Izvor: Politika, 03.Avg.2010, 23:12 (ažurirano 02.Apr.2020.)
Retka suđenja za ratne zločine nad Srbima
Nijedan postupak nije pokrenut protiv onih koji su Krajinu u toku i odmah posle „Oluje” pretvorili u sprženu zemlju
Od našeg stalnog dopisnika
Zagreb, 3. avgusta– „Ne dirajte Ulicu Gojka Šuška!” Ovaj poziv premijerke Jadranke Kosor upućen danas iz Vukovara zagrebačkoj Gradskoj skupštini, koji prenose svi hrvatski mediji, svojevrsna je paradigma hrvatskog odnosa (barem onog njegovog znatnijeg dela, jer generalizacije ni ovde nisu preporučljive) >> Pročitaj celu vest na sajtu Politika << prema onome što je postignuto i učinjeno vojnom akcijom „Oluja”, kojoj se upravo sada navršava punih 15 godina. Šta je u vreme nedavnog rata bio Gojko Šušak i za šta je sve bio direktno odgovoran danas se već dovoljno zna, kao i činjenica da bi zbog toga sigurno stigao do haške klupe samo da je poživeo, ali ipak to nije dovoljno da budepostavljentamo gde mu je objektivno i mesto. Suočavanje s punom istinom i u Hrvatskoj odvija se veoma teško i presporo.
Najbolje o tome govori ono što se dešava na području pravosuđa, odnosno istraživanja i privođenju pravdi aktera ratnih zločina, naravno onih koji su počinjeni s hrvatske strane, dok je za one počinjene sa srpske strane pokazana takva revnost da je međunarodna zajednica često morala proteklih godina da interveniše i upozorava na neprimerenu primenu „etničkog ključa” kako kod pokretanja postupaka tako i kod izricanja presuda.
Još nijedan postupak nije pokrenut, a niti je na vidiku, protiv onih koji su, na primer, Krajinu u toku i odmah posle „Oluje” pretvorili u uništenu i sprženu zemlju iako je očito da se tu ne može govoriti o „pojedinačnim incidentima”. Uz to, 15 godina posle „Oluje”, a 20 godina posle krvave 1991, i dalje se ništa ne događa u vezi saveć odavno poznatimmasovnimratnimzločinima kao što su likvidacije nekoliko stotina srpskih civila na području Siska, uništavanje 180 srpskih sela u zapadnoj Slavoniji na području na kojem i nije bilo borbenih operacija, uništenje 26 sela na području Slavonske Požege koja su naredbom Kriznog štaba iseljena, a zatim potpuno uništena dok je oko 70 meštana koji nisu želeli da napuste kuće ubijeno.
Niko do sada takođe nije odgovarao ni za prisilne deportacije i proterivanja srpskih civila iz severnih delova Hrvatske gde takođe nije bilo rata i o čemu postoje dokumenti, kao i iz drugih delova RH odakle su autobusima slani iz Hrvatske na prisilnu „razmenu”, o čemu bi štošta mogao da ispriča tadašnji HDZ-ov funkcioner Drago Krpina.
Ništa nema ni o zbivanjima u logorima za Srbe poput ona tri poznata u Sisku, u Kerestincu kraj Zagreba, na stadionu u Osijeku i na drugim mestima, kao ni o brojnim – očito organizovanim –miniranjima srpskih kuća po mnogim gradovima do kojih rat nije ni stigao i ubijanjima Srba u Vukovaru, Vinkovcima, Virovitici, Karlovcu ...
Uz tek nekoliko većih sudskih procesa protiv hrvatskih počinitelja ratnih zločina (u Gospiću, splitskoj „Lori”, Paulin Dvoru, Osijeku i Novoj Gradiški), koji se prekomerno eksploatišu kao „zvezdani trenuci” hrvatskog pravosuđa koji pokazuju da je najzad „stalo na svoje noge”, i dalje ima primera koji govore nešto drugo, što sve zajedno upućuje na zaključak da Hrvatskoj tek predstoje dublji zahvati u stvarno vraćanje te delatnosti na površinu koju karakterišu objektivnost i pravda.
R. Arsenić
objavljeno: 04/08/2010
