedan događaj u toj knjizi nije izmišljen. Ni u ovoj knjizi nijedno ime, nijedan datum i nijedan događaj nije izmišljen.
Istina je do nas putovala više od šezdeset godina. Pisana je i pripremana kao nijedna knjiga pre nje i dočena je sa najvećom radošću iako govori o najstrašnijoj i najdužoj našoj rani i raspeću - o zdrobljenim kostima, nepobusanim grobovima, neopojanim i neobeleženim masovnim grobnicama Katunjana, Crmničana, Riječana, LJešnjana, Vasojevića, Pipera, Bjelopavlića, Moračana, Rovčana, Kuča, Bratonožića, Zećana, Drobnjaka, Uskoka, Pljevljaka, Paštrovića, Grbljana, Mainjana, Bokelja širom Crne Gore, Bosne ponosne, Lijevča Polja i Slovenije.
Crna Gora ima ne samo pravo nego i dužnost i obavezu na ovakvu knjigu. U odnosu na druge - to pravo ponajpre i ponajviše pripada Crnoj Gori, jer nigde komunizam nije bio takav kao što je bio u Crnoj Gori - rodnoj zemlji Stefana Nemanje i očevini Svetoga Save. Nigde komunizam nije bio suroviji nego u Crnoj Gori. I nigde se paklenije nije projavio nego u Crnoj Gori. I nigde nije trajao tako dugo kao u Crnoj Gori. I nigde nije ostavio tako duboke i ozbiljne posljedice kao u Crnoj Gori. I svuda je pao, ali nije u Crnoj Gori.
