Izvor: Press, 15.Apr.2014, 14:45 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Kralj Mihajlo Vojisavljević – prvi srpski kralj
Međutim, treba znati da se postojanje Srbije povezuje za mnogo starije doba od sredine dvanaestog veka kada je rodonačelik dinastije Nemanjića, Stefan Nemanja postao veliki župan Srbije 1168. godine. Pri tom, obično se misli da je srpski kralj Stefan Nemanjić, sin veliki župan Stefan Nemanjića, prvi srpski vladar koji je od rimskog pape Honorija III zadobio 1217. Godine kraljevsku titulu, kada je i prozvan Stefan Prvovenčani (1196-1228). Ali, suprotno tom uvreženom mišljenju, dostojanstvo >> Pročitaj celu vest na sajtu Press << prvog srpskog kralja je sto četdeset godina pre Stefana Nemanjića zadobio zetski knez Mihajlo Vojisavljević koji se smatrao i srpskim knezom.
Knez Mihajlo Vojisavljević (1050-1081) bio je sin zetskog knezaStefana Vojislava, osnivača zetske dinastije Vojisavljevića koja je vladala Zetom stopedeset godina (1035-1186).Njegova vladavina je vremenski smeštena u onaj period istorije srednjovekovne crkve koji je obeležen konačnim rascepom rimokatoličke i carigradske pravoslavne hrišćanske crkve što je bilo od svetskog istorijskog značaja. Granična podela crkva na istočnu i zapadnu na Balkanu se poklapala u manjoj ili većoj meri skoro identičnim današnjim granicama Crne Gore prema Hrvatskoj I Bosni i Srbiji.
Međutim, to razgraničenje na Balkanu nije bitno uticalo na versku pripadnost srpskog naroda koji je u velikoj većini bio pravoslavne vere. U isto to vreme, u doba početka vladavine zetskog kneza Mihajla, od sredine jedanestog veka na Balkanu su istovremeno jačala moć i uticaji carigradskog patrijarha i rimskog pape. Ali, kada se na papskom tronu nalazio papa Grgur VII Hildenbrand, papska moć je dostigla svoj vrhunac. Sa njegovim dolaskom na papski presto, razvilo se shvatanje da je crkvena vlast ne zavisna od svake svetovne vlasti. Po tada uspostavljenoj rimokatoličkoj dogmi, njen poglavar može da samostalno postavlja ili čak zbacuje sa vlasti svesvetovne vladare, bilo careve ili kraljeve, ukoliko on samostalno proceni da oni ne upravljaju državom u skaldu sa božanskim i crkvenim zakonima.
Takvu okolnost je iskoristio zetski knez Mihajlo kako bi svoju zemlju učnio nezavisnom državom, kad se obratio rimskom papi da mu pošalje kraljevsku krunu, jer se u srednjem veku posedovanje kraljevske krune shvatalo kao priznanje da vladar određene zemlje vod i samostalnu politiku. Kako bi u isto vreme rimski papa Grgur VII Hildendrango slabio uticaj carigradske pravoslavne crkve na Balkanu, on je 1077. Godine izašao u suret molbi zetskog kneza Mihajla i dodelio mu kraljevsku krunu. Tom prilikom zetski knez Mihajlo 1077 dobio od rimskog pape kraljevsku krunu, skiptar, mač, i zastavu kada je stekao kraljevsku titulu “kralja Duklje i Dalmacije”. Tada je Zeta zaista postala nezavisna država koja je prihvatila rimokatolicizam kao zvaničnu državnu veru zetskih kraljeva. Međutim, uprkos svemu tome, tokom daljih vekova zetske (crnogorske) istorije, njeni vladari su bili I ostali pravoslavni vladari.
Više o Kralju Mihajlu pročitatje na sajtu Istorija-OnLine http://istorija-online.com/post/2428/kralj-mihajlo-vojisavljevic--prvi-srpski-kralj
