Izvor: Blic, 12.Sep.2006, 12:00 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Filmovi o malim ljudima
Filmovi o malim ljudima
Mladi kineski reditelj Đija Žangke (36), najnoviji laureat 'Zlatnog lava', vodeći je pripadnik takozvane šeste generacije kineskih filmskih reditelja, koja je nasledila petu generaciju, čiji su istaknutiji članovi Žang Jimou i Čen Kaige.
Peta generacija bavila se uglavnom mitskim istorijskim pričama snimljenim u formi spektakla i prožetim oštrom društvenom kritikom koja je ugrožavala njihov položaj kod vladinih cenzora.
>> Pročitaj celu vest na sajtu Blic <<
Šesta generacija većinom snima savremene realistične filmove, koji se finansiraju izvan državnog sistema i oslanjaju se na lične ili privatne fondove. Snimljeni bez vladinog odobrenja, dela Đije, Žang Juana ili Vanga Zijaošuaija ostajala su bez distributera u Kini i moga su se videti samo putem ilegalnih video kopija.
Nagrađen Đijov film 'Mrtva priroda' (Still Life) njegovo je šesto ostvarenje. Nakon globalnog uspeha debitantskog filma 'Džeparoš' (Xiao Wu) iz 1997, koji mu je doneo nagrade u Berlinu, Vankuveru, Nantu i Singapuru, ostvario je partnerstvo sa japanskim rediteljem Takešijem Kitanom, zahvaljujući kome je snimio film 'Platforma' (). Film prati mlade muzičare koji će u periodu od deset godina preći put od 'seljačke kulturne grupe' koju finansira država, do brejkdens benda. Reč je o istraživanju uloge umetnika u društvu, o kritici kapitalizma i popularne kulture s kraja 20. veka, naročito među onima koji žive u nerazvijenim regijama.
'Nepoznata zadovoljstva' (Ren Xiao Yao) iz 2002. sumoran je portret dvojice nezaposlenih prevaranata, bez ikakve perspektive ili motivacije, koji pokušavaju da pronađu smisao u svojoj besciljnoj i neizvesnoj budućnosti.
Film 'Svet' () iz 2004. prvi je film koji je snimio uz dozvolu kineske vlade. Bio je to prvi njegov film prikazan u Kini.
Kritičari porede Đijovu sa estetikom Mikloša Janka, Žan-Lika Godara, Roberta Altmana ili Raula Ruiza. Sam Đija kao svoje uzore navodi zemljaka Hu Hsijao Hsijena i Jasujiro Ozua, kao i Roberta Bresona, Federika Felinija i Vitorija de Siku.
Ono što Điju Žangkea razlikuje od kolega jeste veličanstvena čudnovatost sveta kao centralne teme njegovih filmova i precizan smisao da pokaže kako su lokalna dešavanja zapravo diktirana globalnim silama.
Nakon osvojenog 'Zlatnog lava', Đija Žangke je izjavio da će i dalje nastaviti da pravi filmove 'koji odražavaju probleme najnižih društvenih slojeva'. Koliko ga je pogodila nesrećna sudbina preko milion stanovnika kineskog sela Fengđi koji su morali da budu raseljeni radi izgradnje najveće brane na svetu (Brana tri klisure) govori i podatak da je na ovogodišnjem Venecijanskom festivalu učestvovao i u okviru selekcije 'Horizonti', dokumentarnim filmom 'Dong', takođe posvećenim posledicama ovog ambicioznog projekta.
M. K.
