Izvor: B92, 13.Maj.2008, 12:37 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Shellac u Letnjoj šikari
Kuda plovi ovaj brod
Sinoć je u Beogradu održao koncert američki bend "Shellac". Mesto radnje bio je novi koncertni prostor nazvan "Letnja šikara". Radi se o brodu ukotvljenom kod bazena na Dorćolu. Bio je to jedan od najboljih nastupa viđenih u ovom gradu u poslednjih nekoliko godina. Što se mene tiče, uz svirke koje su u Domu omladine imali Džon Spenser i njegovi "Blues Explosion", Hau Gelb i Tav Falko, i najbolji.
Rokerska vera, buka, inteligencija >> Pročitaj celu vest na sajtu B92 << i personalni integritet su elementi od kojih su "Shellac" napravili svoj nastup. Predvođeni fenomenalnim Stivom Albinijem otprašili su razorni set na opšte zadovoljstvo distingviranog auditorijuma. Repertoar je bio sastavljen od numera sa novog albuma „Excellent Italian Greyhound" („The End Of Radio", „Steady As She Goes") i „hitova" iz herojske prošlosti ovog benda „A Minute", „Wingwalker", „My Black Ass" i dr.
U muzici sastava "Shellac" nema suvišnih delova. Samo kost i koža, odnosno skelet. Pokrenut opasnim gitarskim rifovima i teškim, bubnjarskim rafalima, koji kao pneumatski čekić udaraju u glavu i dijafragmu, on odigrava scene iz imaginarnog pozorišta senki. Monohromatska i minimalistička muzika ovog benda je zapravo rok sveden na svoju „petu suštinu". Ritam i buka, tj. „nois", i ništa više. Ona je primalna i tribalna. Istovremeno ultramoderna i velegradska.
Publika okupljena na palubi broda "Admiral" koji se za ovu priliku zvao "Letnja šikara" prikazala je izuzetnu privrženost i potpuno razumevanje. Hedbengeri su mlatili glavama, pogo denseri skakali do mladog meseca čiji je srp bio tik iznad scene, pivopije pile hektolitre, mladi intelektualci vodili učene razgovore. Alternativni ugođaj bio je u skladu i sa iznenađujućim izbornim rezultatima koji su SMS - om stizali iz realnog sveta. "Admiral" je, soničnom rekom koja je izvirala iz Maršalovih zvučnih kutija, plovio ka rokerskoj Zemlji čuda.
Demistifikatorski i hiperindividualistički pristup koji Stiv Albini ima u raznim aktivnostima na polju rok muzike u skladu je sa njegovim izgledom. Izgleda sasvim obično, kao nepretenciozni asistent na nekom fakultetu. Slično je i sa basistom Bobom Vestonom, čija poruka publici da se manu mobilnih telefona i digitalnih fotoaparata i da slušaju muziku je više od obične opaske. Bubnjar Tod Trejner, međutim, je druga priča. On izgleda kao heroinoman koga bi u nekom nesnimljenom Bunjeleovom filmu mogao da igra Pjer Klementi. Izgledom je celom događaju davao finu dozu rokerske dekadencije, a bubnjarskom veštinom odgovarajuću pravovernost.
Stiv Albini je rekao: „I want what we're doing to make sense. I've never liked bands that play cutesy music with cute subject matter, who then try to imbue it with some energy that doesn't really come across. I much prefer a band who seem like they're thinking the way their music is implying, rather than putting on a stage persona. I like to feel that when I'm watching a band, that what I'm watching on stage is genuine, that's all. That's literally the only thing that matters to me”. Tako je i bilo.
Hallelujah brother!
